Wetenschap Kunst Politiek

Holocaust Memorial Day: Het Holocaust monument in Berlijn

3 comments

 

Het Holocaust-monument in Berlijn is een controversieel monument. Het meest problematisch zijn de duizenden touristen die zich picknickend, zingend, joelend en vermakend om en op het monument bevinden.

Het monument bestaat uit 2711 betonblokken variërend in hoogte van 20 cm tot 4,5 meter met een tussenruimte van 95 cm. Onder het veld met de blokken is een expositieruimte ingericht. De Amerikaanse architect Peter Eisenman heeft het monument ontworpen.

Door toeval bevond ik mij in augustus bij volle maan s’avonds naast dit monument.

Het was heel stil.

We zagen bijna niemand.

Het is zeer moeilijk te beschrijven hoe het voelde.

Ik kan het iedereen aanbevelen om het monument s’nachts te bezoeken.

Ach, arme maan,
wat heb je toch al veel gezien.

,,

Hier nog een tekst van de Leidse Cleveringhoogleraar Hans Blom over de Holocaust:

 

We werkten mee aan de vervolging

[de Volkskrant 1 mei 2010]


We neigen ertoe de Holocaust te zien als iets dat zich buiten ons om voltrok. Maar het was ook gewoon mensenwerk.


HANS BLOM

Het blijft een schokkend gegeven: van de omstreeks 500 Joden die in 1942/1943 in Leiden woonden zijn er zeker 270 vermoord. Alle reden om voor hen een gedenkteken op te richten. Maar er is meer dan alleen die herinnering aan de vermoorde, gedeporteerde en op de vlucht gedreven medeburgers. Er is het even schokkende gegeven dat dit gebeurde in de stad Leiden, waar zoiets nog maar kort daarvoor volstrekt ondenkbaar was geweest. Bij dát vraagstuk wil ik vandaag kort stil staan. De stad Leiden die een traditie van asielverlening wil hooghouden, dient zich rekenschap te blijven geven van het feit dat deze deportatie zich in de eigen gemeenschap voltrok.


Natuurlijk, het is niet in Leiden bedacht. Het is ook niet in Nederland bedacht. Het is evident een gevolg van het feit dat het in Duitsland aan de macht gekomen nationaal-socialisme Nederland had bezet en de verwijdering en uiteindelijke uitroeiing van de Joden als doelstelling had en tot uitvoering bracht. Daar lag de wil, daar lag het initiatief en de uiteindelijke basis voor de praktijk van registratie, isoleren, beroven, deportatie en tenslotte, meestal buiten Nederland, vermoorden. Maar het is veel te gemakkelijk het te laten bij het wijzen naar de evidente externe daders en hun interne handlangers en die als het ultieme kwaad aan te merken dat alles veroorzaakte.


Het daar bij laten, gaat voorbij aan de gecompliceerdheid van het historisch proces waarin altijd vele factoren een rol spelen. Zoals het feit dat dit nationaal-socialistische vernietigings-antisemtisme tenminste ten dele wortelt in een eeuwenoude Europese traditie van uitsluiting van Joden, ook in Nederland. Het neigt er ook toe de Holocaust of Shoah te zien als iets dat zich min of meer als een natuurramp buiten ons om onontkoombaar voltrok. Maar dat miskent dat geschiedenis in de letterlijke betekenis van het woord mensenwerk is. Geschiedenis gáát niet alleen over mensen, maar wordt ook gemaakt door mensen, individueel en groepsgewijze. De dynamiek van het historisch proces wordt in essentie bepaald door de eindeloze interactie van onuitputtelijke reeksen menselijk handelingen en beslissingen (ook om dingen niet te doen). Die mensen handelen bewust, onbewust en vooral in gecompliceerde mengvormen daarvan. Zij beslissen individueel, maar tegelijk in een enorme variëteit van groepen. Zelfs als het in de uiterlijk vorm om zogenaamde anonieme instituties gaat, gaat het uiteindelijk toch steeds om menselijk handelen. Dat geldt ook voor meestal moeiteloos gehanteerde abstracte begrippen om de werkelijkheid van het verleden aan te duiden, zoals de Shoah: het blijven reeksen van menselijk handelen.


In dit verband is ook van belang vast te stellen dat elke historische situatie in beginsel open is. Het vervolg staat niet vast. De geschiedenis voltrekt zich niet gedetermineerd. Zij is weliswaar niet omkeerbaar, maar zij was nooit bij voorbaat onvermijdelijk, hoezeer dat soms ook zo lijkt. In de praktijk zijn de marges soms smal, maar al die menselijke beslissingen en handelingen, die in interactie de voorzetting van het historisch proces bepalen, beïnvloeden die feitelijke voorzetting. Zij doen er dus toe.

