Wetenschap Kunst Politiek

Shades of red: Karl Marx

20 comments

Shades of red: Karl Marx

Om de 195e verjaardag van Karl Marx te vieren heeft de Duitse kunstenaar Ottmar Hörl 500 1 meter grote rode Karl-Marx- kabouters opgesteld in Marx’ geboortestad Trier. Niet in 50 tinten rood, maar in vier tinten rood.

Marx shades of red

Het magazine Der Spiegel klaagt over de “Vergartenzwergung” van Karl Marx. Ik weet nu al dat “Vergartenzwergung” mijn Duits lievelingswoord 2013 gaat worden.

Karl Marx shades of red

Hoe dan ook  zie  ik dit kunstproject als een geestig commentaar op de manier waarop autoriteiten worden verkleind en uitgehold- iedereen kookt er zijn eigen soep van de theorieën van de grote denkers.

Marx shades of red 3

Het project staat overduidelijk in de traditie van Walter Benjamin en Andy Warhol. In zijn essay ‘Het kunstwerk in het tijdperk van zijn technische reproduceerbaarheid’  betoogt Benjamin uitvoerig dat de moderne mogelijkheden om kunstwerken technisch te reproduceren het karakter van de kunst diepgaand heeft veranderd.

Karl Marx shades of red 4

Maar de reproductie heeft niet alleen de kunst veranderd. Alles is anders en al helemaal met internet. De hele samenleving is veranderd, en alle autoriteiten – welke dan ook-  vechten om hun status.

Maar volgens mij kan Karl Marx- de echte- dit wel aan.

Zie ook mijn blog Marxisme, ideologiekritiek, humanisme, emancipatie

Ook Hörls omstreden Hitler-kabouters worden in Trier getoond in een aparte tent. Deze Hitler-figuren werden in 2008  eerder al in België getoond (in 700 kopieën), onder de naam “Poisoned”.  Ik vind de associatie “kabouter-Hitler” als “kabouter-volkscultuur-kitsch-Hitler” associatie begrepen helemaal zo gek nog niet.

 

www.passagenproject.com

Tags: ,

20 Responses to “Shades of red: Karl Marx”

  1. Misschien wel een beetje over de top, al dat rood.

  2. Joke Mizée schreef:

    Ah, dat is diezelfde van die Hitlerdwergen: http://www.ottmarhoerl.de/sites/projekte/projekt_31.php?link=31&fst=projekte&fid=p031.

    Een van mijn vrienden is pas nog in Trier geweest (een maand geleden of zo) o.a. op zoek naar Marx.

  3. tkmst schreef:

    Leuk.

    Groet
    Laila

  4. 'joost sr schreef:

    Kunst mag personen reproduceren, verkleinen en(gelukkig weinig nog) vergroten…ik raak nog steeds onder de indruk van de literair inhoudelijke kwaliteiten van die ene -geef toe,met name zgn. jonge- mens Marx van toen. Zo heb ik ook niet zo veel met een eindeloos gereproduceerde Jezus maar raak met name onder de indruk van wat men nu “de historische Jezus” noemt. Echte geschiedenis laat zich niet reproduceren, verkleinen of vergroten, maar blijft onder de indruk van bepaalde personen.

    • Maria Trepp schreef:

      Ja Joost, maar ook de historische Jezus is niet één Jezus, omdat er veel verschillende opvattingen bestaan over deze man.
      Ah je bent een Marx lezer? Ja ik vindt ook het belangrijkste dat men zich kan laten raken en pakken door de grote geesten. En het is toch fantastisch dat dit kan bij ons mensen: via geschreven of gesproken tekst kunnen de doden de levenden pakken!
      Een wonder toch?

  5. 'joost sr schreef:

    Je weet toch dat de moderne exegese zover is dat we in de oudste lagen van de evangelies, met name in korte teksten en wat we parabels noemen, nog het verrassende eigen geluid van de oorspronkelijke Jezus horen, in een korte mondelinge overlevering bewaard? Dezelfde uiterste exegetische zorgvuldigheid zegt trouwens ook dat de latere ons bekende evangelies wel het minder verrassende geluid zijn van of latere bewerking van Jezus’woorden door eerste christenen is.

  6. j de kat schreef:

    Er zijn er al vijftig gepikt.

  7. j de kat schreef:

    Toch typisch dat niemand die hitlertjes wil hebben.
    Overigens heeft, naar mijn indruk, de reproduceerbaarheid van kunst vooral verwoestend gewerkt in de muziek. Het “O Augenblick, verweile doch, du bist so schön”-gevoel is praktisch geëlimineerd door het besef dat je de plaat steeds weer opnieuw kan draaien. Met ingrijpende gevolgen voor de broodwinning van de musicus en de creativiteit van de componist.

    • Maria Trepp schreef:

      Zeer interessante gedachte. En zeker zeer waar. Zou de reproduceerbaarheid van de kerkmuziek ook iets hebben bijgedragen aan het autoriteitsverlies van de kerk? De muziek is veel minder bijzonder en hemels nu.
      Toch moet ik zeggen dat ik waanzinnig geniet, van de kerkmuziek in mij oordopjes terwijl ik door de bossen wandel.

