Archive for the ‘ Fotografie ’ Category
Meidoorn foto: Maria Trepp
[herhaalblog]
Een paar citaten uit Marcel Proust Op zoek naar de verloren tijd, De kant van Swann:
“In mijn oren gonsde het van de geur van de meidoorn. De haag leek op een lange rij kapellen die onder een dikke laag op het altaar gestrooide bloemen verdwenen; daaronder tekende de zon op de grond en scherp traliewerk, alsof haar licht door een kerkram viel: de geur breidde zich net zo olieachtig en vol, alsof het een vaste vorm geworden was uit, als toen ik voor het altaar van de Heilige Maagd stond en de net zo opgeschikte bloemen droegen elk op dezelfde nonchalante wijze hun glinsterende meeldraden, fijne stervormige ribben in laat-gotische stijl zoals in de kerk de ajouren balustrade van de galerij of de stijlen van de gebrandschilderde ramen en die hier ontloken in de witte zinnelijkheid van bloeiende aardbeien. […]
Maar ik kon nog zo lang voor de meidoorns blijven staan om mij door hen te laten bezielen , hun een plaats geven in mijn geest die er niets mee wist te beginnen, hun onzichtbare onveranderlijke geur te verliezen en weer terugvinden, mij één voelen met hun ritme dat hun bloemen, hier en daar, met een jeugdige opgewektheid en op onverwachte afstanden zoals bepaalde muzikale intervallen, vormden, ze boden me tot in ’t oneindige dezelfde charme met een onuitputtelijke overvloed, maar zonder dat ik dieper in hen kon doordringen, zoals er bepaalde melodieën zijn, die men honderdmaal achtereen speelt zonder ook maar iets meer achter hun geheim te komen.“ [Uitgeverij De bezige Bij, 2002, p. 188]
Proust schrijft nog veel meer over de meidoorn, hij gaat door, pagina op en pagina neer.
“Ik keerde naar de meidoorn terug als naar een kunstwerk waarvan men meent dat men het beter ziet als men er een ogenblik niet naar gekeken heeft, maar het gaf niet of ik mijn ogen met mijn handen afschermde om niets anders te zien, het gevoel dat ze in mijn opwekten bleef onbestemd en vaag, trachtte vergeefs zich los te maken en met de bloemen te verbinden.[…]
[De grootvader zei:] ‘Je houdt toch zo veel van meidoorns, kijk dan eens naar deze met roze bloemen; wat is die mooi! ‘ Inderdaad was het een meidoorn, maar dan roze, nog mooier dan de witte. Ook deze was voor een feest versierd – voor een van die echte feesten wat alleen kerkelijke feesten kunnen zijn, omdat ze immers niet zoals de wereldlijke door een gril van het toeval aan een of andere willekeurige dag geplakt worden, die er niet speciaal toe voorbestemd is en die niet iets essentieel feestelijks heeft- maar nog rijker, want de bloemen die zo dicht op elkaar aan de takken zaten dat ze, zoals de pompons rondom een rococo herdersstaf, geen plaats onversierd lieten, waren ‘in kleur’ [….] “
meidoorn weissdorn
Uit: Marcel Proust, Op zoek naar de verloren tijd, De kant van Swann , [Uitgeverij De bezige Bij, 2002, p. 189]
zie ook: Terug naar 1913, het jaar dat Marcel Proust de literatuur veranderde
Het werk van Marcel Proust is vrij van copyright. Download hier de Engelse versie van Swann’s Way, Remembrance of Things Past, Volume One
De Franse texten kunt u hier downloaden.
Volle maan: het oranje maangezicht
Christiaan Huygens schrijft in zijn tekst “Cosmotheoros” veel over de maan, en hij verwijst instemmend naar de schrift van Plutarchus over het maangezicht “De facie in orbe Lunae”.
maangezicht Plutarchus
Oranje volle maan boven Leiden 18-4-2011
Plutarchus maangezicht/Mondgesicht Christiaan Huygens Cosmotheoros
Het maangezicht – zie je het?
Plutarchus zelf verwijst wederom naar andere denkers, die voor hem die over de maan hadden gefilosofeerd, en hij komt met een mooi gedicht, toegeschreven aan Hegesianax. Ik citeer het hier in het Engels:
“With fire she shines all round, but in the midst
More blue than black appears a maiden’s face
And moisten’d cheeks, that blush to meet the gaze.”
In het Duits klinkt het zo:
“Herrlich glänzt der Mond
Von feurigen Strahlen um geben
Aber ein Frauenaug erscheint in der Mitte der Scheibe
Blauer als Saphir, und eine Stirn, mit lieblicher Röte
Prangend….“
En laten we het even in het Nederlands proberen:
“Prachtig straalt de maan.
Omgeven door vurige stralen
kijkt een gezicht met blauwe ogen
en blozende wangen
ons aan.”
Plutarchus bespreekt uitvoerig de oppervlakte van de maan, die ons als menselijk gelaat kan voor komen. Overigens is het erg mooi in het Engels, dat het woord voor oppervlakte [van de maan] en het woord voor“gezicht” samenhangt als surface/face.
Zie ook mijn blog over de vrouw in de maan, en Shakespeare’s Midzomernachtsdroom
In verband met de Huygenstentoonstelling 2013 plaats ik hier elke dag een (nieuw of hernieuwd oud) Christiaan-Huygens-Blog.
www.passagenproject.com
Vandaag staat een foto in de Volkskrant van flamingo’s die in het Veluwemeer overwinteren.
En het is echt waar: het zijn (ca 40) Chileense flamingo’s en gewone flamingo’s die broeden in het Duitse Zwillbrocker Venn dichtbij de Nederlandse grens.
Chileense flamingo in Duitsland en Nederland Wikikmedia Commons
Het zijn vogels die ooit uit de gevangenschap zijn ontsnapt en blijkbaar nu ook winterhard zijn!
Gewone flamingo in Duitsland en Nederland Wikimedia Commons
Flamingo’s Wikimedia Commons foto MarioM
MarioM
Chileense flamingo’s in Duitsland en Nederland Wikimedia Commons
Hier nog close-ups:
Chileense flamingo Wikimedia Commons Tragopan
Tragopan
Gewone flamingo wikimedia Commons Hans Hillewaert
Hans Hillewaert
Gewone flamingo
www.passagenproject.com
In het Gemeentemuseum in Den Haag tot 20 mei een tentoonstelling over Gustave Caillebotte (1848-1894).
Het eerste overzicht van deze grootse kunstenaar in Nederland, waarbij de nadruk ligt op de wisselwerking tussen zijn schilderkunst en de opkomende fotografie.
G._Caillebotte_-_Fruits_sur_un_etalage
Geschiedenis v d fotografie
Caillebotte_-_Nature_Morte Rosen
Geschiedenis vd fotografie Rozen(Pinatypie)
Gustave_Caillebotte_-_Blumenfelder
G._Caillebotte_-_Les_jardiniers 1875 Garten
Caillebotte_Gustave_Femme_Nue_Etendue_Sur_Un_Divan
Geschiedenis fotografie Robert_Demachy
Gustave_Caillebotte Apfelbaumbluete
Geschiedenis v d fotografie 1841 Joseph-Philibert Girault de Prangey
Gustave Caillebotte Regen
Caillebotte_-_Kresse
Gustave Caillebotte Regendag in Paris
Geschiedenis v d fotografie B. W. Kilburn 1891
www.passagenproject.com
De vissen in het Leidse havengebied worden drie jaar lang onderzocht en gemonitord. Op de site
OnderwaterinLeiden vindt men veel informatie, onder meer over de vissen die in het havengebied leven. Op deze site vindt men ook foto’s en films van deze vissoorten, maar ik heb hier een paar mooiere (duidelijkere) foto’s erbij gezocht plus informatie over deze soorten.
In 2012 zijn 11 snoeken, 13 zeelten, 1 ruisvoorn, 10 brasems en 2 karpers waargenomen.
De snoek : een roofvis met torpedo-achtig lichaam met kleine vinnen en een kenmerkende snavel-achtige bek, de vrouwtjes kunnen tot 1,40 lang worden.
Vissen in de Leidse haven snoek
foto karelj wikimedia commons
De zeelt behoort tot de karperachtigen en kan tot ca 70 cm lang worden. De zeelt is goed herkenbaar aan de rode iris in zijn oog en de bolle vinnen:
Vissen in de Leidse haven Zeelt
foto Karelj wikimedia commons
De brasem:
Vissen in de Leidse haven brasem
foto Karelj wikimedia commons
De ruisvoorn, een 35 centimeter lange vis met felrode vinnen:
Vissen in de Leidse haven grachten ruisvoorn
foto Olaf Nies wikimedia commons
Olaf Nies
www.passagenproject.com
Op het Amsterdam Light Festival ( tot 20 januari 2013) zijn een aantal bijzondere lichtsculpturen te zien.
Amsterdam Light Art \ OVO foto Maria Trepp
Hier OVO, een zeven meter hoge constructie in de vorm van een ei met lampen op een ponton in de Amstel bij de Hermitage, waar men binnen kan lopen. Het licht wisselt voortdurend, en door de warmte van de lampen ontstaat mist.
Amsterdam Light Art lichtkunst lichtsculptuur OVO van binnen foto Maria Trepp
Amsterdam Light Festival Janet Echelman Tsunami 1.26
foto Maria Trepp
Over de Amstel bij het stadhuis zweeft Janet Echelmans monumentale installatie “1.26”. De naam herinnert aan de aardbeving in Chile in 2010 en is gemaakt na een model van de toen ontstane tsunami. “1.26” zinspeelt ook op het feit dat de dag naar schatting 1,26 microseconden korter is geworden door de herverdeling van de aardmassa, dus in metaforische zin op de verwevenheid van alles onderling.
2010_Chile_earthquake_NOAA_tsunami_projection
Iedereen mag mijn foto’s op de eigen website gebruiken. Wél de naam “Maria Trepp” bij vermelden EN linken naar www.passagenproject.com.
Ik vond het meevallen met de storm in Leiden.
Het was een dramatisch gezicht met een grote boom dwars over het fietspad Mariënpoelstraat …
[Ook zijn blijkbaar twee mannen overboord geslaan op zee.
Wie nog zin heeft in en artistieke visie op storm en zee kan hier kijken ]
Stormschade Leiden boom over fietspad Mariënpoelstraat foto Maria Trepp
klik 2 keer om te vergroten
Stormschade Leiden boom over fietspad Mariënpoelstraat foto Maria Trepp
klik 2 keer om te vergroten
In Der Spiegel staat er vandaag een prachtig artikel over een fotoproject met paradijsvogels.
Een verademing in deze grijs-koude tijd!
paradijsvogel paradiesvogel birds of paradise foto markaharper wikimedia commons
paradijsvogel paradiesvogel birds of paradise foto Sujit kumar wikimedia commons
4
paradijsvogel paradiesvogel birds of paradise foto Serhanoksay wikimedia commons Wilson’s_Bird_of_Paradise_Best
5
paradijsvogel paradiesvogl birds of paradise foto Doug Janson wikimedia commons Cicinnurus_regius
6
paradijsvogel paradiesvogel birds of paradise foto Serhanoksay wikimedia commons Wilson’s_Bird_of_Paradise_Best
Iris gele lis
Iris foto Maria Trepp
trof ik ook bij mijn uitstapje na Florence (de stad van de Iris!] een buitengewoon mooie iris aan in de tuin van mijn oom.