Dit drukt ons met de neus op ieders individuele verantwoordelijkheid in het historisch proces. Indien ons handelen volstrekt gedetermineerd zou zijn, voltrekt de werkelijkheid zich buiten ons om, zijn wij speelbal. Maar de betekenis van beslissingen, keuzen dus, op alle niveaus is aantoonbaar. De ten minste relatieve openheid van elke historische situatie is zo tevens de voorwaarde voor een samenleving waarin mensen ook verantwoordelijk zijn voor hun handelen, de genoemde smalle marges ten spijt. Dat is behalve een mooie ook een beangstigende gedachte. Zij brengt ons na dit rijkelijk abstracte betoog ook terug bij de werkelijkheid van het verleden van oorlog, bezetting en vervolging tot en met massamoord.


Die harde werkelijkheid van toen laat zien dat tal van Nederlandse instellingen, ook in Leiden, hebben meegewerkt aan het proces van vervolging. De locatie van twee koffers van het monument bij het voormalig politiebureau, dat als het zenuwcentrum van de praktische operatie van het ophalen van de Joden in Leiden kan gelden, wil daarop attenderen. Het is van belang er op te wijzen dat dit niet beoogt te zeggen dat de Leidse politie de enige, of zelfs maar de belangrijkste, handelende instantie was.

Integendeel, dat meewerken geldt voor de hele toenmalige overheid als institutie, met de bevolkingsregistratie als ander aansprekend voorbeeld. Het belang van het onderkennen van het element van menselijk handelen springt ook in het oog als men bedenkt dat er tevens individuen in die instituties werkzaam waren die anders kozen: de politiemannen die Joden waarschuwden of weigerden aan het ophalen van Joden mee te werken bijvoorbeeld.

Het zou ook onjuist zijn alleen op de instellingen te wijzen. Houding en gedrag van de bevolking in brede zin, in feite dus tienduizenden individuele inwoners van de stad, was even belangrijk. Zij kozen – in de woordkeus van zojuist – soms bewust, soms onbewust maar meestal in een ingewikkelde mengvorm daarvan, er op grote schaal voor niet te handelen, vaak tegen hun gevoel in of menend geen andere keus te hebben. Mede daarom kon het allemaal gebeuren, al is het zinloze speculatie nu te proberen vast te stellen wat er zou zijn gebeurd bij andere keuzen. Die andere keuzen kwamen trouwens wel degelijk voor – laat daar geen twijfel over zijn – zowel toen de vervolging begon als tijdens het feitelijk ophalen zelf. Er waren publieke protesten (zoals de rede van Cleveringa op 26 november 1940) en er werd uit vrije wil hulp geboden bij onderduik of vlucht. Maar toen later in de bezettingstijd actief en passief verzet vaker begon voor te komen, waren er in het openbaar geen Joden meer te vinden. Zij waren al afgevoerd en vermoord of ondergedoken dan wel gevlucht. In de ogen van de nationaal-socialistische bezetter was dat een succes: Nederland, Leiden was Judenrein.


Ik zei het al. Mijn betoog is angstaanjagend en zelfs huiveringwekkend. Als historicus houd ik mij al lang met dit soort vraagstukken bezig om inzicht in dit historisch proces te krijgen, het eerst zo goed mogelijk te reconstrueren en vervolgens te analyseren en interpreteren, zo mogelijk ook werkelijk te verklaren en begrijpen. Dat vereist een afstandelijke houding. Maar nu spreek ik als betrokken lid van onze samenleving, als Leids burger. Dat leidt tot een ander soort conclusie. Wij dienen naar mijn overtuiging, met inachtneming van de resultaten van onafhankelijk en afstandelijk historisch onderzoek, ons rekenschap te geven van dit deel van ons verleden. Wij dienen ons te realiseren dat het verleden zich weliswaar niet in dezelfde vorm herhaalt en dat er geen eenvoudige lessen uit dat verleden zijn te halen. De Shoah was zoals alle historische processen op een bepaalde manier in de concrete verschijningsvorm uniek. Maar tegelijk komen uitsluiting van en massamoord op medeburgers in de geschiedenis veelvuldig voor.


Met afschuw nemen wij ook in het heden veel gruwelijke actualiteit elders waar en wij zijn geneigd ons daarbij te koesteren in onze democratische rechtsstaat, verzorgingssamenleving en materiële welvaart. Maar die actualiteit elders en het verleden, ook ons eigen verleden, nopen juist tot alertheid. Het kan in zekere zin zomaar opnieuw gebeuren, zij het in andere concrete vormen, ook bij ons. De kwaliteit van onze samenleving spreekt niet vanzelf, maar heeft behoefte aan voortdurend groot en klein onderhoud. Daarbij is van belang ons te bezinnen ook op gebeurtenissen en processen uit het verleden als gevolgen van menselijk handelen, hier in Leiden dus op het feit dat van de 500 Joden er 270 konden worden vermoord en de anderen moesten ‘verdwijnen’. Het monument beoogt een voortdurend in de stad aanwezige aansporing te zijn tot dat bezinnen en tot die alertheid.

