Wetenschap Kunst Politiek

Ruimtereis creëert pacifisme

8 comments

Op de radio hoorde ik een interview met astronaut Lodewijk van den Berg en ik hoorde hem een zeer interessante opmerking maken over het pacifisme dat een ruimtereis creëert.
Ik vond ook een interview met hem waar hij hetzelfde stelt:

Vraag: Veroorzaakt zo’n ruimtereis lichamelijke of geestelijke bijwerkingen?
“Lichamelijk niet langdurig, tenminste niet na mijn vrij korte vlucht. Kortstondig is je evenwicht wat verstoord. Dat evenwicht is helemaal afhankelijkvan de zwaartekracht en die valt weg. Dat heeft gevolgen. Het duurt twee tot drie dagen voordat het weer goed komt.
Geestelijk verandert er alles. […]

De hele manier waarop je de aarde beziet, verandert compleet en voorgoed. We praten over de globalisering van de economie, van de media en de politiek. Maar ik heb de aarde echt globaal mogen bekijken. Het ene moment vlogen we over Shanghai, twaalf minuten later boven San Francisco. Daaar beneden wonen totaal verschillende mensen, maar dat vind je dan niet meer. We leven allemaal op die vrij kleine planeet. Je ziet Duitsland en Frankrijk pal naast elkaar liggen, je scheert eroverheen. Waarom hebben die landen ooit eigenlijk oorlog gevoerd, vraag je je dan af.”
Lodewijk van den Berg buigt voorover, alsof hij een geheim met iemand gaat delen. “Verreweg de meeste astronauten zijn voormalige militaire piloten. Die mensen zijn getraind om aan te vallen. Maar voormalige astronauten worden nooit meer door de luchtmacht aangenomen. Want die aandrift om aan te vallen, is compleet weg bij hen.

Ze zien de vijand niet meer na een ruimtevlucht.
Nee, het is geen relativeren. Je krijgt een heel ander gezichtspunt.”
Van den Bergs broer valt hem bij. “Astronauten veranderen totaal. Hun denken ondergaat een totale ommekeer. Relativeren komt een eind in de richting, maar is nog veel te zwak uitgedrukt.“

Astronauten zien ze de wereld waarop wij leven in totaal andere verhoudingen.
“Dan begrijp je hoe ontzettend fragiel de aarde is, en vraag je je af waarom wij er zo n puinhoop van maken, zegt Ton Schoot Uiterkamp. Het verklaart volgens de hoogleraar milieukunde waarom bijna alle astronauten na hun terugkeer op aarde missionarissen voor een duurzame wereld zijn geworden.” [Leids , 9 april 2011]

En ISS-astronaut André Kuipers antwoordde op de vraag of hij de wereld nu op een andere manier zag: “De aarde is mooi, maar haar schoonheid staat in schril contrast met de conflicten die aan de gang zijn.” (de Volkskrant, 10 januari 2012)

zie ook :

The Wonder, Thrill & Meaning of Seeing Earth from Space. Astronauts Reflect on The Big Blue Marble

The Overview Effect and the Psychology of Cosmic Awe

Wat ik  fascinerend vind is dat Christiaan Huygens in zijn mentale ruimtereis van 1695 “Cosmotheoros” precies hetzelfde schrijft, al heeft hij zelf niet de lichamelijke ervaring van de ruimtereis meegemaakt:

“[…] Hier uit kan men verstaan hoe groot de ruimtens van die ronde [hemels-] lichamen zijn, en hoe klein, ten haren opzigte, het Klootje der Aarde is, waar in wy menschen zoo veel voor hebben, zoo veel t’ scheep varen, en zoo vele oorlogen voeren. ’t Welk te wenschen was dat onze Koningen en Alleenheerschers leerden en bedagten; op dat zy mogten weten, in wat een kleine zaak zy hun zelven afslooven, als zy om een hoek lands in te nemen, tot groot verderf van velen, alle hunne kragten inspannen.”

Voltaire sciencefiction Micromégas is ook geschreven met een dergelijk pacifistisch perspectief op de aarde en de mensen.


 

En hier nog een zeer mooi Duits gedicht van Marie Louise Kaschnitz over de Aarde vanuit een mentaal afstand gezien:

Juni

Schön wie niemals sah ich jüngst die Erde.

Einer Insel gleich trieb sie im Winde.

Prangend trug sie durch den reinen Himmel

Ihrer Jugend wunderbaren Glanz.

 

Funkelnd lagen ihre blauen Seen,

Ihre Ströme zwischen Wiesenufern.