Geel-rode iris
Iris foto Maria Trepp
gele iris in de avond
Iris foto Maria Trepp
Iris foto Maria Trepp
De blauwe iris, die erg goed past bij het sprookje van Herman Hesse, “Iris” dat zo begint:
Blauwe iris
`In het ontluikend voorjaar van zijn kindsheid wandelde Johannes door de groene tuin. Onder de bloemen van zijn moeder was er een, die hem bijzonder lief was: zwaardlelie heette zij. Hij vlijde zijn wang tegen haar langwerpige, lichtgroene bladeren, legde zijn vingers tastend tegen haar scherpe punten, snoof diep de geur op van het grote, wonderlijke bloeisel en keek lang achtereen naar binnen. Daar rezen lange reeksen gele vingers omhoog uit de bleekblauwe bloembodem, en daartussendoor leidde een doorschijnend pad naar de diepere regionen van de kelk en het verre, blauwe geheim van het bloeisel. Die was hij ten zeerste toegedaan, langdurig keek hij naar binnen en zag de gele, delicate delen nu eens als een gouden omheining langs de paleistuin en dan weer als een dubbele reeks van fraaie droombomen met daartussenin de geheimzinnige weg naar het inwendige, transparant en doorregen met levende aders, breekbaar als glas. De welving beschreef een boog, en verder naar achteren ging het pad tussen de gouden bomen tot op oneindige diepte verloren tussen onvoorstelbare afgronden, terwijl daaroverheen de violette gewelven een majesteitelijke kromme volgden en toverachtig ijle schaduwen wierpen op het stille, popelende wonder. Johannes wist dat dit de mond was van de bloem, dat voorbij de gele pronkgewassen in de blauwe krocht haar hart en gedachten waren endergebracht, en dat haar adem en haar dromen via deze riante, doorschijnende, glazig geaderde weg in en uit gingen. En naast de grote bloemtuil stonden kleinere, die nog niet open gegaan waren, op stevige, sappige stelen in een kelkje van bruinachtig groene wikkels; daaruit drong de jonge bloesem stil doch vastbesloten naar voren, stevig ingepakt in lichtgroen en lila tot bovenaan toe, waar het jonge, diepe violet in exacte, zorgzame rolletjes zijn tere punten aan het licht bracht. En ook op deze stevig in elkaar gedraaide, jonge bloemblaadjes tekende zich reeds een netwerk van adertjes en honderdvoudige patronen af. `
……………………………………………………………………………………………………………………………………..
Vincent van Gogh heeft de blauwe irissen meerdere malen geschilderd:
Vincent van Gogh, Irissen,1889
Vincent van Gogh, Irissen,1890
De wikmedia-user Jebulon heeft een paar zeer mooie foto’s op wikimedia geplaatst:
Iris_Sig._Na._Chiara_I wikimedia commons Jebulon
Iris_Marcel_Turbat l wikimedia commons Jebulon
Iris_iron_strip wikimedia commons Jebulon
Iris_barbata_elatior wikimedia commons Jebulon
Iris Gay parasol wikimedia commons Jebulon
Iris_japonica wikimedia commons Bouba
user Bouba
Iris variegata wikimedia common user Kor!an
user Kor!an
Hier een moooie Jugendstil-vaas met iris:
en een Tiffany-theescherm met Iris:
In het Leidse park Cronesteyn bloeit de daslook: miljoenen bloemen-sterren.
Daslook Cronesteyn
Daslook Cronesteyn
In de sloot een meerkoetengezin.
Mijn dochter mailt uit Barcelona waar zij als antropoloog een spannende onderzoeksbaan heeft (Communal resource management bij de Maya’s in Mexico) over Diada de Sant Jordi, Sint Joris dag in Catalonië, de nationale feestdag, en ook het feest van het boek en het gedrukte woord.
Wikipedia: “Traditioneel geeft men er aan vrienden en familie op die dag een boek, een roos en een korenaar. Het is voor uitgevers dan ook een belangrijke dag en veel debuten verschijnen in die periode. Op Sint-Jorisdag 2007 verscheen zo een volledige nieuwe editie van de Gran Diccionari de l’Enciclopèdia Catalana”
Mijn dochter zegt het ietsje anders (zie ook de Engelse wikipedia) , namelijk dat de mannen de vrouwen een roos geven (zij krijgt dus rozen van haar Catalaanse vriend) en de vrouwen de mannen een boek.
“… a rose for love and a book forever”
Rozen zijn met deze dag geassocieerd sinds de middeleeuwen, maar het geven van boeken is een meer recente traditie uit 1923, toen een boekhandelaar begon de feestdag te promoten als een manier om de bijna gelijktijdige dood van Miguel Cervantes en William Shakespeare op 23 april 1616 te herdenken.
(Zie ook: Cervantes, de dood, toneel en Don Quichot)
Barcelona is de hoofdstad van uitgeverijen van de Catalaanse en de Spaanse taal; en de combinatie van liefde en geletterdheid werd snel overgenomen.
Read more..
Ik zocht naar een andere manier om de bollenvelden de fotograferen.
Minder gelikt.
Deze foto’s zijn gemaakt 15-25 minuten na zonsondergang met ISO3200.
Read more..
Van 6 april tot en met 8 juli presenteert het SieboldHuis in Leiden de tentoonstelling Vissen van Haai tot Koi. Er wordt getoond hoe de arts en Japan-onderzoeker Philipp Franz Balthasar von Siebold tussen 1823 en 1834 vissen verzamelde in Japan.
Karper Koi Karpfen foto: Maria Trepp
Hier een foto van Japanse karpers in de Leidse Hortus.
Koi Japanse karper wikimedia commons 2_year_old_Aka_Muji
Koi Japanse karper wikimedia commons Magnus Manske
Koi Japanse karper wikimedia commons Mattbuck
Koi Japanse karper wikimedia commons Laslovarga
Read more..
krokus macro fotografie Maria Trepp
krokus macro fotografie Maria Trepp
krokus blauw macro fotografie Maria Trepp
krokusslang foto Maria Trepp
krokusslang krokusschlange foto Maria Trepp
www.passagenproject.com
www.passagenproject.com
Bijzondere tatoeages tattoos
Tattoo_Temple_Joey_Pang_bobo_websq Sakura kersenbloesem
TattooTemple
Tattoo_bijzonder hoofd
SailorJerryConverse tattoo schoen wikimedia commons
Neck_barcode_tattoo flyingpurplemonkeys wikimdia commons
flyingpurplemonkeys
Alex Filth tattoo special spider bijzonder spin
Alex Filth
www.passagenproject.com
www.passagenproject.com
Schoorsteen E-on met Venus en Jupiter foto: Maria Trepp
Schoorsteen E-on Leiden met samenstand Venus en Jupiter
.. zo goed als het kon met mijn camera….
Amateurastronomen klagen overigens over de “lichtvervuiling”rond deze schoorsteen die maakt dat men de sterrenhemel minder goed kan zien.
Chimonanthus voor de Oude Sterrewacht
Chimonanthus praecox wikimedia commons gtknj
gtknj
Chimonanthus praecox wikimedia commons
Helleborus
Hellebore_flowers helleborus wikimedia commons Simon Garbutt
Winterakoniet
Galanthus sneeuwklokje Schneeglöckchen snow drops wikimedia commons Goran Andjelic
De Griekse naam van het Sneeuwklokje (Galanthus) is afgeleid van gála (melk) en ánthos voor bloem. Het sneeuwklokje is thuis in Europa en Zuidwest Azië. In Noordamerika en Engeland heeft het zich pas later verspreid.
Deze winterbloeier komt voor in 19 verschillende soorten.
Galanthus sneeuwklokje Schneeglöckchen snow drops wikimedia commons Tony Atkin Snowdrop_Flowers_-
Tony Atkin
Galanthus sneeuwklokje Schneeglöckchen snow drops wikimedia commons Jonathan Billinger 2 Galanthus_nivalis_f._pleniflorus
Galanthus sneeuwklokje Schneeglöckchen snow drops wikimedia commons Jonathan Billinger Galanthus_nivalis_f._pleniflorus_
Jonathan Billinger
Galanthus sneeuwklokje Schneeglöckchen snow drops wikimedia commons makro Anita Mazur
sneeuwklokjes en sneeuwslang foto Maria Trepp
sneeuwklokjes en sneeuwslang foto Maria Trepp
www.passagenproject.com
www.passagenproject.com
wikimedia commons Dagoos Carnavalsmaskers_Venetie
Dagoos
wikimedia commons wanblee Venezia_carnevale
wanblee
wikimedia commons Art mask Flickr Tracy Beak doctor mask Venetie
Tracy
wikimedia commons Art masks Frank Kovalchek Venice_Carnival_- Masked_Lovers
Frank Kovalchek
wikimedia commons Art mask Carnevale_di_Venezia Unofeld781
Unofeld781
Carnaval Karneval masker _Munich usien wikimedia commons
usien
Carnaval Karneval masker wikimedia commons mask Ralf Roletschek
Ralf Roletschek
De eindshow van 3FM Serious Request op 24 december vond plaats bij Molen de Valk, en de molen was schitterend opgelicht in rood blauw en paars…
Molen De Valk
En hier de Rode Molen van Mondriaan:
“Imagine zooming in over the surface of Mars, sweeping over sand dunes and circling around the rims of craters – all from your home desktop.
With HiView, the image-viewing tool recently released by the High Resolution Imaging Science Experiment, or HiRISE, team at the University of Arizona’s Lunar and Planetary Lab, you can do just that. “
Info:
http://www.physorg.com/news/2011-12-google-earth-mars-explore-red.html
Download: http://hirise.lpl.arizona.edu/hiview/
Kijk ook vooral naar de “Syrtis major”
Christiaan Huygens heeft als eerste een oppervlaktedetail van een andere planeet beschreven, de Syrtis Major op Mars.
In zijn Systema Saturnium (1659) heeft hij geschreven en getekend:
“Ook in Mars heb ik in 1656 een enkele zone […] waargenomen, zeer breed, die het middelste deel van de schijf verduisterde, zoals de bijgaande afbeelding laat zien.”
Johannes Kepler en Christiaan Huygens schreven allebei –half schertsend, half serieus- over eventuele astronomen op andere planeten. Huygens onderstreepte in zijn Cosmotheoros dat wij mensen nooit mogen veronderstellen dat de planetenbewoners minder kunnen of minder ontwikkeld zijn dan wij, dus zullen ze ook wel de astronomie bedrijven.
Astronoom op Kepler 22-b buitenaardse astronoom foto: Maria Trepp
Dus, de astronomen op onze tweelingplaneet Kepler-22b, wat zien zij, als zij, net als wij, nu op dit moment hun tweeling planeet hebben ontdekt? Laat ons aannemen dat zij betere telescopen hebben dan wij, en heel goed kunnen inzoomen op de Aarde.
Kepler-22b is 600 lichtjaren van de Aarde verwijderd.
Ze zien de Aarde aan het begin van de 15e eeuw.
Ze zien de ontdekkingsreizigers varen over de zeeën.
Dat zal hun hart sneller laten kloppen, want vast kennen onze tweelingen dat ook: ontdekkingsreizen, schipvaart.
Christiaan Huygens in zijn Cosmotheoros:
“Voorts indien het oppervlak van hun kloot bij henluiden [=planetenbewoners] zo verdeeld is, dat een gedeelte van ’t zelve in land, een gedeelte in zee bestaat, […] hebben wij zeer grote reden om te denken, dat zij ook t’ scheep varen: anderzins zouden wij zoo groot en zo nut een zaak niet zonder laatdunkendheid onzen Aardkloot alleen toeschrijven.”
Dit blog staat ook op mijn Duitse webblog over Huygens:
en op mijn Engelse blog
|
Ik heb een schitterend mooie eksterveer gevonden, metallic groen-zwart.
 magpie_elster_ekster_feather_feder_veer foto Maria Trepp Op internet gezocht naar informatie over de ekster in cultuur en kunst.
Een duivelsvogel, maar in de Oosterse cultuur en bij de indianen een godenvogel.
Wolfram von Eschenbach opent zijn middeleeuwse roman Parzival met een lof op de ekster: de ekster is zowel zwart als wit; dus zowel van de hel alsook van de hemel. Degene die geschakeerd is zoals de ekster heeft deel
in zowel de hel alsook in de hemel. Zo iemand is niet zwart, niet wit, niet grijs: geschakeerd.
Ja, dat is goed, dat wil ik zijn, geschakeerd, wit met metallic zwart, groen, blauw!