Op 17 maart 2010 werd in Leiden een monument onthuld ter herdenking van de tijdens de Tweede Wereldoorlog vervolgde en vermoorde Joodse stadgenoten. Die datum is niet toevallig gekozen. Op 17 maart 1943 werd het sinds 1929 nieuw op de hoek van de Cronesteinkade en de Roodenburgerstraat in Leiden gevestigde Centraal Israëlitisch Wees- en Doorgangshuis Machseh Lajesoumim op last van de bezetter door de Leidse politie ontruimd. 51 kinderen en 9 personeelsleden werden naar het station gebracht, naar Westerbork vervoerd en later naar Oost Europa gedeporteerd. Op vier na zijn zij daar omgekomen, de meesten in Sobibor. Deze ‘ontruiming’ was onderdeel van een grotere actie in maart 1943 onder leiding van de Haagse SD om de in Leiden (en Den Haag en Delft) wonende Joden op te halen.

Met de naderende ontruiming was in het weeshuis rekening gehouden. Men was gewaarschuwd. Rugzakken met kleding en schoenen stonden al klaar. Een klein aantal bewoners was ondergedoken. Op de in februari opgestelde lijst stonden 74 namen. Maar de directeur van het weeshuis, N. Italie voelde niet voor onderduiken. Hij wenste de groep bij elkaar te houden en de verantwoordelijkheid niet uit handen te geven aan vreemde, niet-Joodse families. De hele actie verliep voor de bezetter zonder problemen. De dienstdoende hoofdinspecteur van politie P.W. van der Wal weigerde weliswaar leiding te geven, maar zijn taak werd overgenomen door een collega. Van der Wal werd gearresteerd en later ontslagen. Hij overleefde de oorlog. Tenminste één andere politieman, O.P Rozemeijer, weigerde ook medewerking. Hij bleef wel nog enige tijd in dienst, maar werd in 1944 toch om een andere aanleiding gearresteerd. Hij overleefde Buchenwald niet.

Deze dramatische gebeurtenis is een van de beeldbepalende herinneringen in Leiden aan de bezettingstijd.

holocaust herdenkingsdag, holocaust monument, berlijn, hans blom, holocaust

Duitsland

Entartete Kunst: Paul Klee

4 comments

Veel van de kunst die ik hier op mijn Volkskrant-blog in mini-tentoonstellingen heb laten zien was volgens de nazi’s (en volgens heel wat burgerlijke recensenten) “Entartete Kunst”.

Hier een samenstelling van schilderijen van Paul Kle e.

Paul Kle e, Maske, 1922


Paul Kle e, Marionette 7a, 1923

Paul Kle e, Clown, 1929

Paul Kle e, Clown, 1929

 

 

Paul Kle e, Dierentuin Tiergarten

 

 

Paul Kle e, Slang

 

De schilders van Der blaue Reiter zoals Wassily Kandinsky en Paul Kle e losten de strakke zwart-witte schaakborden op tot organische, flexibele, kleurrijke en niet-meer-vierkante vlakken.

 

Een mooie aanval op het verkort rationalisme.

 

 

Paul Kle e, Colourful life outside (Draussen buntes Leben)1931

 

 

 

Paul Ke e, Bluehendes, 1934

Paul Kle e, Kat en vogel [Katze und Vogel]

Paul_Klee_-_Tempelgaerten 1920 gardens tuinen

Paul_Kle e_-_Tempelgaerten 1920 gardens tuinen

Paul_Klee_Frau_im_Sonntagsstaat_1928

Paul_Kl ee_Frau_im_Sonntagsstaat_1928

Paul_Klee,_Swiss_-_Glance_of_a_Landscape_-_oog boom nevel

Paul_Kle e,_Swiss_-_Glance_of_a_Landscape_

Paul_Klee_Bildnis_in_der_Laube_1930

Paul_Kle e_Bildnis_in_der_Laube_1930

Paul Klee_Walpurgisnacht

Paul Kl ee_Walpurgisnacht

Paul Klee

Paul Kl ee

www.passagenproject.com


Volle maan-kunst en fotografie

7 comments

Volle maan vandaag.

De volle maan is een belangrijk motief in de (Zwarte) Romantiek.

