Wetenschap Kunst Politiek

Vrouw en hoed bij August Macke

22 comments

August Macke is een van de schilders van de groep Der Blaue Reiter, die tom 24 mei 2010 in Nederland te zien waren:
Kandinsky en Der Blaue Reiter in het Gemeentemuseum Den Haag

Macke is een van mijn meest favoriete schilders- ik weet niet of hij of zijn vriend Paul Klee bij mij de nummer 1 is.

Ik heb eerder een blog gemaakt  over “Vrouw en hoed “ in de schilderskunst, waar ik al Mackes eigen mooie vrouw, door hem geschilderd, liet zien. Hier nog een keer, samen met hoedenwinkels en etalages.

August Macke, Vrouw met hoed

August Macke, Hoedenwinkel, 1914

August Macke, Modezaak

August Macke Etalage

Zelfportretten Vincent van Gogh en Paul Gauguin

17 comments

Naar aanleiding van de tentoonstelling in het Van Gogh-museum “Paul Gauguin De doorbraak naar moderniteit” van 2010, hier de zelfportretten die Vincent van Gogh en Paul Gauguin voor elkaar hebben gemaakt, en twee zelfportretten die beiden voor hun vriend Charles Laval hebben gemaakt.



Vincent van Gogh Zelfportret 1888 als zen monnik (bonze), voor Gauguin (zinspeelt op het gemeenschappelijk interesse voor Japonisme/Japanse kunst)



Paul Gaugin, Zelfportret opgedragen aan Vincent van Gogh 1888



Vincent van Gogh zelfportret 1888 opgedragen aan Charles Laval



Paul Pauguin, Zelfportret opgedragen aan Charles Laval 1888

Wikipedia: “Gauguin woonde, op initiatief van Theo van Gogh, de broer van Vincent, twee maanden samen met Vincent van Gogh, in Arles om te schilderen en van elkaar te leren. Het werd geen gelukkige periode. Gauguin kreeg depressieve buien en deed een zelfmoordpoging. Uit de brieven van Van Gogh – die Gauguin financieel steunde – blijkt dat ze voortdurend ruzie hadden. Op een moment was Gauguin zo geschrokken van het gedrag van zijn huisgenoot, die hem tijdens een avondwandeling achtervolgde, dat hij een nacht in een hotel doorbracht. De volgende ochtend had Van Gogh een deel van zijn oor afgesneden. Daarop werd Van Gogh in een gesticht opgenomen en vertrok Gauguin uit Arles. “

In een nieuw Duits boek “Van Goghs Ohr” geschreven door de kunsthistorici Hans Kaufmann en Rita Wildegans wordt beweerd dat Gauguin het oor van vincent heeft afgesneden.
In zijn laatste brief aan Gauguin schreef Van Gogh: “Jij zwijgt, ik zal dat ook doen.”
Experts, zoals Leo Jansen, conservator van het Van Goghmuseum in Amsterdam houden het nog steeds op op zelfmutilatie…..




Vincent van Gogh, Zelfportret met verbonden Oor 1889


…en hier nog twee merkwaardig-interessante portretten die Vincent van Gogh van zichzelf en van Gauguin maakte:

Vincent van Gogh, De-stoel van Van Gogh 1888

Vincent van Gogh, De stoel van Gauguin, 1888



Alle zelfportretten van Vincent van Gogh chronologisch op een rijtje klick hier

Vertalen Duits Vertaalbureau Duits

.

Bolkestein en Irak

56 comments

De Leidse hoogleraar Frits Bolkestein keert zich in scherpe bewoordingen tegen de steun voor de Irak-oorlog.

Ik juich deze kritische houding toe, en plaats er toch ook kanttekeningen bij.

Ten eerste: Bolkestein heeft zich inderdaad toentertijd tegen de Irak-oorlog gekeerd, anders dan de rest van de zijn rechtse vriendjes van de Edmund Burke Stichting, zoals ik in mijn eigen internet-Burke-Bolkestein-documentatie ook al sinds 2005 heb staan:

“Er is één groot verschil tussen Bolkestein en de Burkianen: Bolkestein oriënteert zich niet aan Amerika, en hij heeft zich tegen de Irak-oorlog gekeerd. Dit pleit voor hem, al was zijn motivatie cynisch: Bolkestein gaat ervan uit dat een democratisering van het Midden-Oosten een krankzinnige onderneming is en moslimstaten niet zouden kunnen democratiseren. (Arend Jan Boekestijn, Trouw, 5-3-2005)

Dus, wie Bolkestein nu zo instemmend citeert zoals bijvoorbeeld Femke Halsema in haar inbreng in het Irak-debat moet heel goed kijken wat aan de hand is inzake Bolkestein en Irak.

Frits Bolkestein houdt zich aan de Universiteit Leiden bezig met onderzoek over de rol van de intellectuelen in de politiek. Dat is leuk, omdat ik toevallig met hetzelfde thema bezig ben….

Bolkestein profileert zich als moralist en als hoeder van de Westerse beschaving. In dat verband is het interessant wat Marjolein Februari in haar Volkskrant- column van 6 mei 2006 vertelt over Bolkestein:

“In september 1980 valt Irak, onder leiding van Saddam Hussein, Iran binnen. De oorlog trekt veel Nederlandse bedrijven aan, op zoek naar opdrachten en handelscontracten. Ze mogen weliswaar geen militaire goederen aan Irak leveren, omdat Nederland neutraal wil blijven in de oorlog, maar met medeweten van de overheid worden wel chemicaliën verhandeld die gemakkelijk kunnen worden gebruikt als grondstof voor gifgassen.