Hier een paar artistieke eksters:
Pieter Breughel met een ekster op de galg, Goya met een prins met tamme ekster en Monet, met een ekster in de sneeuw.
 Pieter Breughel, Ekster op de galg Pieter Breughel, Ekster op de galg
 Francisco_de_Goya_y_Lucientes, Magpie Elster Ekster Goya, Prins met tamme ekster
 Monet, Ekster in de sneeuw.
Monet, Ekster in de sneeuw.
|
Dubbele regenboog in het Ankerpark in Leiden, 27 november 14.15
Ankerboog met regenboog
John Everett Millais, Blind girl/ rainbow
1
Lampions Lantaarns Laternen Nikolai_Bogdanov-Belsky
2
Laterne lantaarn Hans_Larwin_Sonntagabend_in_Neustift_am_Walde
3
laterne Lantaarn lampion Nagasakilantern
foto wikimedia commons
4
Laterne lantaarn Lampion Utagawa
Laterne Lantaarn Puigaudeau,_Ferdinand_du_-_Breton_Girls_with_Chinese_Lanterns
5
Laterne lantaarn lampion Oda_ Kohg_1886
6
Laterne Lantaarn Lampion Korovin_Paper_Lanterns
7
De waterlelie
Ik heb de witte water-lelie lief,
daar die zo blank is en zo stil haar kroon
uitplooit in ‘t licht.
Rijzend uit donker-koele vijvergrond,
heeft zij het licht gevonden en ontsloot
toen blij het gouden hart.
Nu rust zij peinzend op het watervlak
en wenst niet meer…
(Uit: Frederik van Eeden, Van de passielooze lelie – Amsterdam 1901)
Dit is en Leids muurgedicht
Waterlelie, Wasserlilie, Water Lily foto: Maria Trepp
Hier een paar mooie waterlelies uit de kunst:
Vincent Olinet, foto: Maria Trepp
Vincent Olinet, Not yet my story ( Warande Tilburg ’08)
Vlaho Bukovac, Waterlelies, 1898
Claude Monet Waterlelies Wasserlilie Nymphea Pond lillies
Claude Monet Waterlelies Wasserlilie Nymphea Water Lilies
Claude Monet 1916-26 waterlelies, Wasserlilien
Claude Monet Waterlelies Wasserlilie Nymphea Water Lilies
4
Claude Monet Waterlelies Wasserlilie Nymphea Water Lilies
5
Claude Monet Blue Waterlelies Wasserlilie Nymphea Water Lilies
Ik heb niet alleen stokrozen maar ook echte roosjes in mijn tuin staan (al vind ik de stokrozen veel mooier en onpretentieuzer).
De bleekroze kleur van de stokroos hier bij een roos. Minder breekbaar vind ik.
Het kleurenschema voor webdesigners noemt dit “misty rose” .
[Hier een weergave met hoge resolutie http://www.passagenproject.com/misty_rose_blassrosa_roos.jpg ]
Pas nadat ik de foto had genomen zag ik het kleine vliegje… en ja, het ongedierte hoort bij de bloemenstillevens als een memento mori.
Hier een uitsnede uit een bloemstuk van Jan Davidz de Heem.
Ensor schilderde exotische schelpen die zijn moeder in haar winkeltje verkocht.
Maar stillevens met schelpen zijn klassikers in de Vlaamse schilderkunst.
en hier nog een eigentijdse poging met inheems spul
Maria Trepp
Klaprozen groeien bescheiden langs het spoor en in de berm.
In de kunst zijn ze geliefd.
Jacques le Moyne, klaproos ( poppy) 1586
Claude Monet, Poppy field, 1872 (klatschmohn klaprozen, impression)
Claude Monet, Champ des coquelicots, 1881 (papaverveld,poppies)
Claude Monet, Paarse klaprozen (purple poppies), 1883
Claude Monet, Poppy field near Giverny, 1885
Vincent van Gogh, Vaas met klaprozen, 1886
Floris Verster, Papavers/Klaprozen, 1888
Vincent van Gogh, Papaverveld, 1890
Vincent van Gogh, Klaprozen/ Butterflies and poppies, 1890
Paula Modersohn Becker, Maedchen mit Kind, 1902
Ferdinand Toussaint, De zomer, 1903
Paula Modersohn-Becker, Alte Armenhauslerin im Garten, 1906
Emil Nolde, Grote klaprozen, 1908
Georgia O’Keeffe: Oriental poppies (Oosterse papavers/klaprozen) 1927
Voor poezie en gedichten over klaprozen zie hier
maria trepp
Pioenroos/Peony/ Paeonia Leidse Hortus
Pioenroos/Peony/ Paeonia Leidse Hortus Pioenroos/Peony/ Paeonia Leidse Hortus(14-5-2011)
Deze schitterende pioenrozen lieten me zoeken naar literatuur over pioenrozen.
Gevonden: Bertus Aafjes, De vertrapte pioenrozen, Pearl S. Buck, Peony, en, het mooist: veel haiku’s op pioenrozen.
Bertus Aafjes heeft in zijn verhaal een paar zeer mooie haiku’s vertaald, zoals deze van Kiorokoe:
Op het punt te gaan bloeien
ademt de pioenroos
een regenboog uit
En hier Buson, vertaald door blogger J (veel dank):
de pioenrozen verbieden
de regenwolken dichter bij te komen
dan honderd mijl
In de tentoonstelling Liefde! Kunst! Passie! in het Haagse Gemeentemuseum hing dit mooie schilderij van Alexej von Jawlensky, ‘Meisje met pioenrozen’: 
Alexej von Jawlensky, Meisje met pioenrozen 1909
En hier pioenrozen van Manet:
edouard manet pioenroos
edouard manet pioenroos
Floris Verster_stilleven_met_pioenen
Passiebloem in kunst en werkelijkheid
Hier nog een paar voorbeelden van mooie passiflorae in de kunst. Deze bloem was een geliefd voorwerp in symbolisme en jugendstil.
Piet_Mondrian,_passion_flower
Vaas passiflora .
Johannes le Francq van Berkhey,
‘De Japanse kunst is iets als de primitieven, als de Grieken, als onze oude Hollanders, Rembrandt, Potter, Hals, Vermeer, Van Ostade, Ruisdael. Dat kent geen einde.’
Vincent van Gogh aan zijn broer Theo, Arles, 15 juli 1888
Zie ook de tentoonstelling
23.09.11_15.01.12 in het Van Goghmuseum Amsterdam
De Japanse tuin in Clingendael in Den Haag is weer geopend. Hier de Japanse brug met de Wisteria.
De Wisteria/ blauweregen is oorspronkelijk afkomstig uit Japan, en speelt in de Japanse cultuur een belangrijke rol in houtsneden, toneel, dans en poëzie.
Blogger Jacopone blijkt een ervaren vertaler van haiku’s te zijn, en uit zijn schat van haiku’s waarvan ik gebruik mag maken heb ik eentje over blauweregen gevist
waar de lentezon
onder gaat
een blauweregen
(Issa)
Ik ga bewust pas bij zonsondergang naar de Japanse tuin. Dan is het stil en het licht bijzonder intens.
In de Hortus in Leiden zijn prachtige exemplaren van de oude Wisteria’s te zien die de Duitse arts Philipp Franz von Siebold had mee gebracht.
Monet heeft verschillende schilderijen gemaakt van de blauweregen in zijn tuin, die over zijn Japanse voetbrug hing.
Monet (hier meer schilderijen van Monet)heeft zich voor zijn Wisteria-brug laten inspireren door prenten van Hiroshige.
Volle maan: het oranje maangezicht
Christiaan Huygens schrijft in zijn tekst “Cosmotheoros” veel over de maan, en hij verwijst instemmend naar de schrift van Plutarchus over het maangezicht “De facie in orbe Lunae”.
maangezicht Plutarchus
Oranje volle maan boven Leiden 18-4-2011
Plutarchus maangezicht/Mondgesicht Christiaan Huygens Cosmotheoros
Het maangezicht – zie je het?
Plutarchus zelf verwijst wederom naar andere denkers, die voor hem die over de maan hadden gefilosofeerd, en hij komt met een mooi gedicht, toegeschreven aan Hegesianax. Ik citeer het hier in het Engels (vertalen van poëzie is een vak dat ik helaas niet beheers):
“With fire she shines all round, but in the midst
More blue than black appears a maiden’s face
And moisten’d cheeks, that blush to meet the gaze.”
In het Duits klinkt het zo:
“Herrlich glänzt der Mond
Von feurigen Strahlen um geben
Aber ein Frauenaug erscheint in der Mitte der Scheibe
Blauer als Saphir, und eine Stirn, mit lieblicher Röte
Prangend….“
En laten we het even in het Nederlands proberen:
“Prachtig straalt de maan.
Omgeven door vurige stralen
kijkt een gezicht met blauwe ogen
en blozende wangen
ons aan.”
Plutarchus bespreekt uitvoerig de oppervlakte van de maan, die ons als menselijk gelaat kan voor komen. Overigens is het erg mooi in het Engels, dat het woord voor oppervlakte [van de maan] en het woord voor“gezicht” samenhangt als surface/face.
Zie ook mijn blog over de vrouw in de maan, en Shakespeare’s Midzomernachtsdroom
www.passagenproject.com
www.passagenproject.com
Langs het fietspad van Leiden naar Warmond (lange bocht Merenwijk) staan over een lengte van meerdere honderd meters de charmante mooie, fragiele kievietsbloemen.
Kievitsbloem fritillaria Leiden
Kievitsbloem fritillaria Leiden
Kievitsbloem fritillaria Leiden
“Snakes head” heet deze bloem in het Engels
De kievitsbloem die via de natuurwetenschapper Olof Rudbeck van Leiden in Zweden is terecht gekomen dient daar zelfs als symbool en de landschapsbloem “Kungsängsliljan” van Uppland.
In de Leidse Hortus zijn nog meer soorten van fritillaria’s te zien.
Fritillaria Thunbergii uit Japan
Fritillaria verticillata uit China
Fritillaria Imperialis Aurora Keizerskroon
Vincent van Gogh, Fritillarias in een koperen vaas, 1887
Vertalen Duits Vertaalbureau Duits
.
De huidige volle maan is bijzonder omdat de maan op 19 maart 2011 dichter bij de Aarde staat dan in 18 jaar.
Op internet werden aardbevingen en tsunami voorspeld… en tsja dat is er dus ook geweest, maar helaas niet op de 19e .
Luister naar Credence Clearwater Revival, Bad moon rising
“…Don’t go around tonight
Well, it’s bound to take your life
There is a bad moon on the rise”
Volle maan full moon Vollmond Leiden foto Maria Trepp
Bad moon Leiden
Volle maan full moon Vollmond Leiden foto Maria Trepp
Volle maan full moon Vollmond Leiden foto Maria Trepp
Volle maan full moon Vollmond Leiden foto Maria Trepp
Volle maan full moon Vollmond Leiden foto Maria Trepp
“’Vrijheid’ is een woord dat inhoudsloos is geworden” stelt Arnon Grunberg vandaag in zijn ‘Voetnoot’ in de Volkskrant.
In de politiek misschien, in het persoonlijk leven niet.
Vrijheid is voor mij vooral scheppend spel. Als ik speel ben ik gelukkig.
Met spelen bedoel ik geen computer – of gezelschapsspelletjes. Mijn spelletjes moeten open en experimenteel zijn, anders vind ik het saai. Ik maak mijn regels zelf (met andere woorden, mijn spelletjes zijn autonoom), en ik pas de regels bovendien al spelend aan.
Spelen is voor mij zeer vaak (maar niet altijd) verbonden met productiviteit: iets maken; teksten, foto’s, kleren, of performen en onderhouden: muziek, toneel enz.
Mijn bloggen is voor mij is het vooral een spel. Het is een spel, omdat ik tot niets verplicht ben, geen deadlines, geen van buiten opgelegde dwang wat thema’s en uitwerking betreft. Ook blijft het speels voor mij omdat ik weiger iedereen tot woord te staan.
