[In twee jaar tijd 5500 keer bekeken op het Vk-blog plus een paar duizend keer op mijn passagenproject-site].
Bij het bloggen ging het mij nooit in eerste instantie om statistieken, en ik ben ook pas vorig jaar begonnen om überhaupt naar statistieken te kijken. Het gaat mij vooral om expressie van mezelf, om variatie (kunst, wetenschap, politiek) en om consistentie: mijn thema’s te verdiepen.
Ik kon nooit voorspellen wat bij anderen aanslaat en wat niet, dus heb ik me daar ook niet om bekommerd.
Maar goed, dat erotische kunst veel interesse wekt dat had ik misschien toch kunnen anticiperen.
In ieder geval heb ik het Man-Ray blog gemaakt vanwege een tentoonstelling in het gemeentemuseum, en niet om met erotiek te scoren…
In een overzichtstentoonstelling in het GEM fotomuseum in Den Haag werden in 2009 een groot aantal foto’s en kunstwerken van Man Ray getoond onder de titel “Zorgeloos, maar niet onverschillig“. Schilderijen, tekeningen en foto’s worden in deze expositie verbonden met persoonlijke objecten, beelden en documenten uit zijn nalatenschap.
Eén mooie en bekende foto is in Den Haag niet te zien, en deze kwam ik kort geleden in München tegen, in het Haus der Kunst in de tentoonstelling “Spuren des Geistigen”. Daar hing “La Prière” (1930),
in de ruimte waar blasfemische kunstwerken verzameld werden (naast Man Ray ook Dali en Kippenberger).
In de grote Man-Ray-fotobibliotheek op internet zijn veel naaktstudies aan te treffen, veel van Meret Oppenheim, zelf een kunstenares, die ik hier in meerdere blogs heb besproken
Ook een slangenbezweerster met cobra slang heb ik gevonden, die later als “Tragic necklace” op de titel van Vanity Fair stond.
In Den Haag zijn zowel abstracte erotisch/seksuele als ook zeer concrete afbeeldingen tentoongesteld.
Wat het laatste betreft: Er zijn vier zeer opvallende foto’s van 1929 te zien. Voor een speciale uitgave van het Surrealisten-tijdschrift Variétés over erotische poëzie had Man Ray expliciet pornografische foto’s ter illustratie ter beschikking gesteld, waarop hijzelf en zijn partner Kiki de Montparnasse de liefde bedrijven op verschillende wijzen: Hiver, été, printemps, automne.
(De publicatie van het nummer werd door de Franse douane in beslag genomen en vernietigd).
Meer abstracte objecten en schilderijen zijn bijvoorbeeld deze:
Priapus ( 1920?)
De maagd ( 1973)
en hier abstracte vrouwelijke vormen:
“vrouwelijk schilderij”
De installatie op de volgende foto heet “Cadeau” (1921). Spijkertjes op een strijkijzer: een huishoudelijk instrument verandert volkomen door een simplele ingreep. De fantasie wordt geprikkeld (!) .
Het lijkt een beetje op Duchamp om alledaagse vorwerpen te gebruiken. Maar Man Ray wilde niet, zoals Duchamp, de functie van de kunst ter discussie stellen. Man Rays strijkbout heeft ook een erotische functie: hij vertelde dat hij de kleding van een vrouw ermee in repen had gescheurd….
(1951)
Zie ook:
Venus van Man Ray en Venus van Dalí
Ah Xian;
De erotische kunst van Paul Armand Gette
De erotische kunst van Karin Arink
Vandaag opende in het Stedelijk Museum in Schiedam een tentoonstelling met monumentale schilderachtige tekeningen van “slangenbezweerder” Iris van Dongen, “Suspicious”.
Deze tekeningen zijn niet alleen mooi, maar ook technisch zeer interessant. Sacha Bronwasser schrijft in de bijhorende catalogus dat de tekeningen bestaan uit een ondertekening in felle kleuren pastelkrijt, waar dan lagen van krijt en houtkool overheen worden gezet, die met de vingers in het papier worden gepoetst.
Deze tekeningen sluiten ook sterk aan bij mijn eigen thema’s in mijn gedichten en foto’s op het blog (zie kader rechts voor mijn slangenblogs).
Toch kan ik mij niet vinden in de interpretatie die zowel de site van het museum alsook de begeleidende catalogus geven van deze schilderijen . Daar worden de afgebeelde vrouwen beschreven als heldinnen, die de controle hebben over zichzelf, de natuur en het beest in de mens.
“Zij zijn de hogepriesteressen van de vrouwenmacht.”
Dit is – gelukkig- niet op alle tekeningen zo; er zijn ook tekeningen mit passieve of melancholieke vrouwen te zien. Ik kan mezelf niet vinden in een simpel vrouwen-als-heldinnen-en-godinnen-verhaal net zo min als ik een mannen-als-goden-en-helden-verhaal interessant vind.
Hier dus een tekening (2008) van een mythologische vrouw met wie niet goed afliep: de nimf “Echo”.
En hier ook nog een tekening (2008) van een mooie, maar niet al te blije “heldin”: “Dionisis”.
De gothic-culture is mij zeer sympathiek en ligt dicht bij mijn eigen voorkeur van motieven, maar ik houd afstand van een makkelijk en commercieel succesvol flirten met dood en zonde.
Ik houd van slangen, maar juist vanwege de ambivalentie die zij oproepen. Slangen zijn voor mij veel meer dan sierraad of huisdier.
Ze zijn ambivalente androgyne natuurwezens en cultuurdragers.