Rauschen ging durch ihre lichten Wälder,

Grosse Vögel folgten ihrem Flug.

 

Voll von jungen Tieren war die Erde.

Fohlen jagten auf den grellen Weiden,

Vögel reckten schreiend sich im Neste,

Gurrend rührte sich im Schilf die Brut.

 

Bei den roten Häusern im Holunder

Trieben Kinder lärmend ihre Kreisel.

Singend flochten sie auf gelben Wiesen

Ketten sich aus Halm und Löwenzahn.

 

Unaufhörlich neigten sich die grünen

Jungen Felder in des Windes Atem,

Drehten sich der Mühlen schwere Flügel,

Neigten sich die Segel auf dem Haff.

 

Unaufhörlich trieb die junge Erde

Durch das siebenfache Licht des Himmels.

Flüchtig nur wie einer Wolke Schatten

Lag auf ihrem Angesicht die Nacht.

(1935)

————————————————————————————————-

————————————————————————————————

 

Zal dan de commerciële ruimtevaart de mensheid meer vrede en geluk brengen?

Ik betwijfel het.

 

maria trepp

Tags: , , , , , , ,

8 Responses to “Ruimtereis creëert pacifisme”

  1. 'joost sr schreef:

    Wat jammer nu dat we niet allemaal de ruimte in kunnen! Bovendien zijn we in onze zgn. wetenschappelijke wereld zo zuinig geworden met onze, de werkelijkheid door brekende, fantasie..dat we die vervangende mogelijkheid ook vaak niet meer inzetten.

  2. Blewbird schreef:

    Wat geweldig! Dus als je eenmaal ‘uit’ bent geweest, kom je nooit meer ‘in’. Ik wil ook ‘uit’. Sterker, ik ben er heilig van overtuigd dat strandwandelen hetzelfde effect teweeg brengt. Alsof je het allemaal van buitenaf bekijkt, soms proestend van het lachen om zoveel stupiditeit.

    Prachtig, Maria, fijn je weer te lezen!

  3. Maria Trepp schreef:

    Ah Blew, altijd spijker op z’n kop!! En ik ben zoooo blij… aan het correctielezen van de Duitse inmiddels omvangrijke Huygens-tekst, en het lijkt erop dat het alles nu in november eindelijk af komt!!

  4. svara schreef:

    Prachtig blog Maria!!

    Ik begrijp hem wel
    Het is een diep gerealiseerd besef
    (Ik vermoed dat het te vergelijken is met diepe meditatie)
    Nee als ‘ruimtenaar’ kun je daarna niet meer in het leger of ze je daar nog willen of niet

    Zo ken je misschien de uitspraak wel:
    Van de maan af gezien zijn we allemaal gelijk.

  5. Maria Trepp schreef:

    Dank Svara, en de uitspraak kende ik niet.

  6. dit boeiende verschijnsel lijkt ook te zeggen dat we de aarde meer liefheben als we er ver vandaan naar kijken en meer haten als we met onze snuit ertegenaan geplakt zitten

    het groot overkomen versus klein overkomen en de gevolgen daarvan voor het gedrag komt wellicht rechtstreeks uit de psychologie van het individu, wiens lengte in de maatschappij zijn aanzien bepaalt. Lange mensen zijn indrukwekkend, worden meer macht enz. toegeschreven en zijn al snel gevreesd. Kleine mensen zijn onaanzienlijk, worden eerder onmacht enz. toegeschreven en zijn al snel vertederend. In het klassieke gezin zorgde dat voor een superioriteitscomplex van de oudste en een inferioriteitscomplex van de jongste. Wellicht dat een astronaut dit meemaakt. Hij vertrekt superieur van de aarde met de blik van een generaal die meent onoverwinnelijk te zijn en vindt het ontzag voor hem vanzelfsprekend. Hij voelt zich al snel inferieur als hij naar de kleinerwordende Moeder aarde kijkt en wat gezwollen was, krimpt vanzelf mee.

    je beschreven beleving van meer ontroering naarmate men verder van aarde afstaat, betekent ook meer ontstemming naarmate men dichter erop zit. Dat zou je kunnen toepassen op het verschil tussen objectiviteit en subjectiviteit:

    hoe meer afstand men neemt van hetgeen men wil kennen, hoe minder men geneigd is tot subjectiviteit

    hoe dichter men bij hetgeen men wil kennen staat, hoe minder men geneigd is tot objectitviteit

    leuk je weer gevonden te hebben,
    marius

Leave a Reply



Recente berichten

Categorieën

Tags

Archief