Ik speel, dus ik ben -
VRIJ!
Toch is mijn spel serieus.
Het is serieus
omdat ik serieus word genomen
van sommigen
om
wie ik geef.
Ook is mijn spel serieus omdat ik in alles probeer aan te knopen aan thema’s en dingen die bij mij eerder langs kwamen, en/of die nu in de actualiteit zijn. Ik wil verbonden zijn in mijn eigen gedachten-universum en in dat van het actuele intellectuele discours.
Over de filosofie van het spel en de vrijheid kan men Johan Huizinga, Homo ludens lezen (gratis download hier),
Oleg Kulik, Homo ludens
….en anders heeft ook de Duitse dichter en denker Friedrich Schiller hier hoogst belangrijke dingen over geschreven in zijn “esthetische brieven”, zoals:
“…der Mensch spielt nur, wo er in voller Bedeutung des Worts Mensch ist, und er ist nur da ganz Mensch, wo er spielt” “De mens speelt alleen wanneer hij in de volle betekenis mens is, en hij is alleen helemaal mens wanneer hij speelt.”
Voor Schiller is spel vrijheid van dwang en een tegenstelling tot het op nut gerichte handelen. Een spel heeft zijn doel (overwegend) in zich zelf en niet buiten zichzelf. Het spel verbindt natuur en cultuur, en leidt op een hoger niveau tot kunst.
Schiller zei dat schoonheid de weg is die men moet bewandelen om bij de vrijheid te komen. Ja, schoonheid en spel.
Vertalen Duits Vertaalbureau Duits
.
Naar aanleiding van de melding vaan een spectaculaire spreeuwenshow in Utrecht, hier de mijne in Leiden:
Al een tijdje zie ik bij zonsondergang een reusachtige zwerm spreeuwen (filmpje) achter de Leidse Zijlpoort, over de rooms-katholieke begraafplaats.
Vogelwolken
voor de maan.
Vliegen
hier de zielen
van de doden
in de schemering?
Huiveringwekkend.
Ineens, om tien over half vijf zijn ze er, en ineens, om vijf uur gaan ze weer zitten in de bomen.
Vertalen Duits Vertaalbureau Duits
.
Ik houd niet van narcissen… gele narcissen ….
Maar ik ben verliefd op de witte narcissen, met hun bedwelmende geur en hun eindeloze zelfreflectie….
en hier nog een bijzonder mooie waterverf van Maria Sibylla Merian (1670)
.
Naar aanleiding van de doop van de Geert Wilders tulp:
Het woord “tulp” is afkomstig van het Perzische woord ‘tulipan’ wat tulband betekent. Kopvodden, dus.
De vermeend typisch Nederlandse tulpen zijn, zoals veel andere cultuurproducten, een import uit andere culturen
“Wen er maar aan: de islam is evengoed Europa’” zegt Oxford-hoogleraar Eugene Rogan over zijn boek ‘The Arabs: A History’, dat door The Economist en The Financial Times tot een van de beste non-fictieboeken van 2009 werd uitgeroepen. [NRC, 2-4-2010]
Rogan: “Er is in de Arabische wereld sprake van een strijd voor politieke dominantie tussen islamisten en seculieren. Maar omdat we tegenwoordig zo gericht zijn op de rol van islam in de politiek is er een neiging om de seculiere krachten af te schrijven. Toch blijft dit een dominante politieke stroming in de Arabische wereld.”
Op de vraag ”Wat zijn historische verklaringen voor de lage scores op ontwikkelingsgebied waar het Arab Human Development Report op wijst?” antwoordt Rogan:
,,Eén van de belangrijkste verklaringen zijn de regionale conflicten. Ik woonde als tiener in Beiroet. Toen de burgeroorlog daar uitbrak zijn we naar Kairo verhuisd, in 1976. In Libanon heb ik de erbarmelijke omstandigheden gezien in de Palestijnse vluchtelingenkampen. Ik heb van dichtbij meegemaakt hoe Libanon met vredig naast elkaar levende geloofsgemeenschappen in korte tijd desintegreerde. De Jom Kipoer-oorlog van 1973 en de beelden van Israëlische straaljagers die Palestijnse vluchtelingenkampen bombarderen zijn in mijn geheugen gegrift. Deze instabiliteit betekende dat ontwikkeling een lagere prioriteit kreeg dan veiligheid. Een onevenredig hoog aandeel van de staatsbegrotingen gaat steevast naar defensie- uitgaven, vooral in de buurlanden van Israël. Sommige landen geven meer uit aan propaganda dan aan onderwijs. De dominantie van de staat in de economie heeft economische ontwikkeling beperkt. Veel zaken die de Arabische bevolking hadden kunnen helpen om aansluiting te hebben met de internationale economie, zijn gefrustreerd door eenpartijsystemen en militairen in de politiek.”
En op de vraag: “Wat voor rol ziet u voor moslims in Europa?” antwoordt Rogan:
,,Tweede en derde generatie moslims zijn Europese burgers. Zij hebben, net als elke andere Europeaan, het recht om bij te dragen aan de Europese cultuur. Europese democratieën moeten niet de waarde van burgerrechten vergeten.
,,En als historicus wil ik wijzen op de historische aanwezigheid van de islam in Europa. De islam is niet wezensvreemd aan Europa. We hebben het bestaan van de islamitische eeuwen in Europa in een daad van collectieve geheugenverlies uit de geschiedenis geschreven. Dit creëert een groot deel van de huidige misverstanden. Men dient niet meer te spreken van islam in Europa, maar een islam van Europa.”
De tulp is hiervan een symbool, voeg ik eraan toe.
Hier een samenstelling van mijn vele eerdere Wilders-kritische blogs:
http://passagenproject.com/blog/2011/02/19/wilders-kritiek-neemt-toe/
Vertalen Duits Vertaalbureau Duits
Vuurtoren in Scheveningen 29-12-2010
Vuurbaak Katwijk
James Ensor, Vuurtoren van Oostende
Piet Mondriaan, Vuurtoren bij Westkapelle, 1909
Mondriaan heeft er nog meer versies van gemaakt, zowel tekeningen als schilderijen.
Piet Mondriaan, Vuurtoren bij Westkapelle
Piet Mondriaan, Vuurtoren bij Westkapelle, 1909
en hier nog een uit de 19e eeuw:
William Turner, Vuurtoren van Shields met volle maan, 1826
Mijn zwarte hond houdt van zwarte kraaien, net als ik.
Hier hond en kraaien en een blog over de kraai in de kunst.
Zwarte hond en zwarte kraaien
Tussen het Centraalstation in Den Haag en de Academie van de Kunsten zweeft een grote, dreigende maar ook schaduw-gevende kraai in de bomen, gemaakt door Henk Rijzinga, die zegt: “De kraai is een slimme dief, die altijd langer leeft dan het kadaver waar hij bij zit.”
Een andere kunstenaar, Florentijn Hofmann, maakte in 2006 een grote kraai die in Leiden op het waaghoofd stond. Deze zwarte kraai, die in 2006 een zwerftocht maakte langs verschillende steden, staat nu bij het Natuurhistorisch Museum in Rotterdam .
Een kraai kraait niet, maar krast. Het “kraa-kraa-kraa” werd vroeger begrepen als “cras-cras-cras” wat “morgen” betekent in het Latijn. Deze zondige duivelsvogel moedigde dus de mensen aan om het zondenbekentenis op te schorten tot “morgen” – en dat was voor Christenen zeker niet de bedoeling.
Een symbolische ambivalent-positieve betekenis heeft de kraai in Lewis Carrolls “Alice in spiegelland”.
[Illustratie Pat Andrea]
In het hoofdstuk “Twiedeldum en Twiedeldie” maakt een kraai de ruziemakenden Twiedeldum en Twiedeldie bang zodat zij ophouden te vechten:
“Just then flew down a monstrous crow,
As black as a tar-barrel;
Which frightened both the heroes so,
They quite forgot their quarrel.”
“Een angstaanjagende kraai vloog langs,
Zo zwart als roet en leer.
Dat maakte onze helden bang
En ze ruzieden niet meer.”
(vertaling Sofia Engelsman)
“Toen vloog een zwarte kraai voorbij
Een kraai zo godverlaten
Dat beide helden vechtpartij
En ruzie prompt vergaten.”
(vertaling Nicolaas Matsier- zeer elegant)
Angst voor een derde, dat helpt elke ruzie… tussen vrienden, partners, en in een land…..
Of: het perspectief van de dood maakt heel veel dingen triviaal.
E 
Vincent van Gogh, Korenveld met kraaien, 1889
Ohara Koson, kraai, ca 1910
Vertalen Duits Vertaalbureau Duits
Vandaag 5-2-1011 schrijft Bert Wagendorp in de Volkskrant over de zoektocht van ruimtetelescoop Kepler naar een “nieuwe aarde”
Hij schrijft:
“Als de mythe van de unieke Aarde en het unieke leven eenmaal is gesneuveld, kan het snel gaan. Het hoeft niet te verbazen als op termijn blijkt dat er een Aardachtige planeet is waar ze ook een Egypte hebben, een Feyenoord, een minister Rosenthal en zelfs GroenLinkscongressen. Verbijsterend, maar ook een hele troost. Wij zijn niet alleen, in ons leed.”
Zijn ironie is prachtig en doet mij denken aan de ironie van Christiaan Huygens in zijn “Cosmotheoros” van 1698.
Op het moment dat men het buitenaards leven te veel op het aardse leven laat lijken, en zeker denkt te weten dat “zij” zo zijn als wij, ontstaan komische teksten- vaak onvrijwillig komische teksten waar het eigen geprojecteerd wordt op het ander, maar bij de meesters onstaan juist opzettelijk ironische teksten.
Christiaan Huygens’ “Cosmotheoros” lees ik als een ironische tekst, in ieder geval in de passages waar Huygens sterk in detail treedt over de planetenbewoners, en hen exact dezelfde ontdekkingen toeschrijft die hij zelf heeft gedaan.
Alien astronoom na Christiaan Huygens. Foto: Maria Trepp
In zijn Cosmotheoros stelt Huygens zichzelf en de lezer de filosofische vraag: zijn wij mensen absoluut uniek? Zijn antwoord heeft twee componenten: ten eerste vindt hij dat uiterst onwaarschijnlijk. Ten tweede vindt hij de aanname dat wij de enigen zijn uiterst onbescheiden, wat ook nog een hoogst persoonlijk aspect heeft: als wij mensen de enigen zijn met kunst, wetenschap en zelfbewustzijn, dan zou Huygens zelf – als een van de allergrootsten, en als een van de voorhoede van de wetenschap en als baanbrekende denker – een Übermensch of als een haast goddelijk wezen moeten zijn. Zo kan en wil hij zichzelf niet zien, en daarom schrijft hij alles wat juist hij zélf kan -telescopen bouwen, astronomie, wiskunde en muziek(theorie) bedrijven- ook toe aan de andere “Planetenbewoners”, met komisch-ironisch resultaat.
Het lijkt me zeer onwaarschijnlijk dat hij zelf zich niet bewust was van de ironische gelaagdheid van zijn tekst, ook al omdat hij vaak opmerkt dat men het belachelijk en te vergaand zal vinden wat hij poneert, en omdat veel van zijn redeneer-”fouten” erg opzettelijk lijken en begeleid worden van ironisch commentaar.