Volle maan full moon Vollmond foto Maria Trepp

Volle maan full moon Vollmond foto Maria Trepp

 

 

 

Volle maan full moon Vollmond foto Maria Trepp

Volle maan full moon Vollmond foto Maria Trepp

Volle maan full moon Vollmond Leiden foto Maria Trepp

Volle maan full moon Vollmond foto Maria Trepp

Volle maan full moon Vollmond foto Maria Trepp

Volle maan full moon Vollmond foto Maria Trepp

  Edouard Manet, Maan over de haven van Boulogne,1869————–

Volle maan over het Holocaust-Mahnmal in Berlijn

Foto’s uit Berlijn te tonen met de volle maan over het Holocaust-monument.

Berlijn volle maan over het Holocaust-monument

Berlijn volle maan over het Holocaust-monument

Ach, arme maan,wat heb je toch al veel gezien.
Vincent van_Gogh, Sterrennacht, 1889 starry night

Vincent van_Gogh, Sterrennacht, 1889 starry night

Vogel wolken voor de maan.
Vliegen hier de zielen
van de doden
in de schemering?
Huiveringwekkend.
Vogelwolk voor de volle maan foto Maria Trepp

Vogelwolk voor de volle maan foto Maria Trepp

 

Novembermaan

“Am Himmel aber erbleichte der Mond,

Er wurde immer trüber;

Gleich schwarzen Rossen jagten an ihm

Die wilden Wolken vorüber.”

Uit: Heinrich Heine, “Deutschland, ein Wintermärchen“[speelt ook in november…]

Volle novembermaan foto Maria Trepp

Volle novembermaan foto Maria Trepp

Hier het passende muziekje bij deze foto’s of bekijk de

diashow op You Tube

Volle maan full moon Vollmond Leiden foto Maria Trepp

Volle maan full moon Vollmond Leiden foto Maria Trepp

 volle maan wilg Vollmond moon foto Maria Trepp

volle maan foto Maria Trepp

Maan en zwaan komt men ook tegen in de mooie romantische schilderijen en tekeningen van Caspar David Friedrich, die nu in de Hermitage in Amsterdam getoond worden. Ik heb een kleine diashow gemaakt met Maan en Zwaan bij Caspar David Friedrich (met veel meer overigens dan wat in Amsterdam hangt, maar de zwanen zijn in ieder geval in Amsterdam te zien en ook een of twee maan-schilderijen). —————————————————————————————————–

Kees Stip

Op een zwaan

Waarheen hief in het licht der maan

een regelrechte sprookjeszwaan

de statie van zijn witte steven?

Of werd hij door een droom gedreven?

‘Ik word,’ zo sprak hij tot een elf,‘door niets gedreven, ik drijf zelf.’

 

Zwarte zwaan en volle maan Maria Trepp

Zwarte zwaan en volle maan Maria Trepp

Het thema “Hond en maan bij Shakespeare” heb ik al eerder besproken, en het idee voor de kleurrijke lisdoddes is afkomstig van Pat Andreas illustraties bij Alice in Wonderland.En ter afsluiting nog Joan Miró :

Volle maan ..  bij Mondrian…
Bomen aan het Gein ( 1907)Zomernacht ( 1907)Volle maan full moon Vollmond foto Maria Trepp

Maneschijn/Corot/Utagawa HiroshigeIn de Van Gogh-tentoonstelling “De kleuren van de nacht” hingen ook veel schilderijen van andere schilders die Van Gogh hebben beinvloed. Zoals bijvoorbeeld Camille Corot, met ‘Maneschijn‘ van 1865.Vincent van Gogh had grote bewondering vor Corot, en sprak over een “Corot-stemming” die werd getypeerd door intimiteit en mysterieuze stilte.Japanse prenten hadden veel invloed op Van Gogh . Hier is “De Shoei brug” van 1862 te zien (Utagawa Hiroshige II), met de volle maan;  een prent die  in bezit was van Van Gogh, net als de prent daaronder met de Saruwakacho theaterstraat (Hiroshige) onder de volle maan.Utagawa HiroshigeII, De Shoei brugSaruwakacho theaterstraat (Hiroshige)

 

Martinus Nijhoff Het kind en ik

no comment

Solvejg blogt over de Leidse wijk Kooi, en View blogt over Nijhoff. Hier een muurgedicht van Nijhoff in de Leidse wijk Kooi, waar bovendien ook de lissen worden genoemd die ik nog op mijn vorige blog heb laten zien.


 

 

 Martinus Nijhoff Het kind en ik

 

 

Het kind en ik

Ik zou een dag uit vissen,
ik voelde mij moedeloos.
Ik maakte tussen de lissen
met de hand een wak in het kroos.
 
Er steeg licht op van beneden
uit de zwarte spiegelgrond.
Ik zag een tuin onbetreden
en een kind dat daar stond.
 
Het stond aan zijn schrijftafel
te schrijven op een lei.
Het woord onder de griffel
herkende ik, was van mij.
 
