Oude wisteria’s in de Leidse Hortus: gouden, blauwe, witte regen
De Goudenregen van 1601, de oudste boom in de Hortus
De blauwe regen van voor 1856
…en de witbloeiende blauwe regen
Monet_Wisteria_Blauwe_regen_1926 (Gemeentemuseum Den Haag)
Theo van Hoytema, Zwanen_met_goudenregen_en_irissen-1900
(Museum Boijmans)
De hoogtepunten van de week van mijn hond zijn de dagen als de vuilnis wordt opgehaald.
Niets spannender en lekkerder dan de vuilnisauto (ik schrok me een keer rot toen mijn labrador net als een kat op de smalle muur van het balkon sprong omdat hij de vuilnisauto aan hoorde komen!) ; niemand aardiger dan de vuilnismeneren, die heerlijk ruiken en geen bezwaar hebben tegen enthousiast opspringende honden, in tegendeel!
Bravo voor de rechters die de stakingen in Amsterdam en Dan Haag toestaan!
Goed en belangrijk werk moet goed betaald worden, klaar basta uit.
Hond en vuilnismannen
“Een ‘licht gevoel van schaamte’ trof [Rosalie van Gelder, voormalig bestuurslid van de jongerenafdeling van het Centrum Informatie en Documentatie Israël (CIDI)] toen ze op de radio over de ophef rond de PVV-kandidatuur van Gidi Markuszower hoorde.
Markuszower, lid van Likud Nederland, had de Wapenwet overtreden. ‘Als hij maar niet het gezicht van Joods Nederland wordt’, dacht Rosalie van Gelder…”
Lees het artikel in de Volkskrant van vandaag “Ook Joden worstelen met Wilders”.
Liberale joden hebben zich van meet af aan verzet tegen de islamofobie.
Deze advertentie werd in 2008 op de voorpagina van de Volkskrant geplaatst namens de Stichting de Initiatieven en Een ander Joods geluid door Harry de Winter.
De Winter: “Als Wilders hetzelfde over Joden (en het Oude Testament) gezegd zou hebben als wat hij nu over Moslims (en de Koran) uitkraamt, dan was hij al lang afgeserveerd en veroordeeld wegens antisemitisme.”
Marcel Poorthuis en Theo Salemink, die onderzoek hebben gedaan over het antisemitisme in de Katholieke kerk, schrijven in hun boek ‘Een donkere spiegel’:
“[Israël voert] een onderdrukkende politiek tegen de Palestijnen en [wordt] in de Arabische wereld gezien als handlanger van Amerika. Met deze beeldvorming hopen Arabische leiders de aandacht van de formidabele binnenlandse problemen af te leiden door Israël als zondebok, hierbij gebruik makend van alles wat maar voorhanden is: beschuldiging van racisme aan het adres van Israël, activering van oude antisemitische beelden, goeddeels afkomstig uit Europa, warbij ook nog de joden over de hele wereld collectief worden geïdentificeerd met de politiek van deze staat.[...] Enerzijds lijkt er [...] een overeenkomst te bestaan tussen de negatieve beeldvorming over het jodendom [...] in het verleden en de negatieve beeldvorming over moslims in het heden, anderzijds maken sommige, voornamelijk jonge moslims in Nederland zelf gebruik van de negatieve beeldvorming over het jodendom in de Europese geschiedenis om hun eigen identiteit als antiwesters te onderstrepen.” (p. 767 f)
In liberaal- joodse en seculier-joodse kringen is men al jarenlang bezorgd over de discriminatie van moslims.