Alien foto Maria Trepp
Alien ontbijt
Men heeft alleen de keuze om Huygens als naïef en speculatief te beschouwen óf om zijn tekst als gedeeltelijk ironisch op te vatten. In zijn inleiding zegt hij nog: “Des stellen wy hier niets voor wis en zeker (want hoe kan dat geschieden?) maar wy gaan alleen te werk met gissingen, over welker waarschijnelijkheid het een yder vry staat naar zijn zin te oordeelen.“
Maar later heeft hij het niet meer over “gissingen” maar over „bewijzen”, en dát is het punt waar ik meen dat vermoedelijk sprake is van (bewuste of tenminste halfbewuste) ironie. Ook het goochelen met waarschijnlijkheden, en de aanname van grote in plaats van kleine waarschijnlijkheden is bij Huygens niet naïef – hij, tenslotte de uitvinder van de waarschijnlijkheidsrekening !- maakt er zelf opmerkingen over. Een ander omslagpunt tussen rationeel argumenteren en ironie in Huygens’ Cosmotheoros is op te merken als hij van algemene principes en gissingen overgaat naar zeer gedetailleerde en dus groteske vaststellingen over de planetenbewoners.
Alien music Foto Maria Trepp
Zie ook:
Meer over Christiaan Huygens
www.passagenproject.com
Het Holocaust-monument in Berlijn is een controversieel monument. Het meest problematisch zijn de duizenden touristen die zich picknickend, zingend, joelend en vermakend om en op het monument bevinden.
Het monument bestaat uit 2711 betonblokken variërend in hoogte van 20 cm tot 4,5 meter met een tussenruimte van 95 cm. Onder het veld met de blokken is een expositieruimte ingericht. De Amerikaanse architect Peter Eisenman heeft het monument ontworpen.
Door toeval bevond ik mij in augustus bij volle maan s’avonds naast dit monument.
Het was heel stil.
We zagen bijna niemand.
Het is zeer moeilijk te beschrijven hoe het voelde.
Ik kan het iedereen aanbevelen om het monument s’nachts te bezoeken.
Ach, arme maan,
wat heb je toch al veel gezien.
,,
Hier nog een tekst van de Leidse Cleveringhoogleraar Hans Blom over de Holocaust:
We werkten mee aan de vervolging
[de Volkskrant 1 mei 2010]
We neigen ertoe de Holocaust te zien als iets dat zich buiten ons om voltrok. Maar het was ook gewoon mensenwerk.
HANS BLOM
Het blijft een schokkend gegeven: van de omstreeks 500 Joden die in 1942/1943 in Leiden woonden zijn er zeker 270 vermoord. Alle reden om voor hen een gedenkteken op te richten. Maar er is meer dan alleen die herinnering aan de vermoorde, gedeporteerde en op de vlucht gedreven medeburgers. Er is het even schokkende gegeven dat dit gebeurde in de stad Leiden, waar zoiets nog maar kort daarvoor volstrekt ondenkbaar was geweest. Bij dát vraagstuk wil ik vandaag kort stil staan. De stad Leiden die een traditie van asielverlening wil hooghouden, dient zich rekenschap te blijven geven van het feit dat deze deportatie zich in de eigen gemeenschap voltrok.
Natuurlijk, het is niet in Leiden bedacht. Het is ook niet in Nederland bedacht. Het is evident een gevolg van het feit dat het in Duitsland aan de macht gekomen nationaal-socialisme Nederland had bezet en de verwijdering en uiteindelijke uitroeiing van de Joden als doelstelling had en tot uitvoering bracht. Daar lag de wil, daar lag het initiatief en de uiteindelijke basis voor de praktijk van registratie, isoleren, beroven, deportatie en tenslotte, meestal buiten Nederland, vermoorden. Maar het is veel te gemakkelijk het te laten bij het wijzen naar de evidente externe daders en hun interne handlangers en die als het ultieme kwaad aan te merken dat alles veroorzaakte.
Het daar bij laten, gaat voorbij aan de gecompliceerdheid van het historisch proces waarin altijd vele factoren een rol spelen. Zoals het feit dat dit nationaal-socialistische vernietigings-antisemtisme tenminste ten dele wortelt in een eeuwenoude Europese traditie van uitsluiting van Joden, ook in Nederland. Het neigt er ook toe de Holocaust of Shoah te zien als iets dat zich min of meer als een natuurramp buiten ons om onontkoombaar voltrok. Maar dat miskent dat geschiedenis in de letterlijke betekenis van het woord mensenwerk is. Geschiedenis gáát niet alleen over mensen, maar wordt ook gemaakt door mensen, individueel en groepsgewijze. De dynamiek van het historisch proces wordt in essentie bepaald door de eindeloze interactie van onuitputtelijke reeksen menselijk handelingen en beslissingen (ook om dingen niet te doen). Die mensen handelen bewust, onbewust en vooral in gecompliceerde mengvormen daarvan. Zij beslissen individueel, maar tegelijk in een enorme variëteit van groepen. Zelfs als het in de uiterlijk vorm om zogenaamde anonieme instituties gaat, gaat het uiteindelijk toch steeds om menselijk handelen. Dat geldt ook voor meestal moeiteloos gehanteerde abstracte begrippen om de werkelijkheid van het verleden aan te duiden, zoals de Shoah: het blijven reeksen van menselijk handelen.
In dit verband is ook van belang vast te stellen dat elke historische situatie in beginsel open is. Het vervolg staat niet vast. De geschiedenis voltrekt zich niet gedetermineerd. Zij is weliswaar niet omkeerbaar, maar zij was nooit bij voorbaat onvermijdelijk, hoezeer dat soms ook zo lijkt. In de praktijk zijn de marges soms smal, maar al die menselijke beslissingen en handelingen, die in interactie de voorzetting van het historisch proces bepalen, beïnvloeden die feitelijke voorzetting. Zij doen er dus toe.
Dit drukt ons met de neus op ieders individuele verantwoordelijkheid in het historisch proces. Indien ons handelen volstrekt gedetermineerd zou zijn, voltrekt de werkelijkheid zich buiten ons om, zijn wij speelbal. Maar de betekenis van beslissingen, keuzen dus, op alle niveaus is aantoonbaar. De ten minste relatieve openheid van elke historische situatie is zo tevens de voorwaarde voor een samenleving waarin mensen ook verantwoordelijk zijn voor hun handelen, de genoemde smalle marges ten spijt. Dat is behalve een mooie ook een beangstigende gedachte. Zij brengt ons na dit rijkelijk abstracte betoog ook terug bij de werkelijkheid van het verleden van oorlog, bezetting en vervolging tot en met massamoord.
Die harde werkelijkheid van toen laat zien dat tal van Nederlandse instellingen, ook in Leiden, hebben meegewerkt aan het proces van vervolging. De locatie van twee koffers van het monument bij het voormalig politiebureau, dat als het zenuwcentrum van de praktische operatie van het ophalen van de Joden in Leiden kan gelden, wil daarop attenderen. Het is van belang er op te wijzen dat dit niet beoogt te zeggen dat de Leidse politie de enige, of zelfs maar de belangrijkste, handelende instantie was.
Integendeel, dat meewerken geldt voor de hele toenmalige overheid als institutie, met de bevolkingsregistratie als ander aansprekend voorbeeld. Het belang van het onderkennen van het element van menselijk handelen springt ook in het oog als men bedenkt dat er tevens individuen in die instituties werkzaam waren die anders kozen: de politiemannen die Joden waarschuwden of weigerden aan het ophalen van Joden mee te werken bijvoorbeeld.
Het zou ook onjuist zijn alleen op de instellingen te wijzen. Houding en gedrag van de bevolking in brede zin, in feite dus tienduizenden individuele inwoners van de stad, was even belangrijk. Zij kozen – in de woordkeus van zojuist – soms bewust, soms onbewust maar meestal in een ingewikkelde mengvorm daarvan, er op grote schaal voor niet te handelen, vaak tegen hun gevoel in of menend geen andere keus te hebben. Mede daarom kon het allemaal gebeuren, al is het zinloze speculatie nu te proberen vast te stellen wat er zou zijn gebeurd bij andere keuzen. Die andere keuzen kwamen trouwens wel degelijk voor – laat daar geen twijfel over zijn – zowel toen de vervolging begon als tijdens het feitelijk ophalen zelf. Er waren publieke protesten (zoals de rede van Cleveringa op 26 november 1940) en er werd uit vrije wil hulp geboden bij onderduik of vlucht. Maar toen later in de bezettingstijd actief en passief verzet vaker begon voor te komen, waren er in het openbaar geen Joden meer te vinden. Zij waren al afgevoerd en vermoord of ondergedoken dan wel gevlucht. In de ogen van de nationaal-socialistische bezetter was dat een succes: Nederland, Leiden was Judenrein.
Ik zei het al. Mijn betoog is angstaanjagend en zelfs huiveringwekkend. Als historicus houd ik mij al lang met dit soort vraagstukken bezig om inzicht in dit historisch proces te krijgen, het eerst zo goed mogelijk te reconstrueren en vervolgens te analyseren en interpreteren, zo mogelijk ook werkelijk te verklaren en begrijpen. Dat vereist een afstandelijke houding. Maar nu spreek ik als betrokken lid van onze samenleving, als Leids burger. Dat leidt tot een ander soort conclusie. Wij dienen naar mijn overtuiging, met inachtneming van de resultaten van onafhankelijk en afstandelijk historisch onderzoek, ons rekenschap te geven van dit deel van ons verleden. Wij dienen ons te realiseren dat het verleden zich weliswaar niet in dezelfde vorm herhaalt en dat er geen eenvoudige lessen uit dat verleden zijn te halen. De Shoah was zoals alle historische processen op een bepaalde manier in de concrete verschijningsvorm uniek. Maar tegelijk komen uitsluiting van en massamoord op medeburgers in de geschiedenis veelvuldig voor.
Met afschuw nemen wij ook in het heden veel gruwelijke actualiteit elders waar en wij zijn geneigd ons daarbij te koesteren in onze democratische rechtsstaat, verzorgingssamenleving en materiële welvaart. Maar die actualiteit elders en het verleden, ook ons eigen verleden, nopen juist tot alertheid. Het kan in zekere zin zomaar opnieuw gebeuren, zij het in andere concrete vormen, ook bij ons. De kwaliteit van onze samenleving spreekt niet vanzelf, maar heeft behoefte aan voortdurend groot en klein onderhoud. Daarbij is van belang ons te bezinnen ook op gebeurtenissen en processen uit het verleden als gevolgen van menselijk handelen, hier in Leiden dus op het feit dat van de 500 Joden er 270 konden worden vermoord en de anderen moesten ‘verdwijnen’. Het monument beoogt een voortdurend in de stad aanwezige aansporing te zijn tot dat bezinnen en tot die alertheid.
Op 17 maart 2010 werd in Leiden een monument onthuld ter herdenking van de tijdens de Tweede Wereldoorlog vervolgde en vermoorde Joodse stadgenoten. Die datum is niet toevallig gekozen. Op 17 maart 1943 werd het sinds 1929 nieuw op de hoek van de Cronesteinkade en de Roodenburgerstraat in Leiden gevestigde Centraal Israëlitisch Wees- en Doorgangshuis Machseh Lajesoumim op last van de bezetter door de Leidse politie ontruimd. 51 kinderen en 9 personeelsleden werden naar het station gebracht, naar Westerbork vervoerd en later naar Oost Europa gedeporteerd. Op vier na zijn zij daar omgekomen, de meesten in Sobibor. Deze ‘ontruiming’ was onderdeel van een grotere actie in maart 1943 onder leiding van de Haagse SD om de in Leiden (en Den Haag en Delft) wonende Joden op te halen.
Met de naderende ontruiming was in het weeshuis rekening gehouden. Men was gewaarschuwd. Rugzakken met kleding en schoenen stonden al klaar. Een klein aantal bewoners was ondergedoken. Op de in februari opgestelde lijst stonden 74 namen. Maar de directeur van het weeshuis, N. Italie voelde niet voor onderduiken. Hij wenste de groep bij elkaar te houden en de verantwoordelijkheid niet uit handen te geven aan vreemde, niet-Joodse families. De hele actie verliep voor de bezetter zonder problemen. De dienstdoende hoofdinspecteur van politie P.W. van der Wal weigerde weliswaar leiding te geven, maar zijn taak werd overgenomen door een collega. Van der Wal werd gearresteerd en later ontslagen. Hij overleefde de oorlog. Tenminste één andere politieman, O.P Rozemeijer, weigerde ook medewerking. Hij bleef wel nog enige tijd in dienst, maar werd in 1944 toch om een andere aanleiding gearresteerd. Hij overleefde Buchenwald niet.