Maar toen heeft het geschreven,
zonder haast en zonder schroom,
al wat ik van mijn leven
nog ooit te schrijven droom.
 
En telkens als ik even
knikte dat ik het wist,
liet hij het water beven
en het werd uitgewist.

 

Vertaalbureau Duits

 

Iris bloem in de kunst

2 comments

In de loop van de jaren heb ik heel veel over kunst geblogd. Ik heb veel plezier om kunst naar thema en motief te ordenen.

Hier het eerste van mijn bloemen-in-de-kunst-blog: de iris.

Albrecht Dürer, Florentine Iris, 1503

Claude Monet, Fields with irises, 1887

Claude Monet, Fields with irises, 1887

Claude Monet, Fields with irises, 1887

Vincent van Gogh, Irissen, 1889

Vincent van Gogh, Irissen, 1889

Vincent van Gogh, Irissen, 1889

Vincent van Gogh, Irissen, 1890

Vincent van Gogh, Irissen, 1890

Vincent van Gogh, Irissen, 1890

Emil Nolde, Iris, 1916

Karl Schmidt-Rottluff,  Schwertlilien, 1925

 

De iris is een geliefd Jugendstil-motief afkomstig van Japanse prenten en voorwerpen.

Hier eerst vorbeelden van Japanse irissen:

 

<

Courtisane met iris; courtisan with irises 1861

Hokusai, IJsvogel met Shaga iris; kingfisher with shaga iris

Utagawa Hiroshige, Iris

Irissen Hokusai

 

Hier enkele  kimono’s met iris:

 

kimono_kersenbloesem/ cherry bloem and iris

Kimono with river and iris

 

Silk kimono with beautiful iris

 

…en hier Jugendstilvasen met irisen:

 

 

Gele iris vaas Jugenstil

 

 

Iris Paradijsvogel Jugenstil bord

Iris paradijsvogel vaas

Iris vaas Jugendstil

 

Iris theescherm Tiffany

 

Maria Trepp

www.passagenproject.com

Latent antisemitisme in Duitsland

13 comments

 

 

 

 

Zelfportretten van Vincent van Gogh

7 comments

Hier zelfportretten van Vincent van Gogh,

Wikipedia:

“The dozens of self-portraits by Vincent van Gogh were an important part of his oeuvre as a painter. Vincent van Gogh created many self-portraits during his lifetime. Most probably, Van Gogh’s self portraits are depicting the face as it appeared in the mirror he used to reproduce his face, i.e. his right side in the image is in reality the left side of his face.”

 

Vinent van gogh Self-Portrait_with_Dark_Felt_Hat_at_the_Easel

1886

Van_Gogh_-_Selbstbildnis_mit_Pfeife pijp

Van_Gogh_-_met pijp 1886


Vincent van Gogh zelfportret

zelfportret

Zelfportret, 1886, te zien in het Gemeentemuseum Den Haag

Vincent van gogh zelfportret met hoed

zelfportret

 Zelfportret met filt hoed, 1887

Vincent van Gogh zelfportret

zelfportret

Zelfportret, 1887

Vincent van Gogh zelfportret

zelfportret

Zelfportret met strohoed, 1887

Vincent van Gogh zelfportret

h zelfportret

Zelfportret met strohoed, 1887 (Parijs)

Vincent van Gogh zelfportret

zelfportret

Zelfportret, 1888

Vincent van Gogh zelfportret als bonze

zelfportret als bonze

Zelfportret, 1888, voor Gauguin

Vincent_Willem_van_Gogh_Zelfportret zonder baard Nov 1888

_Zelfportret zonder baard Nov 1888

Vincent van Gogh zelfportret m afgesneden oor

zelfportret m afgesneden oor

zelfportret met verbonden oor, jan 1889

Vincent van Gogh zelfportret

zelfportret

, Zelfportret, aug 1889

Vincent van Gogh zelfportret m afgesneden oor

zelfportret m afgesneden oor

Zelfportret, sep 1889

Vincent van Gogh zelfportret

Vincent van Gogh zelfportret

Zelfportret, sep 1889

www.passagenproject.com

www.passagenproject.com


Mijn kunstslangen

3 comments

Ik houd van slangen vanwege de ambivalentie die zij oproepen.

Ze zijn ambivalente androgyne natuurwezens en cultuurdragers.

Medusa slangen foto: Maria Trepp serpent Schlangen

Medusa slangen foto: Maria Trepp

Ik houd van gevaarlijke slangenvrouwen, zoals van Medusa.

En hier…mijn eigen slangenkuil…

slangen foto: Maria Trepp serpent Schlangen

slangen foto: Maria Trepp


Slang en bloem…

…vormen een natuurlijke en paradijselijke gemeenschap.