Ed van Thijn schrijft in zijn artikel Antisemitisme en moslimhaat worden onderschat : “[...] antisemitisme en moslimhaat [zijn] loten van een stam – beide vormen van onversneden racisme. [...] (de Volkskrant, 16-6-2005)
De Haagse liberale rabbijn Soetendorp zei:
“We weten dat het stigmatiseren en isoleren van welke bevolkingsgroep dan ook noodlottige gevolgen heeft”.”Wat nu de moslims in Nederland overkomt, is levensgevaarlijk. Vooral de trend om alle islamieten over een kam te scheren en als bedreigend af te schilderen. Dat lot trof de joden in de jaren ‘30″. “Het leven als jood leert ons, door de geschiedenis heen, dat als wij worden aangevallen, niet alleen de joden worden aangevallen, maar dat het altijd gaat om de rechten van de mens. De stigmatisering van de islam is niet alleen een bedreiging voor moslims, maar voor de kwaliteit van de samenleving als geheel.” (NRC 24-12-2004)
Harry Polak van de Liberale Joodse Gemeente en het Joods-Marokkaans netwerk in Amsterdam wijst erop dat joden en moslims veel gemeen hebben: “Joden en moslims hebben veel gemeen, zeker in religieus opzicht. Spijswetten bijvoorbeeld en besnijdenis bij het mannelijke geslacht om een andere overeenkomst te noemen. Die zijn er ook tussen de joodse religie, de islam en het christendom. Het zijn monotheïstische godsdiensten met eenzelfde stamvader, Abraham.
Er is helaas nog een overeenkomst die de laatste tijd meer op de voorgrond staat, met name als het gaat om de islam: er zijn extremisten die het eigen gelijk voorop stellen en dat te vuur en te zwaard willen uitdragen. Soms omdat deze extremistische aanhangers zeggen zich bedreigd te voelen door de andere culturen.”
Recentelijk wees Polak in Het Parool op het rapport van de Europese Commissie tegen Racisme en Intolerantie (ECRI) . Hier “worden scherpe opmerkingen gemaakt over het onaangename debatklimaat in Nederland waar met name moslims slachtoffer van zijn: islamofobie is dramatisch toegenomen, er is sprake van stereotyperend, stigmatiserend en soms ronduit racistisch taalgebruik. Ook wordt vooringenomen berichtgeving in de media geconstateerd en stelt de commissie dat men buitenproportioneel veel aandacht aan moslims besteedt in het veiligheidsbeleid. Naast islamofobie wordt een verontrustende toename geconstateerd van antisemitisme, bijvoorbeeld door frequente ontkenning (vooral op internet) van de Holocaust en het veelvuldig gebruik van ‘Jood’ als scheldwoord.” ( Het Parool, 18-2-2008)
Marcel Poorthuis en Theo Salemink schrijven in hun boek Een donkere spiegel (2006) behalve over katholicisme en antisemitisme in Nederland ook over de beeldvorming over de islam. Zij stellen ook de vraag naar de parallellen tussen antisemitisme en de stigmatisering van de moslims: “De geschiedenis herhaalt zich nooit, maar een aantal motieven die gedurende anderhalve eeuw beeldvorming door sommige katholieken tegen het jodendom werden ingebracht – niet-integreerbaar, vasthoudend aan eigen religie- lijken verwant aan hetgeen heden ten dage, voornamelijk uit postchristelijke kringen [verlichtingsfundamentalisten! M.T.] tegen moslims wordt ingebracht […]. Zo bracht Ayaan Hirsi Ali in het debat over (vrouwen)besnijdenis ook de joodse praktijk van het besnijden van pasgeboren jongetjes ter sprake. Ook werd de imam die weigerde een vrouwelijke minister de hand te schudden wel vergeleken met sommige orthodoxe rabbijnen […] “[1]
Wilders-vriendin Ayaan Hirsi Ali beweerde onbekommerd in Nova Politiek van vrijdag 10 februari 2006 dat de joden een ras zijn (de reactie van historica en antisemitisme-deskundigeEvelien Gans hierop in De Groene Amsterdammer van 24-2-2006: “…de joden zijn géén ras”. )
De historica Evelien Gans merkte ook op over Theo van Gogh dat Van Gogh zijn doelwit had verlegd van joden naar moslims, nadat hij vanwege antisemitische uitlatingen zijn column in Folia Civitatis verloren had.[2]