Deze dramatische gebeurtenis is een van de beeldbepalende herinneringen in Leiden aan de bezettingstijd.
holocaust herdenkingsdag, holocaust monument, berlijn, hans blom, holocaust
Duitsland
Volle maan vandaag.
De volle maan is een belangrijk motief in de (Zwarte) Romantiek.
Volle maan full moon Vollmond foto Maria Trepp
Volle maan full moon Vollmond foto Maria Trepp
Volle maan full moon Vollmond foto Maria Trepp
Volle maan full moon Vollmond foto Maria Trepp
Edouard Manet, Maan over de haven van Boulogne,1869————–
Volle maan over het Holocaust-Mahnmal in Berlijn
Foto’s uit Berlijn te tonen met de volle maan over het Holocaust-monument.
Berlijn volle maan over het Holocaust-monument
Ach, arme maan,wat heb je toch al veel gezien.
Vincent van_Gogh, Sterrennacht, 1889 starry night
Vogel wolken voor de maan.
Vliegen hier de zielen
van de doden
in de schemering?
Huiveringwekkend.
Vogelwolk voor de volle maan foto Maria Trepp
Novembermaan
“Am Himmel aber erbleichte der Mond,
Er wurde immer trüber;
Gleich schwarzen Rossen jagten an ihm
Die wilden Wolken vorüber.”
Uit: Heinrich Heine, “Deutschland, ein Wintermärchen“[speelt ook in november...]
Volle novembermaan foto Maria Trepp
Hier het passende muziekje bij deze foto’s of bekijk de
diashow op You Tube
Volle maan full moon Vollmond Leiden foto Maria Trepp
volle maan foto Maria Trepp
Maan en zwaan komt men ook tegen in de mooie romantische schilderijen en tekeningen van Caspar David Friedrich, die nu in de Hermitage in Amsterdam getoond worden. Ik heb een kleine diashow gemaakt met Maan en Zwaan bij Caspar David Friedrich (met veel meer overigens dan wat in Amsterdam hangt, maar de zwanen zijn in ieder geval in Amsterdam te zien en ook een of twee maan-schilderijen). —————————————————————————————————–
Kees Stip
Op een zwaan
Waarheen hief in het licht der maan
een regelrechte sprookjeszwaan
de statie van zijn witte steven?
Of werd hij door een droom gedreven?
‘Ik word,’ zo sprak hij tot een elf,‘door niets gedreven, ik drijf zelf.’
Zwarte zwaan en volle maan Maria Trepp
Het thema “Hond en maan bij Shakespeare” heb ik al eerder besproken, en het idee voor de kleurrijke lisdoddes is afkomstig van Pat Andreas illustraties bij Alice in Wonderland.
En ter afsluiting nog Joan Miró :
Volle maan .. bij Mondrian…
Bomen aan het Gein ( 1907)
Zomernacht ( 1907)
Maneschijn/Corot/Utagawa HiroshigeIn de Van Gogh-tentoonstelling “De kleuren van de nacht” hingen ook veel schilderijen van andere schilders die Van Gogh hebben beinvloed. Zoals bijvoorbeeld Camille Corot, met ‘Maneschijn‘ van 1865.
Vincent van Gogh had grote bewondering vor Corot, en sprak over een “Corot-stemming” die werd getypeerd door intimiteit en mysterieuze stilte.Japanse prenten hadden veel invloed op Van Gogh . Hier is “De Shoei brug” van 1862 te zien (Utagawa Hiroshige II), met de volle maan; een prent die in bezit was van Van Gogh, net als de prent daaronder met de Saruwakacho theaterstraat (Hiroshige) onder de volle maan.
Utagawa HiroshigeII, De Shoei brug
Saruwakacho theaterstraat (Hiroshige)
Ik houd van slangen vanwege de ambivalentie die zij oproepen.
Ze zijn ambivalente androgyne natuurwezens en cultuurdragers.
Medusa slangen foto: Maria Trepp
Ik houd van gevaarlijke slangenvrouwen, zoals van Medusa.
En hier…mijn eigen slangenkuil…
slangen foto: Maria Trepp
Slang en bloem…
…vormen een natuurlijke en paradijselijke gemeenschap.
Mijn vreugde was groot toen ik hoorde dat de Kievitsbloem/Fritillaria, die voor mij en mijn leven een belangrijk symbool is, in het Engels Snake’s head heet (met dank aan Ina!).
Ik heb aan mijn slangenverzameling een nieuw slangetje toegevoegd in passende kleuren.
roze slang en bloem Maria Trepp
En als we nu toch bij het thema “Bloem en slang” zijn, dan hier een foto dat ik op de Leidse historische begraafplaasts Groenesteeg heb gemaakt van mijn blauwe slang ( in feite George Knights slangenzoon Georgey) in het midden van Oosterse sterhyacinten:
Blauwe slang foto Maria Trepp
Ik was op de begraafplaats bezig met mijn slangen, omdat ik een droomfoto ging maken; ik had namelijk gedroomd van mijn slangen op een graf.
slangen foto: Maria Trepp
Cobra foto: Maria Trepp
slangen en bloem Schlangen serpents fot Maria Trepp
Cobra op bezoek foto Maria Trepp
slangenboom Schlangenbaum tree with serpents foto Maria Trepp
slangenkop foto Maria Trepp
slang-en-bloem-serpent-flower-Schlange-blume-Maria-Trepp
slang-en-passiebloem-serpent-passion-flower-Schlange-passionsblume-Maria-Trepp
slang en paddestoel serpent mushrooms Schlange Pilze Maria Trepp
Regenboog, slang, regenboogslang
De regenboogslang is zowel een echt bestaande slang, alswel een fabeldier, zo meldt Wikipedia (Alib heeft me recentelijk attent gemaakt op het cultuurantropologisch boek “Enige aspecten van de regenboogslang”, een proefschrift van Leo Triebels).
Regenboog en slang zijn twee magische voorstellingen die aan elkaar verwant zijn, niet alleen door vorm en (iriserende) kleur.
Zowel regenboog alsook slang zijn verbonden met de voorstelling van een brug tussen in wezen onoverbrugbare tegenstellingen.
De regenboog verbindt hemel en aarde, de slang als androgyn wezen verbindt man en vrouw, zoals op een schilderij van Augusto Giacometti.
Op het dit grote schilderij, ‘Adam und Eva’ (1910),dat ik kort geleden in het Kunsthaus Zürich heb gezien, verbindt de slang Adam en Eva op een noodlottige manier, als een wereldslang.
Augusto Giacometti, Adam und Eva’ (1910)
Opvallend is de parallelle tussen de verbindende slang en de verbindende regenboog als men naar een andere afbeelding van Giacometti kijkt: hier, op een kleine pastel op papier, verbindt de regenboog het mensenpaar.
Augusto Giacometti, Regenboog
De slang, androgyn en ambivalent
De slangen van Meret Oppenheim zijn bijna altijd samengezette wezens.
Hier een foto van een zeer mooi Oppenheim-beeld dat ik ook in het Kunsthaus zag.
Maskierte Blume (1958)
Deze bloem lijkt óók op een slang (de achterkant van een cobra)
De slang is in de cultuurgeschiedenis zowel een symbool voor het Kwaad als ook voor het Goed ( zie bijvoorbeeld bij Asclepios en de natuurreligies) , en is zowel gekoppeld aan de mannelijke alsook aan de vrouwelijke seksualiteit; zij is zowel fallus-symbool alsook de Eva-slang.
In Lewis Carrolls “Alice in Wonderland” wordt Alice “een slang”genoemd door de duif (hoofdstuk: “Raad van een rups”) .
Pat Andrea heeft hier een schitterende illustratie bij gemaakt:
In de cultuurgeschiedenis staat de slang in positieve zin voor de vernieuwing (de oude huid afleggen).
Een bijzondere “goede” slang is de Ouroboros (Uroboros) die een cirkel vormt door zichzelf in de staart te bijten. Deze slang staat afgebeeld op het graf van Oppenheim.
De slang onttrekt zich aan de simplificaties die sommigen aan haar/hem willen opleggen.
Zoals ik zelf in een slangengedicht heb geschreven:
“[...]
Is een slang
eigen
lijk een man?
Neen,
een slang
is een
an-
drogyn
am-
bifibiding
zwemmend
kronkelend
aan land [...] “
En hier een slangengedicht van Oppenheim:
Schlangengedicht (1978)
Slang en water komen samen in het slangenfontein van Oppenheim:
Spirale- Schlange in Rechteck ( 1973)
Slangen bij Meret Oppenheim en Paul Klee
De surrealiste Meret Oppenheim is net als ik gefascineerd door slangen, dromen en bloemen.
Ik zag in het Kunsthaus Zürich, in de afdeling dada en surrealisme, een mooie collage, waarbij mij de combinatie slang en bloem opviel.
Why-why (1968)
Slangen en bloemen – daar houd ik van.
Over slangen en bloemen heb ik al een paar blogs geschreven:
Sneeuwslangen, schaduwslangen, droomslangen
Morbide slangen: het leven is maar een droom
Over slangenbomen, slangenvrouwen, sprookjes en muziek
De goede slang bij Goethe en E.T.A. Hoffmann
Inmiddels heb ik nog veel meer slangen bij Meret Oppenheim gevonden, hier en paar mooie.
Schlange und schwarze Steine (1972)
Zwei Schlangen, die eine blau-grün, die andere rot ( 1960)
…en hier mijn eigen blauwe en rode slang:
een een rode slang bij Paul Klee:
Paul Klee, Schlangenwege
———————————————————————————————————————
De goede slang bij Goethe en E.T.A. Hoffmann
Een goede goudgroene slang en een witte bloem zijn de ingrediënten in een sprookje van Goethe en een sprookje van E.T.A Hoffmann.
Serpentina, de groene slang, Foto Maria Trepp
Goethes sprookje, Van de groene slang en de schone lelie ( tekst hier in het Duits en hier in het Nederlands) is een enigszins braaf en burgerlijk sprookje over goed samenwerken en zich voor de gemeenschap offeren… en zo de gemeenschap tot welvaart brengen. De goede goud-groene slang is een licht- levensgevende kracht, zij vormt een brug over het water met haar lichaam en zorgt ook voor het ontstaan van en vaste brug.
Goethes sprookje is behalve een esoterisch sprookje ook een politiek commentaar op het versplinterde Duitsland aan het begin van de 18e eeuw.
Bruggen bouwen tussen de culturen en daarbij welvaart creëren: dat is misschien een burgerlijk thema maar ook nu nog een zeer relevant thema, dat kort geleden in Leiden op een conferentie besproken werd (zie mijn blog Building bridges).
Goethe, De groene slang, Foto Maria Trepp Schlange, serpent
Groene slang op de Leidse Spanjaardsbrug
Bij E.T.A. Hoffmanns De gouden pot staat de goudgroene slang Serpentina voor poëzie, fantasie en kunst ( tekst hier in het Duits of in het Nederlands) .
Hoffmanns sprookje is complexer, ironischer. Anders dan bij Goethe ( die Hoffmann en zijn ironie niet kon uitstaan) staat het happy end bij Hoffmann tussen haakjes. De gouden pot eindigt niet met het zalige visioen van een Atlantis met slangenvrouw en lelie, maar met de verteller die juist inziet dat hij zelf niet in een spookjesland leeft. Toch kan de verteller, en dus de lezer, zich nog troosten met de gedachte dat de fantasie hem een ontsnappingsroute aanbiedt.
sneeuwslangen, Schneeschlangen, foto: Maria Trepp
slangen en bloemen
schaduwslangen foto Maria Trepp
Cobra slang foto: Maria Trepp
/>
/>
Cobra slang in de zonsondergang
slangen Schlangen serpents foto Maria Trepp
Over slangenbomen, slangenvrouwen, sprookjes en muziek
Slangen
vrouwen
en
bomen
horen
samen.