Mijn vreugde was groot toen ik hoorde dat de Kievitsbloem/Fritillaria, die voor mij en mijn leven een belangrijk symbool is, in het Engels Snake’s head heet (met dank aan Ina!).

Ik heb aan mijn slangenverzameling een nieuw slangetje toegevoegd in passende kleuren.

roze slang en bloem Maria Trepp Schlange Schachbrettblume

roze slang en bloem Maria Trepp

En als we nu toch bij het thema “Bloem en slang” zijn, dan hier een foto dat ik op de Leidse historische begraafplaasts Groenesteeg heb gemaakt van mijn blauwe slang ( in feite George Knights slangenzoon Georgey) in het midden van Oosterse sterhyacinten:

Blauwe slang foto Maria Trepp Schlange serpent

Blauwe slang foto Maria Trepp

Ik was op de begraafplaats bezig met mijn slangen, omdat ik een droomfoto ging maken; ik had namelijk gedroomd van mijn slangen op een graf.

slangen foto: Maria Trepp serpent Schlangen

slangen foto: Maria Trepp

Cobra foto: Maria Trepp

Cobra foto: Maria Trepp

 

slangen en bloem Schlangen serpents fot Maria Trepp

slangen en bloem Schlangen serpents fot Maria Trepp

Cobra op bezoek foto Maria Trepp

Cobra op bezoek foto Maria Trepp

slangenboom Schlangenbaum tree with serpents foto Maria Trepp

slangenboom Schlangenbaum tree with serpents foto Maria Trepp

slangenkop foto Maria Trepp

slangenkop foto Maria Trepp

slang-en-bloem-serpent-flower-Schlange-blume-Maria-Trepp

slang-en-bloem-serpent-flower-Schlange-blume-Maria-Trepp

 

slang-en-passiebloem-serpent-passion-flower-Schlange-passionsblume-Maria-Trepp

slang-en-passiebloem-serpent-passion-flower-Schlange-passionsblume-Maria-Trepp

slang en paddestoel serpent mushrooms Schlange Pilze Maria Trepp

slang en paddestoel serpent mushrooms Schlange Pilze Maria Trepp

Regenboog, slang, regenboogslang


De regenboogslang is zowel een echt bestaande slang,  alswel een fabeldier, zo meldt Wikipedia (Alib heeft me recentelijk attent gemaakt op het cultuurantropologisch boek “Enige aspecten van de regenboogslang”, een proefschrift van Leo Triebels).

Regenboog en slang zijn twee magische voorstellingen die aan elkaar verwant zijn, niet alleen door vorm en (iriserende) kleur.

Zowel regenboog alsook slang zijn verbonden met de voorstelling van een brug tussen in wezen onoverbrugbare tegenstellingen.

De  regenboog verbindt hemel en aarde, de slang als androgyn wezen verbindt man en vrouw, zoals op een schilderij van Augusto Giacometti.

Op het dit grote schilderij, ‘Adam und Eva’ (1910),dat ik kort geleden  in het Kunsthaus Zürich heb gezien, verbindt de slang Adam en Eva op een noodlottige manier, als een wereldslang.

Augusto Giacometti, Adam und Eva’ (1910)

 

 

Opvallend is de parallelle tussen de verbindende slang en de verbindende regenboog als men naar een andere afbeelding van Giacometti  kijkt: hier, op een kleine pastel op papier, verbindt de regenboog het mensenpaar.
Augusto Giacometti, Regenboog


De slang, androgyn en ambivalent


De slangen van Meret Oppenheim zijn bijna altijd samengezette wezens.

Hier een foto van een zeer mooi Oppenheim-beeld dat ik ook in het Kunsthaus zag.

Maskierte Blume (1958)

Deze bloem lijkt óók op een slang (de achterkant van een cobra)

De slang is in de cultuurgeschiedenis zowel een symbool voor het Kwaad als ook voor het Goed ( zie bijvoorbeeld bij Asclepios en de natuurreligies) , en is zowel gekoppeld aan de mannelijke alsook aan de vrouwelijke seksualiteit; zij is zowel fallus-symbool alsook de Eva-slang.
In Lewis Carrolls “Alice in Wonderland” wordt Alice “een slang”genoemd door de duif (hoofdstuk: “Raad van een rups”) .
Pat Andrea heeft hier een schitterende illustratie bij gemaakt:

In de cultuurgeschiedenis staat de slang in positieve zin voor de vernieuwing (de oude huid afleggen).

Een bijzondere “goede” slang is de Ouroboros (Uroboros) die een cirkel vormt door zichzelf in de staart te bijten. Deze slang staat afgebeeld op het graf van Oppenheim.

De slang onttrekt zich aan de simplificaties die sommigen aan haar/hem willen opleggen.