De Evelien Gans over het stereotype van de gewelddadige moslims: “ Er is geen sprake van collectieve verantwoordelijkheid. Je moet het stempel niet op de hele groep drukken, die je daardoor isoleert en van je afstoot. Die voelt zich in een hoek gedreven en ten onrechte beschuldigd. Je kunt je bijvoorbeeld afvragen hoe terecht het was dat islamitische of moslimorganisaties zich openlijk distantieerden van de moord op Theo van Gogh. Daar gaat een idee van collectieve aansprakelijkheid aan vooraf.” [3]
Zie verder ook de rede van Job Cohen: Auschwitz en de haat tegen de ander:
“Wij allemaal, wie we ook zijn en wat we ook zijn, of je al lang in Nederland bent of maar kort, mogen daarom niet onverschillig staan tegenover uitingen van haat jegens mensen die anders zijn, die een andere religie aanhangen, die niet tot dezelfde groep behoren. Het concentratiekamp is juist de ultieme consequentie van alledaagse onverschilligheid, een onverschillige opstelling ten aanzien van gedrag dat tegengesteld is aan een algemene, alledaagse moraal met zorg voor de ander. Waakzaamheid blijft daarom geboden; met de bevrijding van Auschwitz kwam er geen einde aan het systematisch uitmoorden van minderheden. Alle brandhaarden van de afgelopen decennia laten dat zien: Cambodja, Joegoslavië, Rwanda.” ( de Volkskrant 1-2- 2008)
————-
Vertalen Duits Vertaalbureau Duits
Smeets citeert Bart Jan Spruyt: «Er dient dreiging van ons uit te gaan. We moeten als een mysterie en imminent gevaar boven de politieke markt hangen. Dat kunnen we doen door van tijd tot tijd afgewogen betuigingen van inhoudelijke steun te geven aan politici die zich opstellen als oppositionele provocateurs en een onderdeel kunnen blijken te zijn van de trigger naar de verhoopte paradigmawisseling.» 
Kinneging geeft in een reactie (in Filosofie Magazine 9/2005, p. 6) toe, dat Spruyts schrijfstijl “wat apocalyptisch is” – maar, zo zegt Kinneging: “boeiend is het wel”.Vertalen Duits Vertaalbureau Duits
[1] Hubert Smeets, De Putschisten zijn onder ons, http://groene.alias.nl/, zie ook de artikelen over de Burke-Stichting in De Groene van 14 en 21 oktober De Burke Stichting staat paraat.
In een interview in de Volkskrant zegt de redelijke conservatief J.L. Heldring, dat men bij de populisten Fortuyn en Wilders geen enkele poging tot idealisme ziet.
Daar ben ik het absoluut niet mee eens. Wat is nationalisme anders dan een rechts idealisme? Een utopie van een blanke “joods-christelijke” samenleving.
En wat Fortuyn betreft, die heeft zich zelfs bewust met religieuze symboliek als nieuwe Mozes probeert aan te bieden.
Het is waar, bij Wilders treft men in eerste instantie en hobbesiaans nieuw-realisme aan. Maar elke realist heeft zijn idealistische kant.
Heldring was ooit ook een sympathisant van de Leidse Edmund Burke Stichting, die Wilders in het zadel heeft geholpen, maar hij nam gelukkig afstand van deze club.
De Edmund Burke Stichting was in het begin een gemengd gezelschap van zowel traditioneel conservatieven (zoals bijvoorbeeld Heldring) als ook revolutionair conservatieven. Toen Bart Jan Spruyt in de herfst 2004 zijn samenwerking met Wilders had aangekondigd, hebben de “klassiek conservatieven” zoals Heldring de banden met de Burke Stichting verbroken.
De huidige Burke-conservatieven (Kinneging, Cliteur, Bart Jan Spruyt) zijn allemaal hoog idealistisch, Plato-fans en conservatief-revolutionair.
Een revolutionair is ALTIJD een idealist, en dat geldt ook voor Wilders.
In het Paleis voor Schone Kunsten te Brussel zijn nog tot 18 april kunstwerken van Frida Kahlo te zien.
Frida Kahlo en Diego Rivera waren een beroemd kunstenaarsechtpaar.
Frida Kahlo heeft een aantal schilderijen gemaakt van zichzelf en Diego.
