Wetenschap Kunst Politiek

Boeiende borduur-schilderkunst van Michael Raedecker

11 comments

In de Volkskrant van 11 juli was een interview te lezen met de gevierde schilder/borduurkunstenaar Michael Raedecker.

In het Haagse GEM is tot 1 november een overzichtstentoonstelling te zien van zijn werk. Intrigerende borduurschilderijen (hij borduurt geduldig zelf van hand!), sommige zeer groot, minimalistisch en bijna zonder kleur, maar ook kleine en grote, min of meer decadente bloemstukken.

Wat opvalt: de abstracte of provocerende titels die tot nadenken aanzetten (overigens valt mij sterk op dat bijna alle titels de harde klinkers ‘p’ en ‘t’ bevatten die ik goed ken van mijn eigen naam. Een doek heet zelfs “Trip” . Ik weet niet of Raedecker bewust naar de ‘p’s en ‘t’s zoekt).

Hier: “Penetration”



Michael Raedecker, Penetration, 2005



Michael Raedecker, Penetration, 2005 Detail


Waarbij de assiociatie niet alleen de gedachte aan sex oproept maar ook het penetreren van de stof door de naald, of van de materie door de kunstenaar, of …

Hier het vrij kleine doek “Therapy”, een stilleven van een gedekte tafel, met schaduw en reflexen geborduurd.



Michael Raedecker, Therapy, 2005



Michael Raedecker, Therapy, 2005, detail

En hier een bloemstilleven, bijna zonder kleur, een geheel recent werk uit de decadente traditie, “Corrupt”.



Michael Raedecker, Corrupt, 2009




Michael Raedecker, Corrupt, 2009, detail

Vertalen Duits Vertaalbureau Duits

.

Laocoön, van antieke oudheid tot Michael Najjar

63 comments
Op de gemanipuleerde foto’s van Michael Najjar (tentoonstellijng in het GEM Den Haag) zien we de toekomstige perfecte mens. Najjar lijkt terug te grijpen naar de schoonheidsidealen uit de antieke oudheid, maar er zijn wel heel grote verschillen.
Michael Najjars creatief proces is [zo geeft hij zelf aan] gebaseerd op actuele wetenschappelijke inzichten op het gebied van biogenetica.

De perfectie van het menselijke lichaam is bij Najjar kil en eendimensioneel, en ontdaan van alle gevoelens van pijn en angst.
A Brave New World bij Michael Najjar.

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
‘Laokoon’, uit de serie “Bionic Angel” (2006-2008)
Een sereen spelletje met de slang, die de mensen verbindt.

Maar waarom noemt Najjar dit “Laokoon”?

Het lijkt wel een politiek-filosofisch statement (hopelijk wel een ironisch statement): “Wij hoeven nooit meer bang te zijn!”

Met zijn “Laokoon” uit de serie “Bionic angel” plaatst Najjar zich in de lange traditie van de afbeeldingen van Laocoön.

Laocoöngroep
 
Uit Wikipedia:

Gotthold Ephraim Lessing vergelijkt in “Laokoon oder Über die Grenzen der Malerei und Poesie” een uitbeelding van de dood van Laocoön met een beroemde, in Rome gevonden, beeldengroep met een beschrijving van datzelfde onderwerp in Vergilius’ Aeneis. Het wezenlijke verschil tussen beide benaderingen is volgens Lessing dat die van de poëzie duidelijk een voortschrijdende handeling is, waarvan de verschillende delen na elkaar, chronologisch, gebeuren, de ander daarentegen (die van de beeldende kunsten in het algemeen) duidelijk een statische handeling, waarvan de verschillende delen zich naast elkaar in de ruimte ontwikkelen. Poëzie is “tijdkunst”, de beeldende kunsten zijn “ruimtekunst”.

Johann Wolfgang von Goethe zag in de Laocoöngroep een meestersymmetrie.

Voor Johann Winckelmann, grondlegger van de (klassieke) archeologie, straalde Laocoöns beeld sereniteit en passie uit in plaats van angst. Bekend citaat: “edle Einfalt und stille Größe”

Schopenhauer haalt in De wereld als wil en voorstelling tijdens zijn uiteenzetting over beeldhouwkunst de discussie aan die er is geweest over het niet schreeuwen van Laocoön in deze beeldengroep. De meningen van Lessing, Goethe en Winckelmann worden aangehaald en tegengesproken. Volgens Schopenhauer is de verklaring voor het niet schreeuwen van Laocoön dat het uitbeelden van schreeuwen buiten het domein van de beeldhouwkunst valt. Een gebeeldhouwde schreeuw, zonder het geluid, zou zelfs lachwekkend overkomen, aldus Schopenhauer.”

In de Aeneis beschrijft Vergilius Laokoön als een Trojaanse priester die zijn stadgenoten wilde waarschuwen voor het Paard van Troje:
“Vertrouw het paard niet, Trojanen.
Wat het ook is, ik vrees de Grieken, ook als ze met geschenken komen. ”

Maar de goden, die de stad vernietigd wilden zien, lieten hem, samen met zijn twee zoons, wurgen door twee enorme slangen…waarna Troje de oorlog verloor.
Vergilius, Aeneis, in de Nederlandse vertaling: 
“[…] Maar kijk, aan de kant van Tenedos, doken, bij een kalme zee, ik huiver wanneer ik het vertel, twee slangen met enorme kronkelingen op uit zee, gezamelijk doken ze op uit zee, en gezamelijk gaan ze naar de kust. Hun borst, opgericht tussen de golven, en de bloederige kam staken boven de golven, het ander deel streek achteraan over de zee en buigt de enorme rug in kronkels. Er klonk geluid, van de schukmende zee: ze hadden het strand al bezet, met hun brandende ogen doordrenkt van bloed en vuur likten ze de sissende mond met bewegende tongen. We vluchtten lijkbleek uit elkaar door het zicht. Zij gingen met zekere tred naar Laocoon en eerst omhelzen en omstrengelen beide slangen de lichamen van de twee kinderen en met een beet eten ze de ongelukkige ledematen op. Daarna grijpen ze hem die ter hulp komt met speren en ze bonden hem vast met enorme kronkelingen. Ze omvatten reeds tweemaal zijn middel en wierpen tweemaal de geschubte rug rond zijn nek en staken boven hem uit met het hoofd en hun lange nek. Hij probeerde tegelijk met zijn handen de knopen los te rukken, zijn lintjes overgoten met slijm en zwart gif.”

Veel kunstenaars hebben de
Laocoön-groep afgebeeld.

 

 El Greco, Laokoon, (1610/1614)

Zadkine, Laokoön (1936)

Bij Zadkine: De hele groep is tot

één blok geworden, gegroepeerd om de expressieve “schreeuw”.
Pleit Najjar voor de apolitieke postmoderne: geen protest;  geen angst; blind vertrouwen in technologie?

———————————————————————————

 

 

 

Najjar heeft krassen had aangebracht op de mooie, te mooie, mensen en fotografieën, in het bijzonder de foto “Bionic angel”die de tentoonstelling de naam had gegeven.

Dit is voor mij een sterke indicatie het werk van Najjar niet alleen maar als een positieve utopie te beschouwen.

De krassen laten zien dat de mooie- te mooie- oppervlakte wel degelijk bedreigd wordt!
 

 

Meest recente berichten