Ik houd van gevaarlijke slangenvrouwen, zoals van Medusa.
En hier…mijn nieuwste eigen slangenkuil…
———————————————————————————————————————
Vandaag 20 februari 20009 staat een interessante recensie van Lennart Dorst in de Volkskrant over deze tentoonstelling: “Tragische romantiek maakt plaats voor decoratieve plaatjes”. Ook Dorst ziet net als ik het probleem van oppervlakkige decoratie. Hij schrijft: “Mede door de donkere romantiek en dat voortdurende gedweep met de kunstgeschiedenis krijg je als toeschouwer al gauw het idee dat Van Dongen je mee wil trekken naar het verleden, rechtstreeks de 19de eeuw in.Maar wie beter kijkt, ziet dat Van Dongen ook oog houdt voor het heden. Dat blijkt uit haar vroege schilderijen, zoals Zola’s Daughter (2004) en She’s the night (2004), waarin sjaals, doodskoppen en polsbandjes verwijzen naar de gothic-, punk- en voetbalcultuur. Duistere en zwaarmoedige jeugdculturen die voortkomen uit onzekerheid en onvrede met de eigen positie.Uit die fascinatie voor het zware en voor de in zichzelf gekeerde blikken, zou je kunnen concluderen dat de kunstenares uiterlijke schoonheid niet per se als iets moois ziet, maar eerder als iets tragisch. Van Dongen probeert niet alleen te behagen, ze heeft ook iets te vertellen; schoonheid houdt mensen op afstand, en isoleert op die manier.”“In later werk, zoals Suspicious III (2008; zie boven met de slangen, M.T.) en Pin-up (2008), ontbreekt die grimmige ondertoon en kritische spiegel, waardoor de tekeningen al gauw verworden tot decoratieve plaatjes vol met romantische verlangens. Prachtige plaatjes, dat wel.”
Vertalen Duits Vertaalbureau Duits
.
Vandaag staat een artikel in de kunstbijlage van de Volkskrant over Maria Roosen. Het artikel gaat over “Jean, Pierre en Claude”, mannelijke lichaamsdelen uit glas die aan een touwtje hangen in de keuken van verzamelaars. “De slaapkamer is nooit een optie geweest” is de geestige titel van het artikel.
Maria Roosen heeft ook glazen afbeeldingen gemaakt van vrouwelijke lichaamsdelen, die te zien waren in het Stedelijk Museum Den Bosch tot 9 september 2008 (Land of Milk and Money : Maria Roosen en Margriet Smulders).
Aan een kapstok hingen glazen borsten, sommige met gebreide tepels, sommige spiegelend.
Hier de "Servische spar" van Maria Roosen:
Maria Roosen, Servische spar, 1995
Maria Roosen, Glazen borst
Maria Roosen, Glazen borst 2
spiegelend in de spiegelborst van Maria Roosen
Vertalen Duits Vertaalbureau Duits
.
Zelden of nooit heeft een expositie mij zó geraakt en geïnspireerd als de tentoonstelling van Karin Arink in het Stedelijk Museum in Schiedam “States of zelf” ( tot 12 oktober) .
Vandaag staat een uitvoerige recensie van Marina de Vries in de Volkskrant, begeleid van een foto van Arinks kunstleren jurk “X-pand”.
Het opvallendste werk in Arinks tentoonstelling is haar jurk “X-pose (yourself to me)” (2001); een jurk geladen met sex, emotie en ook met associaties van geweld – zonder dat het geweld hier echt angst oproept. De erotiek overheerst.
Karin Arink, X-pose (yourself to me)
Het werk van Arink is bijna zonder uitzondering op haar eigen website te zien, daarom zal ik me hier beperken tot een paar foto’s van de tentoonstelling, van werk dat (nog) niet terug te vinden is op haar site.
Vaak bewerkt zij eerst een kledingsstuk, vervolgens trek ze de keren aan, maakt een foto en snijdt daarna de foto in repen.
Karin Arink, Cutdresscutfoto
zie ook:
En hier de gordijnen die Karin Arink heeft gemaakt voor het museum in Schiedam: lompen gordijnen, nieuwe kerkramen voor het voormalige Sint Jacobs Gasthuis, waar het museum gevestigd is.
————-
Arink bewerkt foto’s en textiel: zij snijdt in stof en papier. Het resultaat is een bewonderenswaardige constructieve destructie.
Karin Arink
Vertalen Duits Vertaalbureau Duits
.
In het Haagse Gemeentemuseum waren in 2008 een groot aantal bustes van Ah Xian te zien.
Ah Xian projecteert de hele wereld en ook grote delen van Chinese mythologie en cultuur op deze bustes, die wondermooi in de omgeving van de stijlkamers van het Gemeentemuseum passen.
Ah Xian mengt Oosterse en Westerse elementen in zijn bustes.
De buste maakt onderdeel uit van een Westerse portrettraditie, terwijl de schilderingen ontleend zijn aan Chinese decoratieve tradities: draken, vogels, bloemen, landschappen, erotische motieven.
De verzieringen lijken hier en daar op tatoeages.
In mijn vorige blog heb ik het fabeldier eenhoorn beschreven, dat zowel in de Chinese alsook in de Westerse traditie een belangrijke rol speelt. Ah Xian laat op op zijn bustes de feniks
zien, een ander Oosters én Westers oud en belangrijk fabeldier.
Ah Xian, erotische voorstellingen
Ah Xian, honderd kinderen
Vertalen Duits Vertaalbureau Duits
.