Frida Kahlo Diego Rivera 1931
Frida Kahlo diego rivera 1947
Frida Kahlo, diego rivera 1937
Frida Kahlo, Diego on my mind
In de eerste scene van Goethes Faust speelt Pasen een belangrijke rol.
Faust is zich scherp en pijnlijk bewust van de grenzen van de menselijke kennis, en spreekt hierover met zijn assistent Wager.
Delacoix, Faust
Het is al laat in de nacht, en de braaf-naieve Wagner neemt afscheid met de woorden:
“Vergun mij morgen, de eerste der paasdagen,
Nog een en ander u te vragen.
Met ijver heb ‘k mij van de studietaak gekweten:
Wel weet ik veel, doch ‘k zou graag alles weten.”
Faust wordt in de nacht door gevoelens van zinloosheid overweldigd:
“Is het niet stof, waarmee deez’ hoge wand
En honderd vakken mij benauwen;
De rommel, die met tuig van allerhand
Mij in deez’ mottenweerld wil douwen?
Staat wat me ontbreekt dáár opgesteld?
Moet ik misschien in duizend boeken lezen,
Dat steeds de mens zichzelve heeft gekweld,
Dat enklen maar gelukkig mochten wezen? -
Wat anders grijnst gij, schedel, uit uw nis,
Dan dat uw brein eens als het mijne faalde,
Het lichte dagen zocht en in de duisternis,
Naar waarheid dorstend, jammerlijk verdwaalde?“
Albrecht Dürer, Melancholia I, 1514
Faust ziet ineens een flesje met gif en wil een einde aan zijn leven maken.
Op dat moment klinkt een engelenkoor, die zingt dat Christus is opgestaan.
Faust is niet gelovig maar wordt toch geraakt:
“Ik hoor de boodschap wel, maar ‘k kan haar niet geloven
‘t Geloof ziet liefst naar wonderen en schijn.
Naar gene sferen waag ik niet te streven,
Vanwaar hij daalt, die milde toon;
En toch, aan dit geluid van kind af aan gewoon,
Roept hij ook thans mij weer terug in ‘t leven.”
De herinnering aan zijn jeugd die de engelen oproepen weerhoudt hem van “de laatste stap”:
“Dit lied sprak mij weleer van ‘t jeugdig vrolijk woelen,
Van ‘t lentefeest der jonglingschap:
Herdenking houdt mij thans met kinderlijk gevoelen
Terug van de’ allerlaatste stap.“
In de volgende scene wandelt Faust met Wagner op de eerste paasdag, en Faust voelt en ziet de lente:
“FAUST
Van het ijs bevrijd zijn stroom en beken
Door der lente weldadige levensschijn;
Groen wordt in ‘t dal weer groot en klein:
[...] Overal heft zich wording en streven,
Alles wil zij met kleuren doorweven […]
Of veel mooier in het Duits:
“Vom Eise befreit sind Strom und Bäche
Durch des Frühlings holden, belebenden Blick;
Im Tale grünet Hoffnungsglück;
[..]Überall regt sich Bildung und Streben,
Alles will sie mit Farben beleben […]”
“Bildung und Streben, mit Farben beleben”- mijn motto.
Millet, Lente, 1872
Vertalen Duits Vertaalbureau Duits
In de Leidse Hortus is nu een grote orchideeën-tentoonstelling te zien.
Het is niet al te makkelijk om mooie foto’s te maken, en er liepen heel veel fotografen met reuzencamera’s rond, en sowieso veel te veel mensen.
Toch deed ik mijn best.
Ik houd het meest van de heel fragiele orchideeën, niet van de ordinair-roze-pink, die ziet men veel te vaak.
Ik heb ook een heel fragiel-bescheiden orchideetje aangeschaft op de orchideeën-markt in de Hortus.
Orchideeën Leidse Hortus 1
Orchideeën Leidse Hortus 2
Orchideeën Leidse Hortus 3
Orchideeën Leidse Hortus 4
Paul Gauguin, Christus in de hof van olijven, 1889
Paul Gauguin, Gele Christus, 1889
Paul Gauguin, Groene Christus, 1889
Vincent van Gogh, Pietà, 1889