Zoals ik zelf in een slangengedicht heb geschreven:
“[…]
Is een slang
eigen
lijk een man?
Neen,
een slang
is een
an-
drogyn
am-
bifibiding
zwemmend
kronkelend
aan land […] “

En hier een slangengedicht van Oppenheim:

Schlangengedicht (1978)

Slang en water komen samen in het slangenfontein van Oppenheim:

Spirale- Schlange in Rechteck ( 1973)

Slangen bij Meret Oppenheim en Paul Klee


De surrealiste Meret Oppenheim is net als ik gefascineerd door slangen, dromen en bloemen.

Ik zag in het Kunsthaus Zürich, in de afdeling dada en surrealisme,  een mooie collage, waarbij mij de combinatie slang en bloem opviel.

Why-why 1968
Why-why (1968)

Slangen en bloemen – daar houd ik van.

Over slangen en bloemen heb ik al een paar blogs geschreven:
Sneeuwslangen, schaduwslangen, droomslangen
Morbide slangen: het leven is maar een droom
Over slangenbomen, slangenvrouwen, sprookjes en muziek
De goede slang bij Goethe en E.T.A. Hoffmann

Inmiddels heb ik nog veel meer slangen bij Meret Oppenheim gevonden, hier en paar mooie.

Schlange und schwarze Steine (1972)



Zwei Schlangen, die eine blau-grün, die andere rot ( 1960)

…en hier mijn eigen blauwe en rode slang:

slangen foto: Maria Trepp serpent Schlangen

een een rode slang bij Paul Klee:

 


Paul Klee, Schlangenwege

———————————————————————————————————————


De goede slang bij Goethe en E.T.A. Hoffmann


Een goede goudgroene slang en een witte bloem zijn de ingrediënten in een sprookje van Goethe en een sprookje van E.T.A Hoffmann.

Serpentina de groene slang, Foto Maria Trepp Schlange, serpent

Serpentina, de groene slang, Foto Maria Trepp

Goethes sprookje, Van de groene slang en de schone lelie ( tekst hier in het Duits en hier in het Nederlands) is een enigszins braaf en burgerlijk sprookje over goed samenwerken en zich voor de gemeenschap offeren… en zo de gemeenschap tot welvaart brengen. De goede goud-groene slang is een licht- levensgevende kracht, zij vormt een brug over het water met haar lichaam en zorgt ook voor het ontstaan van en vaste brug.

Goethes sprookje is behalve een esoterisch sprookje ook een politiek commentaar op het versplinterde Duitsland aan het begin van de 18e eeuw.

Bruggen bouwen tussen de culturen en daarbij welvaart creëren: dat is misschien een burgerlijk thema maar ook nu nog een zeer relevant thema, dat kort geleden in Leiden op een conferentie besproken werd (zie mijn blog Building bridges).

Goethe, De groene slang, Foto Maria Trepp Schlange, serpent

Goethe, De groene slang, Foto Maria Trepp Schlange, serpent

Groene slang op de Leidse Spanjaardsbrug


Bij E.T.A. Hoffmanns De gouden pot staat de goudgroene slang Serpentina voor poëzie, fantasie en kunst ( tekst hier in het Duits of in het Nederlands) .

Hoffmanns sprookje is complexer, ironischer. Anders dan bij Goethe ( die Hoffmann en zijn ironie niet kon uitstaan) staat het happy end bij Hoffmann tussen haakjes. De gouden pot eindigt niet met het zalige visioen van een Atlantis met slangenvrouw en lelie, maar met de verteller die juist inziet dat hij zelf niet in een spookjesland leeft. Toch kan de verteller, en dus de lezer, zich nog troosten met de gedachte dat de fantasie hem een ontsnappingsroute aanbiedt.


sneeuwslangen, Schneeschlangen, foto: Maria TRepp

sneeuwslangen, Schneeschlangen, foto: Maria Trepp

slangen en bloemen foto Maria Trepp

slangen en bloemen

schaduwslangen foto Maria Trepp

schaduwslangen foto Maria Trepp

Cobra slang  foto: Maria Trepp

Cobra slang foto: Maria Trepp

/>
/>
Cobra slang in de zonsondergang

slangen Schlangen serpents  foto Maria Trepp

slangen Schlangen serpents foto Maria Trepp


Over slangenbomen, slangenvrouwen, sprookjes en muziek


Slangen
vrouwen
en
bomen
horen
samen.

Een van mijn Duitse lievelingsauteurs, de romanticus E.T.A. Hoffmann, heeft een belangrijk sprookje geschreven, De gouden pot (tekst hier in het Duits of in het Nederlands), dat niet alleen gaat over een slang ( de goud-groene Serpentina), een vrouw en een boom (de vlier), maar op een hoger niveau ook over de rol van kunst en fantasie in het leven.