  8. j de kat schreef:

    Er zijn nog in recent verleden (Arvo Pärt) en heden (Goebaidoelina, Oestvolskaja) componisten met een sterk religieuze inslag. Vooral Pärt geniet veel vrouwelijke waardering (giechel). De kerkelijkheid leeft, of sterft langzamer uit dan hier, in Oost-Europa.
    Maar de omvang van hun “bijdrage” aan de kerkmuziek, nou ja muziek op gelovige grondslag, is mager, vergeleken met bijv. die van Bruckner.
    Misschien hebben de kerkvaders van nu geen geld meer over voor missen en zo. Ook de vele vorsten van vroeger zijn niet meer, opgeslokt door revolutie en republiek, of worden (naar hun idee) te kort gehouden om muziek in eigen salon of zaal te betalen.
    De mooiste en merkwaardigste “kerk”muziek heeft Messiaen geschreven, geheel naar eigen streng katholiek inzicht, omwikkeld met zijn notaties van vogelgezang. Van hem is ook het lelijkste stuk muziek ooit, met opzet natuurlijk: Combat de la mort et de la vie, deel 4 van Les corps glorieux (voor zeer groot orgel). Hij was de paus van nu ver vooruit met zijn enige opera: Saint Francois d’Assise.

    Met oordopjes in de bossen wandelen, foei! Eeuwig zingen de bossen.

    • Maria Trepp schreef:

      de muziek die je noemt ken ik nauwelijks… zal vanavond even de tijd nemen om het eea te beluisteren, en zal daarna met een reactie op je interessante opmerkingen komen.
      Ik ben verslaafd aan barok. Vivaldi, Händel, Bach- en eigenlijk houd ik alleen van allegro. Presto mag ook.
      Ja sorry dat het altijd zo lang duurt totdat bijdragen verschijnen, ik heb geen idee waar het aan ligt.
      “Met oordopjes in de bossen wandelen, foei! Eeuwig zingen de bossen.”
      Ja het is waar ik vindt het zelf ook een afkeurenswaardige gewoonte.. maar ergens moet de mens aan verslaafd zijn. Weinig dat me instant zo blij maakt dan bossen+ Vivaldi/Bach/Händel.

    • Maria Trepp schreef:

      Ohhhh die Messiaen, dat is toch wel heel erg cool!!! Gelukkig gereproduceerd op You Tube!

  9. j de kat schreef:

    Ik denk dat de kerkvaderen zelf debet zijn aan hun gezichtsverlies, mede doordat ze geen geld meet steken in composities voor hun eigen parochie.
    Ik weet niet wat je onder hemelse muziek verstaat, maar voor uit oosteuropese handen (Pärt, Goebaidoelina, Oestvolskaja) is kerkmuziek gekomen die neigt naar wat men wel hemels noemt.
    Overigens was Olivier Messiaen daar ook goed in. Hij schreef het lelijkste stukje muziek ooit: De strijd tussen dood en leven, uit Les Corps Glorieux. Echt heel vreselijk.

    Wandelen in de natuur met oordopjes in, foei! Eeuwig zingen de bossen.

  10. j de kat schreef:

    Kijk ’s aan. Mijn eerste antwoord verscheen zo lang niet in beeld, dat ik het verloren waande en dus nog eens dunnetjes overdeed. Handel ermee naar goeddunken.

  11. j de kat schreef:

    Hemels klinkt in mijn oren het Requiem van Fauré, met name door het sluitstuk In Paradisum. Mooiste versie: Trinity Choir of College Cambridge olv Richard Marlow. Op spotify te vinden met de formule fauré; requiem; trinity.
    Mijn muzikale interesse begint aan deze kant van Mozart. Een paar namen: Berlioz, Janácek, Prokofiev, Britten en iedereen die geen clichématige of (hysterische) pauzemuziek heeft geschreven (zoals dus wél Tsjaikovsky, Mendelssohn, Schumann en de Engelsen).

    Overigens kun je ongelooflijk veel “klassiek” vinden op spotify. Dat klinkt stukken beter dan joeptjoep.

    • Maria Trepp schreef:

      Requiem van Fauré, ik zal het opzoeken. Oh heet spotify klassieke muziek?? Ook dat zal ik uitzoeken, dank voor de tip- ook al zit ik aan de andere kant van Mozart, van jou uitgezien…

  12. j de kat schreef:

    Langzaam is tot me doorgedrongen dat je de tempi allegro en presto met “hemels” associeert. Dat is vrij onchristelijk, als ik dat vergelijk met de gangbare “hemelse muziek”. Die is bij voorkeur lijzig, want in de hemel ben je dood. Nou ja lijzig: gedragen en met veel vrouwen- en/of kinderkoor. Zoals het slot van Berlioz’ Le Damnation de Faust, vooral spannend als de kinderstem zijn taak (net) niet aankan.
    De enige up-tempo hemel die me te binnen schiet is het laatste deel van Mahlers vierde symfonie. Tekst uit Des Knaben Wunderhorn, waarin nogal onsacraal ondermeer het heerlijk gebraad van Marta wordt bezongen.
    Messiaen heeft de volmaakte schoonheid (zou die hemels zijn?) in toon gezet met de Ondes Martenot, het eerste elektr(on)ische muziekinstrument. Te horen in de Turagalîla Symfonie. De bewuste delen heten Turangalîla.

Leave a Reply



Recente berichten

Categorieën

Tags

Archief