Wetenschap Kunst Politiek

‘Brücke’-schilder Emil Nolde en de volkenkunde

no comment

Gisteren schreef ik over de relatie tussen volkenkunde en moderne kunst. Een belangrijke Duitse expressionist, die nu door een tentonstelling in Groningen in de schijnwerper staat, Emil Nolde, heeft in het Museum voor Volkenkunde in Berlijn veel schilderijen gemaakt.
 

emil nolde, exotische figuren, 1911
 

emil nolde, stilleven met maskers, 1911
 

 
emil nolde, man vis vrouw,1912
 

emil nolde, man vrouw kat, 1912
 
 
ik houd zeer van nolde die op mijn blog een paar keer voorkomt, net als andere “brücke”-schilders. het brücke-museum in berlijn heb ik door toeval afgelopen april “ontdekt” tijdens een wandeling, zie mijn blog brücke-museum in berlijn/ schmidt-rottluff irissen
 
het groninger museum zal vanaf zondag een tentoonstelling laten zien met werken uit het brücke-museum in berlijn.
 
mijn eerdere “brücke’-blogs:
brücke-museum in berlijn/ schmidt-rottluff irissen
midzomernachtsdroom: emil nolde
iris/ emil nolde
klaprozen in de kunst,  nolde etc
ernst ludwig kirchner
 

Schitterend Wereldmuseum in Rotterdam

23 comments

Er is veel kritiek op het nieuwe Wereldmuseum in Rotterdam, bijvoorbeeld vanwege neokolonialisme, commercie, mogelijke verkleutering, mondiaal vormingswerk…

Ik ben er geweest en ik ben helemaal weg.


Dit is top; dit is super, dit is op alle manieren toegankelijk.

Gratis, maar haalt toch het geld uit de zakken van de rijken; het heeft ontzettend veel te bieden voor jong en oud en iedereen en is pér-fékt gelegen.
Ik had niet veel tijd en ben er zo ongeveer doorheen gerend.

Wat het meest opviel: de sterke relatie tussen de kunst van Oceanië en de moderne kunst.





Adembenemend hoe deze antropomorfe figuren zijn opgesteld met hun schaduwen…



De tentoonstelling “Oceanië” is alleen gratis voor museumkaarthouders, maar ook de vaste collectie heeft zeer veel schitterende Oceanië-voorwerpen.

 

Vertalen Duits Vertaalbureau Duits

.


Duinen in de kunst: Toorop, Mondriaan, Van Gogh

34 comments

Twee mooie moderne schilderijen van de duinen waren te zien in het Haagse Gemeentemuseum ( ‘De XXste eeuw’)



Jan Toorop, Duinen en zee in Zoutelande, 1907

Piet Mondriaan, Duin II, 1909

Toorop en Mondriaan waren van af 1908 beviend met elkaar. Toorop was bekend met het pointillisme van Seurat, en dat is hier op deze schilderijen ook terug te zien.

Hier nog een vrij onbekend schilderij van Vincent van Gogh met duinen:

Vincent van Gogh, Duinen, 1882

In de tentonstelling “Voorbij de horizon” (tot 7 februari 2010) in het Gemeentemuseum Den Haag hangen meerdere schitterende duin-schilderijen van Mondriaan.

Felgekleurd, stemmig, woest, vriendelijk, vlak, glooiend, figuratief, abstract twee- én driedimensionaal: het landschap doet zich in de moderne kunst op vele manieren voor. Van landschappen vol dramatiek en emotie in de romantiek tot volledig abstracte werken in de jaren zestig van de twintigste eeuw, waarbij de land art kunstenaars het fysieke landschap gebruiken als drager voor een kunstwerk. De tentoonstelling Voorbij de horizon toont hoe de verbeelding van het landschap de laatste twee eeuwen is veranderd en hoe de manier waarop het landschap werd weergegeven exemplarisch was voor de gedachten over kunst en de verbeelding van de realiteit in een bepaalde tijdgeest.
Mondriaan vervaardigde aan het begin van de twintigste eeuw enkele zonovergoten luministische duinlandschappen. In deze werken experimenteerde hij met de weergave van licht, zowel boven de horizon als gereflecteerd in zee.”


“Duin I”, “DuinII”en “Duin III” hangen hier naast elkaar:


Piet Mondriaan, Duin I



Piet Mondriaan, Duin II


Piet Mondriaan,  Duin III

In de tentoonstelling “Cézanne Picasso Mondriaan in nieuw perspectief”,  ook in het Haagse Gemeentemuseum, zijn twee schitternde duinlandschappen van Mondriaan  in zeer groot formaat te zien:



Piet Mondriaan, Duinen bij domburg, 1910



Piet Mondriaan, Duinlandschap, 1911

Uit de Catalogus bij de tentoonstelling:

“[..] Duinlandschap is een [..] voorbeeld van wat Modriaan begreep als ‘kubisme’.
Zoals in het luminisme de schildertoets, de kleur, uit elkaar genomen en ‘gedivisioneerd’ werd (zoals dat heette), zo ‘divisioneerde’ Mondriaan de vorm van het uitge­strekte en kale duingebied bij Vrouwenpolder, met uitzicht over het Veerse gat op de kust van Noord-­Beveland. De opbouw van deze voorstelling is een combinatie van schichtige hardgroene en fel blauwe driehoeken, doorschoten met zacht violette banen,in de lucht voor de wolken en in het landschap voor de duinen.
Opvallend zijn de vinnige, korte, evenwijdig lopende verfstreken waaruit alle facetten zijn opge­bouwd. Met name de harde combinatie van het blauw en het groen bracht hem in de buurt van de door hem bewonderde Van Dongen en van Sluijters. Ook zij maakten in hun recente werk gebruik van die harde, vlakke kleurencombinatie. Maar juist de ontstane afwijking van de natuurlijke vorm bracht Mondriaan in Duinlandschap ook dicht in de buurt van een streven naar abstractheid, van meer en meer vergeestelijking. Want het moderne, het vergeestelijkte, moet zich niet alleen in symbolen, maar ook in lijnen openbaren.” ( p 64)

en hier nog een duinlandschap van Paul Klee:



Paul Klee duinlandschap

———————————————————–

Recente berichten

Categorieën

Tags

Archief