Wetenschap Kunst Politiek

Het Hertje bij Lewis Carroll, Alice in Spiegelland

8 comments

Ina Dijstelberge heeft vandaag een wondermooi blog met hertje en stilte.

Hier als aanvulling op Inas blog de episode tussen Alice en het hertje uit “Alice in Spiegelland”.

“Hoe noem jij jezelf?” zei het Hertje tenslotte.

Hij had zo’n lieve stem!

“Ik wou dat ik het wist”, dacht de arme Alice. Ze antwoordde bedroefd:

“Nou, niks.”

“Denk nog eens na”, zei het Hertje,”want dit kan zo niet.”

 


 

Pat Andrea heeft de ontmoeting tussen Hertje en Alice erg goed weergegeven, als versmelten tussen mens en beest: zonder taal kan men versmelten met de natuur.

 

De hele episode in het Engels:

 

“Alice reached the wood: it lookedvery cool and shady. ‘Well, at any rate it’s a great comfort,’ shesaid as she stepped under the trees, ‘after being so hot, to get into the–into WHAT?’ she went on, rather surprised at not being able to think of the word. ‘I mean to get under the–under the–under THIS, you

know!’ putting her hand on the trunk of the tree. ‘What DOES it call itself, I wonder? I do believe it’s got no name–why, to be sure it hasn’t!’

She stood silent for a minute, thinking: then she suddenly began again.

‘Then it really HAS happened, after all! And now, who am I? I WILLremember, if I can! I’m determined to do it!’ But being determined didn’t help much, and all she could say, after a great deal of puzzling, was, ‘L, I KNOW it begins with L!’

Just then a Fawn came wandering by: it looked at Alice with its large gentle eyes, but didn’t seem at all frightened. ‘Here then! Here then!’ Alice said, as she held out her hand and tried to stroke it; but it only started back a little, and then stood looking at her again.

‘What do you call yourself?’ the Fawn said at last. Such a soft sweet voice it had!

‘I wish I knew!’ thought poor Alice. She answered, rather sadly, ‘Nothing, just now.’

‘Think again,’ it said: ‘that won’t do.’

Alice thought, but nothing came of it. ‘Please, would you tell me what YOU call yourself?’ she said timidly. ‘I think that might help a little.’

‘I’ll tell you, if you’ll move a little further on,’ the Fawn said. ‘I

can’t remember here.’

So they walked on together though the wood, Alice with her arms clasped lovingly round the soft neck of the Fawn, till they came out into another open field, and here the Fawn gave a sudden bound into the air, and shook itself free from Alice’s arms. ‘I’m a Fawn!’ it cried out in a voice of delight, ‘and, dear me! you’re a human child!’ A sudden look of alarm came into its beautiful brown eyes, and in another moment it had darted away at full speed.

Alice stood looking after it, almost ready to cry with vexation at having lost her dear little fellow-traveller so suddenly. ‘However, I know my name now.’ she said, ‘that’s SOME comfort. Alice–Alice–I won’t forget it again.”

 

Klassieke afbeelding van Tenniel.

Hier mijn eerdere Lewis Carroll/Pat Andrea-blogs

 

Tags: ,

8 Responses to “Het Hertje bij Lewis Carroll, Alice in Spiegelland”

  1. kuifjesimon schreef:

    Ontroerend mooi!

  2. Maria Trepp schreef:

    Ja dat heb je zelden, he, dat iets ontroerend is en toch niet kitscherig (Tenniel is wel sentimenteel, maar Pat Andrea niet, en Lewis Carroll zelf ook niet)

  3. 'joost sr schreef:

    Als geliefde naam-in-de-palm van een verliefde hand herinnerd worden..indeed, that’s SOME comfort!! Alleen vergeten mensen meestal zo gauw, zelfs de hun geliefde namen! Zelfs de grote vrouwen/mannen van onze geschiedenis dreigen we soms nog te vergeten. En zouden al die anderen helemaal niet meetellen..omdat ze “te min” zijn??

  4. 'joost sr schreef:

    Laat ik nou toch ineens ontroerd aan mensen met Alzheimer denken, die niet meer weten hoe ze heten! Sorry, Maria, dit is echt niet kitscherig sentimenteel bedoeld. Ik moest het gewoon even kwijt!!

  5. Maria Trepp schreef:

    Joost, ja herinneren is niet “in”,
    – en geschiedenis evenmin.
    Voor mij is herinneren een bron van energie. Wie van kunst,cultuur en religie (religie=cultuur) houdt, kan niet zonder herinneren!

    Alzheimer, nee dat is niet sentimenteel. Dat is de bikkelharde realiteit.
    Erg belangrijke bijdrage. Het IK kan op verschillende manieren verdwijnen: in een roes, in contemplatie, en in ziekte.

  6. Ina Dijstelberge schreef:

    Toen ik gisteren zo oog en oog in contact met de reebok stond en begon te fotograferen vergat ik de hele wereld om mij heen.
    Er was slechts dat bokje en ik.

    Het mooiste was dat het bokje geen enkele angst vertoonde. Het rende pas weg (na ruim een half uur) toen er een groepje kakkelende Gooische Vrouwen aan kwam lopen.

  7. Ina Dijstelberge schreef:

    kakkelende moet natuurlijk kakelende zijn 😉

  8. 'joost sr schreef:

    Ina. als je een hele wereld kunt vergeten. zonder dat je angst merkt, moet het goed met je gaan. En dat doet me deugd!!

Leave a Reply



Recente berichten

Categorieën

Tags

Archief