Een van mijn Duitse lievelingsauteurs, de romanticus E.T.A. Hoffmann, heeft een belangrijk sprookje geschreven, De gouden pot (tekst hier in het Duits of in het Nederlands), dat niet alleen gaat over een slang ( de goud-groene Serpentina), een vrouw en een boom (de vlier), maar op een hoger niveau ook over de rol van kunst en fantasie in het leven.
In dit kunstsprookje komt de student Anselmus groen-gouden slangen tegen in een vlierboom. Ook bij E.T.A. Hoffmann, die overigens ook componist was, speelt hierbij muziek:
“…Hier werd de student Anselmus in dit gesprek met zichzelf gestoord door een eigenaardig geritsel en geruis, dat vlak naast hem in het gras opstak, maar al gauw overgleed tot in de takken en de bladeren van de grote vlierstruik, die zich welfde boven zijn hoofd. Nu was het net, alsof de avondwind de bladeren een beetje door elkaar schudde, – nu weer, als zaten er vogeltjes te vrijen tussen de takken, hun vleugeltjes roerend in baldadig heen- en weergefladder. – Daar begon het te fluisteren en te murmelen, en het was, alsof de vlierbloesem muziek maakte, net in de struik gehangen klokjes van kristal. Anselmus luisterde en luisterde. Daar groeiden, hij wist zelf niet hoe, uit het gemurmel en gefluister en getinkel zachte, halfverwaaide woorden:
Tussendoor – tussenin – tussen takken, tussen zwellende bloemen, zwenken, slingeren, zwieren wij – zusjes – zusje, zwenk wat in de schemering – snel, snel omhoog – omlaag – de avondzon schiet stralen, suizelen doet de avondwind – ritselen de dauw – bloemen zingen – roeren wij tongetjes, zingen wij met bloemen en twijgen – sterren glimmen gauw – moeten omlaag – tussendoor, tussenin slingeren, zwieren, zwenken wij, zusjes, zusjes. – Zo ging het door, praatjes die je helemaal van de wijs brachten. De student Anselmus dacht: Dat is toch gewoon de avondwind, die vandaag fluistert, woorden, die je zomaar kunt verstaan. – Maar op dat moment klonk er een muzikaal geluid boven zijn hoofd als een drieklank van heldere, kristallen klokjes; hij keek omhoog, en zag drie groengoud glanzende slangetjes, die om de takken gewikkeld zaten en hun kopjes strekten in de richting van de avondzon.[...]
Hier een foto die ik heb gemaakt van mijn slangenvrouw Serpentina in de vlier:
E.t.A. Hoffmann Serpentina in de vlier, Serpentina im Holunder
foto: Maria Trepp
Demoraal van Hoffmanns sprookje kan misschien zo samengevat worden:
Er moet een spanning blijven bestaan tussen fantasie en werkelijkheid, tussen kunst en leven. Het echte leven haalt de inspiratie uit kunst en fantasie, maar valt niet samen met deze.
De hoofdmotieven bij E.T.A. Hoffmann: Goud-groene slang en witte bloem (lelie) komen trouwens ook voor in een belangrijk kunstsprookje van Goethe.
Passiebloem passionsblume passion flower Art Maria Trepp
Voor mijn huis explodeert de passiebloem met elke dag niet minder dan 30 bloemen. Vanochtend trof ik zelfs twee bloemen aan met veranderde kleurstelling. Het blauw van mijn “Passiflora caerulea” was er uit.
Ziet er heel apart uit. Ik weet niet wat de reden is voor de veranderde kleur. Beide veranderde bloemen zitten dicht bij de grond. Zal het iets zo prozaïsch zijn als plassende honden??
Hier nog een paar voorbeelden van mooie passiebloemen in de kunst. De passiebloem was een geliefd voorwerp in symbolisme en jugendstil.
slang-en-passiebloem-serpent-passion-flower-Schlange-passionsblume-Maria-Trepp
John_everett_Millais,_in gedachten_verzonken_(passiebloem), 1859
Passion_flower_Aubrey_Beardsley_Malory
Piet_Mondrian,_passiebloem_passion_flower
Vaas passiflora .
Ik protesteer !!! tegen de discriminatie van de kwal.
De kwal is namelijk sprookjesachtig mooi.
Dus allemaal
neem een voorbeeld aan de kwal
De kwal is mooi
daar is een engel NIETS bij
Kwal/Jelly-fish/ Qualle foto Maria Trepp
Kwal/Jelly-fish/ Qualle foto Maria Trepp
Kwal/Jelly-fish/ Qualle foto Maria Trepp
1
Kwal/Jelly-fish/ Qualle foto Luc Viatour / www.Lucnix.be Wikipedia commons
2
Kwal/Jelly-fish/ Qualle
3
Kwal/Jelly-fish/ Qualle
[Sinds gistermiddag bloeit de
Amorphophallus titanum, een biologisch wereldwonder, in de Leidse Hortus.
Amorphophallus, penisbloem, reuzenaronskelk, Titanenwurz
foto Maria Trepp
Amorphophallus reuzenaronskelk
en zo ziet de uitgebloeide penisbloem eruit:
uitgebloeide penisbloem
Hier volgen detailfoto’s van de reuzenaronskelk van juni 2009:
Reuzenaronskelk (amorphophallus penisbloem)juni 2009 detail 1
Reuzenaronskelk (amorphophallus penisbloem)juni 2009 detail 2
Reuzenaronskelk (amorphophallus penisbloem)juni 2009 detail 3
Titanenwurz amorphophallus United States Botanic Garden
De hoogtepunten van de week van mijn hond zijn de dagen als de vuilnis wordt opgehaald.
Niets spannender en lekkerder dan de vuilnisauto (ik schrok me een keer rot toen mijn labrador net als een kat op de smalle muur van het balkon sprong omdat hij de vuilnisauto aan hoorde komen!) ; niemand aardiger dan de vuilnismeneren, die heerlijk ruiken en geen bezwaar hebben tegen enthousiast opspringende honden, in tegendeel!
Bravo voor de rechters die de stakingen in Amsterdam en Dan Haag toestaan!
Goed en belangrijk werk moet goed betaald worden, klaar basta uit.
Hond en vuilnismannen
In de Leidse Hortus is nu een grote orchideeën-tentoonstelling te zien.
Het is niet al te makkelijk om mooie foto’s te maken, en er liepen heel veel fotografen met reuzencamera’s rond, en sowieso veel te veel mensen.
Toch deed ik mijn best.
Ik houd het meest van de heel fragiele orchideeën, niet van de ordinair-roze-pink, die ziet men veel te vaak.
Ik heb ook een heel fragiel-bescheiden orchideetje aangeschaft op de orchideeën-markt in de Hortus.
Orchideeën Leidse Hortus 1
Orchideeën Leidse Hortus 2
Orchideeën Leidse Hortus 3
Orchideeën Leidse Hortus 4
Vertalen Duits Vertaalbureau Duits
.
Vanmiddag kon ik bijzondere foto’s maken van ijsformaties langs de Kagerzoom.
winter ijs bloemen foto: Maria Trepp
IJsformatie Kagerzoom
winter ijs bloemen foto: Maria Trepp
IJsformatie Kagerzoom2
winter ijs bloemen foto: Maria Trepp
IJsformatie Kagerzoom 3
winter ijs bloemen foto: Maria Trepp
IJsformatie Kagerzoom 4
winter ijs roerdomp foto: Maria Trepp
Toch eindigde de middag nog met een bittere smaak: mijn hond vond een mooie vogel die vastzat aan een touw in het ijs.
Mijn pogingen de vogel los te maken eindigden alleen met zeer natte en koude voeten. Wel kon ik anderen roepen en ervan overtuigen bij zich thuis een schaar te halen en te proberen de vogel te redden. Zelf woon ik te ver vandaan en het was al aan het donker worden, plus dat ik koud en nat was.
Ik hoop dat het hen gelukt is de vogel nog op tijd te bevrijden.
Imiddels weten wij dank Edu Ina etc dat het een roerdomp is…
en naar aanleiding van de opmering van An
hier nog een benauwde zwaan
winter ijs zwaan foto: Maria Trepp
Zwaan Leiden Cronesteyn 12-2-2010
Amaryllis/ Hippeastrum foto Maria Trepp
Alfresco
Amaryllis/ Hippeastrum foto Maria Trepp
Dancing Queen
Amaryllis/ Hippeastrum foto Maria Trepp
Exotic peacock
Amaryllis/ Hippeastrum foto Maria Trepp
Magic green
Hier de Amaryllis-versie van Theocritos; inleiding en vertaling van A. Maria van Erp Taalman Kip
“Een geitenhoeder is in de ban van zijn liefde voor Amaryllis. Hij laat zijn geiten onder de hoede van zijn maatje Tityros achter en wil haar een serenade brengen. Maar Amaryllis geeft geen enkel teken van leven. Het is een bucolische variant op het stedelijke ‘lied voor de gesloten deur’, met dit verschil dat Amaryllis in een grot woont.” ……………………………………………………………………………………………………………..
“Hulde breng ik Amaryllis door liederen voor haar te zingen.
Daar op de heuvel grazen mijn geiten en Tityros hoedt ze.
Tityros, jij die me na aan het hart ligt, zorg voor mijn geiten,
neem ze, Tityros, mee naar de bron, en wees goed op je hoede
voor de Libysche ram, die gele; pas op voor zijn kopstoot.
O Amaryllis, mijn schoonheid, waarom kijk je niet meer naar buiten,
nodig je mij, jouw lief, niet meer uit in je grot? Soms uit afschuw?
Vind je, mijn bruid, dat mijn neus van nabij bekeken te stomp is,
vind je mijn baard soms te ruig? Ik verhang me nog als je zo doorgaat.
Kijk, ik breng appels mee; waar jij me gebood ze te plukken,
heb ik er tien geplukt en morgen breng ik weer nieuwe.
Let toch op mij en de smart die mij kwelt. Mijn dierbaarste wens is
om die zoemende bij daar te zijn en je grot in te vliegen,
heenslippend door de klimop en de varens die je verbergen.
Nu ken ik Eros volledig: een krenkende god. Hij werd stellig
door een leeuwin gezoogd en tot wasdom gebracht in de struiken,
hij die me langzaam verzengt en me foltert tot in mijn gebeente.
Jij met je stralende blik en je donkere brouwen, mijn liefste,
een en al steen, omhels toch je geitherder, laat me je kussen.
Ook in kussen alleen ligt zoete verrukking besloten. “
Herderinnetje Amaryllis (William Holman Hunt)
Amaryllis/ Hippeastrum foto Maria Trepp
Amaryllis/ Hippeastrum foto Maria Trepp
Amaryllis/ Hippeastrum foto Maria Trepp
..maar de mooiste is Aphrodite.
1
Amaryllis Hippeastrum
2
Amaryllis Hippeastrum
3
Amaryllis Hippeastrum
4
Amaryllis Hippeastrum
5
Amaryllis Hippeastrum
6
-580x385.jpg "Amaryllis 800px-Hippeastrum_papilio_(1)")
Amaryllis Hippeastrum
7
Amaryllis Hippeastrum
8
Amaryllis Hippeastrum
Amaryllis Hippeastrum in een kerststuk
foto Wildfeuer wikimedia commons
Hier een goed gevulde Leidse schatkist.
Zout werd lange tijd als betaalmiddel gebruikt – het woord salaris betekent letterlijk ‘zoutrantsoen’ en een sol-daat is iemand die zijn salaris als zoutportie ontvangt.
De cultuurgeschiedenis van het zout is intrigerend, uitstekend beschreven van Mark Kurlansky in “Zout, een wereldgeschiedenis”.
Kurlansky’s verhaal begint in 250 voor Christus in China, waar het economisch systeem volledig draaide rond de productie en verkoop van zout.
In de loop van de geschiedenis speelde zout vaak een belangrijke factor in oorlogsvoering en in de machtsuitoefening van de staat. In de keuken (sal-amie, sal-ade) natuurlijk ook.