In dit kunstsprookje komt de student Anselmus groen-gouden slangen tegen in een vlierboom. Ook bij E.T.A. Hoffmann, die overigens ook componist was, speelt hierbij muziek:

“…Hier werd de student Ansel­mus in dit gesprek met zichzelf gestoord door een eigenaardig ge­ritsel en geruis, dat vlak naast hem in het gras opstak, maar al gauw overgleed tot in de takken en de bladeren van de grote vlierstruik, die zich welfde boven zijn hoofd. Nu was het net, alsof de avond­wind de bladeren een beetje door elkaar schudde, – nu weer, als zaten er vogeltjes te vrijen tussen de takken, hun vleugeltjes roerend in baldadig heen- en weergefladder. – Daar begon het te fluisteren en te murmelen, en het was, alsof de vlierbloesem muziek maakte, net in de struik gehangen klokjes van kristal. Anselmus luisterde en luisterde. Daar groeiden, hij wist zelf niet hoe, uit het gemurmel en gefluister en getinkel zachte, halfverwaaide woorden:
Tussendoor – tussenin – tussen takken, tussen zwellende bloemen, zwen­ken, slingeren, zwieren wij – zusjes – zusje, zwenk wat in de schemering – snel, snel omhoog – omlaag – de avondzon schiet stralen, suizelen doet de avondwind – ritselen de dauw – bloemen zingen – roeren wij tongetjes, zingen wij met bloemen en twijgen – sterren glimmen gauw – moeten om­laag – tussendoor, tussenin slingeren, zwieren, zwenken wij, zusjes, zusjes. – Zo ging het door, praatjes die je helemaal van de wijs brachten. De student Anselmus dacht: Dat is toch gewoon de avondwind, die vandaag fluistert, woorden, die je zomaar kunt verstaan. – Maar op dat moment klonk er een muzikaal geluid boven zijn hoofd als een drieklank van heldere, kristallen klokjes; hij keek omhoog, en zag drie groengoud glanzende slangetjes, die om de takken gewikkeld zaten en hun kopjes strekten in de richting van de avondzon.[…]

Hier een foto die ik heb gemaakt van mijn slangenvrouw Serpentina in de vlier:

E.t.A. Hoffmann Serpentina in de vlier, Serpentina im Holunder foto MT

E.t.A. Hoffmann Serpentina in de vlier, Serpentina im Holunder
foto: Maria Trepp

Demoraal van Hoffmanns sprookje kan misschien zo samengevat worden:

Er moet een spanning blijven bestaan tussen fantasie en werkelijkheid, tussen kunst en leven. Het echte leven haalt de inspiratie uit kunst en fantasie, maar valt niet samen met deze.

De hoofdmotieven bij E.T.A. Hoffmann: Goud-groene slang en witte bloem (lelie) komen trouwens ook voor in een belangrijk kunstsprookje van Goethe.


Astrologie en astronomie: Moerdijk en de zonsverduistering

3 comments

Voor wie het nog niet weet: de brand in Moerdijk was astrologisch gezien het gevolg van de eclips een dag daarvoor:

“De horoscoop voor het begin van de 4 jan. eclips – getrokken voor de locatie Moerdijk – heeft een ascendant van 1 graad 09 Waterman. De midhemel voor de brand is 9 graden 29 Waterman. Er zit hier maar 8 graden tussen. Als de eclips exact is – locatie Moerdijk – is de ascendant zelfs 5 graden 48 Waterman. Het is misschien ook mogelijk – als de brand iets eerder dan 14.30 begon – dat we aardig richting een exacte conjunctie gaan.”


Toeval of niet, kort geleden heb ik nog een blog geplaatst over de astrologiekritiek van Christiaan Huygens.

Mijn astrologie-kritiek zal vast ook wel in mijn horoscoop hebben gestaan, ik ben ram, dus een vuurteken.

Ik begrijp alleen maar niet waarom het in Leiden niet heeft gebrand, waar toch bij ons en bijna nergens elders de duivel zijn vurige horens duidelijk zichtbaar boven de horizon heeft opgestoken.

 

Eclips Leiden 4 januari 2011 foto: Maria Trepp

Eclips Leiden 4 januari 2011 foto: Maria Trepp gedeeltelijke zonsverduistering

De duivel zijn horens aan de Leidse horizon


Maria Trepp

Boodschappen doen bij de Nedermoslims

2 comments

Mijn Croissants haal

Ik bij Ak-Al


Mijn groente en vlees komen van

Mabroek (Beestenmarkt)

 


Lamsnek met paprika en pepers

Mijn postzegels haal ik bij de SPAR,

Waar

Een Turks gezin regie voert

 


Nederland, Europa, Wereld!

 

Zie ook: Tulpen_voor_Wilders_De_islam_is_van_Europa

Recente berichten

Categorieën

Tags

Archief