Europa is doortrokken van zoutstraten en van plekken die op vele manieren aan de zoutwinning herinneren: alle namen met hal-, gal- (Gallië!), sol- en natuurlijk Zalt- en Salz- vertellen hun verhalen.
Leiden sneeuw winter foto: Maria Trepp
Leiden sneeuw winter foto: Maria Trepp
Leiden sneeuw winter foto: Maria Trepp
Leiden sneeuw winter steunberen foto: Maria Trepp
Steunbeer van de Burcht…
Zeer aan te bevelen, vooral in verband met Zweistra: Kees Schuyt, “Steunberen van de samenleving“
Kees Schuyt over zijn “steunberen”-theorie:
“In een goed geïntegreerde samenleving is de verhouding tussen ik en wij , tussen het individu en de groep, in evenwicht. De individualiteit van mensen wordt niet door het collectief onderdrukt. Bovendien bestaat de samenleving niet uit één collectief, maar uit verschillende groepen, waartussen ook een evenwicht bestaat. Wanneer er één dominante groep is, is er tevens ruimte voor diverse minderheden. In tegenstelling tot sociale cohesie is integratie een dynamisch evenwicht binnen een systeem.
De moderne samenleving is behoorlijk heterogeen en bestaat uit een groot aantal groepen met uiteenlopende ideeënstelsels, tradities, gewoonten, waarden en normen. Als sociale cohesie niet voldoende is om die samenleving bijeen te houden, wat dan wel?
Hiervoor heb ik de metafoor van de steunberen ontwikkeld. Wanneer je een middeleeuwse kathedraal bezoekt, zie je alles naar boven wijzen. Pilaren, spitsbogen, hoge ramen, het dak. Om ervoor te zorgen dat door die enorme druk de hele zaak niet uiteenvalt, zijn aan de buitenkant steunberen aangebracht. In het Frans heten die contreforts, en dat is ook wat ze doen: ze zorgen voor tegenkracht. De enorme druk binnen het bouwwerk wordt tegengehouden.
Onze samenleving heeft in de loop der eeuwen ook dergelijke steunberen ontwikkeld, die ervoor zorgen dat de conflicten binnen de samenleving al die botsende belangen en ideeën niet uitmonden in openlijk geweld. Het begon met de ontwikkeling van het eerlijke rechtsproces, waardoor de uitzichtloze spiraal van bloedwraak werd doorbroken. Dit was een sociale vondst van de Grieken, waarvan de betekenis niet te overschatten valt. De partijen worden gedwongen naar elkaar te luisteren, je moet je beweringen staven met bewijzen. De andere drie steunberen zijn de sinds de twaalfde eeuw gegroeide academische vrijheid, de religieuze tolerantie, die ontstond na de verwoestende godsdienstoorlogen in de zestiende en zeventiende eeuw, en een door Gandhi uitgevonden vorm van geweldloze politieke actie. Het kenmerk hiervan is dat conflicten niet met geweld worden beslecht, maar dat de partijen aan elkaar worden geklonken in een symbolische ruimte. Wanneer een of meer van deze steunberen afbrokkelen, loopt een samenleving gevaar uiteen te vallen. ” (Interview met Rob Hatmans, De Groene Amsterdammer, 15-12-2006)
winter zee sneeuw fot Maria Trepp
winter zee sneeuw fot Maria Trepp
winter strand zee sneeuw foto Maria Trepp
winter strand schelpen sneeuw foto Maria Trepp
winter strand hond sneeuw foto Maria Trepp
winter ijs foto: Maria Trepp
Sneeuw winter foto: Maria Trepp
Sneeuw winter foto: Maria Trepp
Sneeuw winter herten foto: Maria Trepp
Papst paus pope Benedictus XVI wikimedia commons
Papst paus pope Benedictus XVI wikimedia commons Mangouste35
Papst paus pope Benedictus XVI wikimedia commons Kancelaria Prezydenta RP
In de tentoonstelling “Voorbij de horizon” in het Haagse Gemeentemuseum zijn een aantal schitterende Mondriaans te zien, zo bijvoorbeeld Duin I, Duin II, en Duin III naast elkaar ( zie Duinen in de kunst). Ook het schilderij “Zee na zonsondergang ” (1909) is nu te zien.
Piet Mondriaan, Zee na zonsondergang, 1909
Zee na zonsondergang, Katwijk, 14 oktober 2009, 18 uur 50
(vijf minuten na zonsondergang)
Vertalen Duits Vertaalbureau Duits
.
Iris en zwaan; een natuurlijke en mooie combinatie en ook een combinatie die veel terug te vinden is in de kunst.
‘De Japanse kunst is iets als de primitieven, als de Grieken, als onze oude Hollanders, Rembrandt, Potter, Hals, Vermeer, Van Ostade, Ruisdael. Dat kent geen einde.’
Vincent van Gogh aan zijn broer Theo, Arles, 15 juli 1888
Zie ook de tentoonstelling
23.09.11_15.01.12 in het Van Goghmuseum Amsterdam
Theo van Hoytema, Zwanen met goudenregen en irissen, 1900
(nu te zien in het Museum Boijmans)
Theo van Hoytema, Zwanen in de vijver, 1898
Theo van Hoytema is vooral bekend geworden door zijn sprookjesboek-illustraties (o.a. ‘Het lelijke Eendje’ van H.C Andersen) en zijn kalenders.
“Schetsen en studies in de vrije natuur.. vormden de basis voor zijn werk. Invloeden van de Art Nouveau en Japanse kunst verwerkte hij op eigen wijze.”
————————
Vertalen Duits Vertaalbureau Duits
.
vandaag gezien!
Poppy pops up
en…
Klatsch-, Klatsch-, Klatschmohn
bei Paula Modersohn
Paula Modersohn-Becker, Maedchen mit Kind, 1902 (nu te zien in het Gemeentemuseum Den Haag)
Paula Modersohn-Becker, Alte Armenhauslerin im Garten, 1906
Zie ook 
De klaprozen in de kunst.
Hier nog toegevoegd ( 21-5)
Papaver in de Leidse Hortus
Vertalen Duits Vertaalbureau Duits
.
In het Leidse park Cronesteyn bloeit de daslook: miljoenen bloemen-sterren.
Daslook Cronesteyn
Daslook Cronesteyn
In de sloot een meerkoetengezin.
Ik heb in een bundel van het koppel Herman Pieter de Boer/Pat Andrea, “Verhalen van lust en liefde” een vrolijker verhaal gevonden, dat ik bovendien zeer goed kan combineren met de foto’s van mijn april-volle-maan achter de magnolia.
——————————————————————————————
1937, liefde en magnolia bloeien
In het stadspark
Tussen de bloeiende magnolia’s door scheen een weke bundel maanlicht precies op het bankje, waardoor het leek of de dames een raar toneelstukje opvoerden. Ze zaten elkaar te kussen, innig als gelieven. Hun zomermantels waren opengeknoopt, hun witte dameshandjes schemerden dan hier, dan daar. De surveillerende agent was al driemaal langsgelopen. Het leer van zijn nieuwe dienstschoenen knerpte en piepte opvallend, maar de dames lieten zich niet afleiden en bleven elkaar omhelzen, zuchtend en zoenend, woordjes lispelend. Hij nam zijn besluit, schraapte zijn keel en posteerde zich met de armen op zijn rug voor het tweetal.
‘Dames, wat moet dat?’ Nu keken ze op .
‘Kent u ons niet?’ vroeg de blondine verwonderd. Ze had haar nopjesvoile omhooggeslagen over haar hoedje om niet gehinderd te worden bij het kussen.
‘Ik zou het niet weten,’ zei de agent met zijn plattelandsaccent. Ze keken elkaar aan en proestten.
‘Waar komt u in hemelsnaam vandaan?’ vroeg de andere dame, een donker, haast Italiaans type met een gezichtje vol lippenstift.
‘Dat heeft er weinig meer te maken,’ zei hij, terwijl hij op zijn schoenzolen naar voren wipte, zoals politiemannen dat wel doen, ‘maar als u het beslist wilt weten … ‘ Met enig ontzag in zijn stem sprak hij de naam uit van zijn geboortestreek, waar de beroemde schapenkaas gemaakt werd, waar lepelaars klapwiekten en de kerk op zondag jubelde van gezang, hij was trots op dat land, dat mocht men weten.
De vraagstelster giechelde tot zijn teleurstelling, met haar neusje gedrukt in de zachte mouw van de ander. Toen keek ze hem weer aan. ‘Ik dacht al,’ zei ze.
De blonde zei: ‘U bent hier nieuw in de stad.’
‘Dat klopt,’ zei de agent, ‘maar…’
‘Nou ja, dan kon u het ook niet weten,’ zei ze. Ze schonk hem een vergevend glimlachje en voegde er met een wegwuifgebaartje aan toe: ‘Sans rancune, agent.’
De dames vlijden zich weer met een zucht in elkaars armen, terstond verloren voor de buitenwereld, Het leek of er geen pauze geweest was, of ze hem nooit gezien hadden, zo volkomen gingen ze op in elkaar, wild en teder tegelijk.
De agent fronste zijn wenkbrauwen voor meer gezag, opende zijn mond, maar wist geen tekst. Hij schuifelde wat heen en weer, en bleef nog kijken. Maar zijn oren begonnen te gloeien, zijn hoofd werd licht en hij kreeg last van gevoelens.
Hij rukte zijn blik los en liep weg.
Achter zijn rug hoorde hij geluidjes, geritsel van japonstof. Binnensmonds herhaalde hij langzaam één-twee-links-rechts, om zich te dwingen tot de politiemannentred. Het gekraak van zijn schoenen leek hem nu hoorbaar in het hele park.
Verderop zag hij een naakte man uit de vijver klimmen, hij had een eend bij de strot.
De agent stond een paar seconden stil, met stijf toegeknepen ogen. Hij haalde diep adem, toen hernam hij zijn bedaarde dienstpas en probeerde te kijken als een echte stadsagent, met een uitdrukking van och ja, nou ja, dat kennen we wel. Zoiets, zo’n gezicht ongeveer.
In de botanische tuin in Berlijn zag ik vorige week erg mooie distels. Thuis heb ik nu via Wikipedia ontdekt dat deze distel, kardoen, aan de artisjok verwant is en gegeten kan worden.
Distel Carduus Winter Foto Maria Trepp
Distel Carduus Winter Foto Maria Trepp
En ook heb ik mooie schilderijen ontdekt met distels:
Vincent van Gogh, Distels, 1888
Paul Klee, Distelbloem 1919
Distelzauber Carduus Winter Foto Maria Trepp
Ik stel me graag open
voor allerlei dingen
voor alles en nog wat
en zeker drijfzaad…
In oktober rolde me in Katwijk een noot tegenmoet uit de vloed, 
en ik schreef toen op Blew’s blog
In Katwijk
Uit de vloed
mij tegenmoet
een grote noot
wat
moet
dit
Af en toe- maar heel zelden!- stranden tropische drijfzaden aan de kust.
Ha, dus een speciaal drijfzaad voor mij!
Ik ben blij.
Zie ook www.seabean.com
Vertalen Duits Vertaalbureau Duits
.
Het toeval wil dat ik juist vanmiddag de melancholie van de vergankelijkheid heb vastgelegd.
De beloofde voorjaarszon had zich op het strand in nevel gehuld, en ik werd bovendien getuige van de ondergang van een majestueus zandkasteel (nee, NIET gebouwd door mij noch door Duitse toeristen, het waren keurige Nederlanders!).
Ik had er zin in
en schreef mijn echte naam
- Nina Niemand-
in het zand
en liet deze naam
onder
gaan
Zie hier de spannende videoproductie “De ondergang van Nina Niemand“
P.P.S. Gus heeft mij gewezen op “Castles made of zand”van Jimi Hendrix – hier te beluisteren.
Vertalen Duits Vertaalbureau Duits
.