Het VPRO-programma Argos reconstrueerde de gang van zaken rond die chemicaliën in zijn uitzendingen van eind april. Het sprak met deskundigen, met oud-ambassadeur Schorer, en het las interne stukken van het ministerie van Economische Zaken. Beluister je die reconstructie van Argos aandachtig, dan ga je inderdaad denken dat Nederland een officiële moraal volgt van nietsontziend egoïsme en dodelijk eigenbelang.

Zodra de Iranoorlog begin jaren tachtig losbrandt is het ministerie van Economische Zaken meteen enthousiast over de financiële mogelijkheden ervan. Het wil graag samenwerken met het olierijke Irak, en eind 1983 reist Frits Bolkestein dan ook af naar Bagdad om een overeenkomst te tekenen. Bolkestein is op dat moment als staatssecretaris van Economische Zaken verantwoordelijk voor de buitenlandse handel. Volgens een verslag verklaart Bolkestein tijdens de ontmoeting met Saddam Hussein en Iraakse ministers dat die ontmoeting plaatsvindt ‘in een setting van sympathie voor het door drie jaar oorlog beproefde Iraakse volk’.

Frits Bolkestein weet dan allang dat de door Nederland geleverde chemicaliën worden gebruikt voor de aanmaak van gifgassen – en dat die worden ingezet tegen het Iraanse volk. En niet alleen Bolkestein weet het. Zijn gehele ministerie weet het, ambassadeur Schorer heeft het althans in 1982 aan Den Haag gemeld. Men heeft er nota van genomen, maar dat het ‘met grote letters in de pers kwam, nou nee’, zegt Schorer nu, ‘men sliep er niet minder goed van’.

Jaren later, als Saddam Hussein Koeweit binnenvalt, zegt Bolkestein voor de Nederlandse televisie dat de ontmoeting in 1983 een ‘lugubere bijeenkomst’ met een ‘luguber regime’ is geweest: ‘Iedereen weet hoe ze de Koerden bestrijden met mosterdgas.’ Maar hij vertelt er niet bij dat hij die kennis in 1982 ook al bezat en dat hij niettemin voorstander bleef van handel in chemicaliën met het lugubere regime.

Pas eind 1984, als andere landen druk hebben uitgeoefend op Nederland om een aantal chemische stoffen vergunningsplichtig te maken, gaat het ministerie van Economische Zaken na langdurig protest overstag. Achteraf, in 2003, gevraagd naar de deal van Frits Bolkestein met Saddam Hussein, zegt partijgenoot Hans van Baalen: ‘Nederland wilde een graantje meepikken. Het is moreel niet goed te praten, maar het is wel te begrijpen.’ En Gerrit Zalm zegt: ‘Ik denk niet dat Frits er met plezier op terugkijkt.’ Daarmee is dan politiek gezien de kous af.”

Bolkestein heeft in de Volkskrant van 10 mei 2006 gereageerd op Februari´s artikel en heeft uitgelegd, dat hij niets heeft gedaan dat in strijd was met de wet. Maar zoals Ronald Plasterk schrijft in de Volkskrant van 12 mei, is daarmee de morele vraag niet beantwoord…

Dus Bolkestein en Irak, dat is een zoals men in het Duits zegt “ein weites Feld”…



zie ook mijn documentie over de rol die Bolkestein heeft gespeeld in de achtergrond van Edmund Burke Stichting en bij de opkomst van Wilders
http://www.passagenproject.com/conservatisme.html


————————
Ik voeg hier nog de tekst van de column toe in die Marjolijn Februari op 20 februari in de Volkskrant plaatste:

Natuurlijk is brutaliteit niet verboden, maar Bolkestein gaat wel heel ver

Er is goed nieuws en er is slecht nieuws.Het slechte nieuws heeft te maken met Frits Bolkestein. De VVD-coryfee vond opeens dat Balkenende moest aftreden, niet vanwege Uruzgan, maar vanwege zijn steun aan de Irak-oorlog. Er is immers nooit een gegronde reden geweest om zo’n oorlog te beginnen. Of, in de woorden van Bolkestein, een paar weken eerder nog vrolijk voorstander van de afschaffing van het Latijn: ‘Er was geen casus belli.’
Aan het Radio 1 Journaal vertelde Bolkestein dat hij in 2002 als eurocommissaris een gesprek had met de chef van de Militaire Inlichtingen- en Veiligheidsdienst. Die vertelde hem dat de chemische wapens van Irak waren vernietigd, en dat Irak bovendien geen kennis en geen materialen had om kernwapens te kunnen maken. ‘Of Sadam Hussein wel over biologische wapens beschikte, wisten de inlichtingendiensten niet’, lees ik op de site van de Volkskrant.
Vandaag, in 2010, nu we toch aan het terugblikken zijn, is het grappig te bedenken dat Nederland die chemische wapens eerst zelf aan Irak had geleverd. Of tenminste de grondstoffen ervoor, en wel in zo grote hoeveelheid dat ze voor niets anders konden worden gebruikt dan voor chemische wapens. En wie was bij het ministerie van Economische Zaken verantwoordelijk geweest voor die levering – tegen grote internationale druk in? Toenmalig staatsecretaris Frits Bolkestein.
Ik heb er in het verleden voldoende over geschreven, laat ik nu kort zijn. In 2007, tijdens de strafzaak tegen Van Anraat, handelaar in chemicaliën, merkten juristen op dat er voldoende grond was om ook de verantwoordelijken binnen de Nederlandse overheid voor het gerecht te dagen vanwege hun leveringen aan het Irak van Sadam Hussein.
Frits Bolkestein achter de tralies krijgen is uitgesloten, schreef weekblad De Groene in mei 2007. ‘Ministers, staatssecretarissen en parlementariërs kunnen slechts strafrechtelijk worden vervolgd (voor hun beleid) na toestemming van de Tweede Kamer of bij Koninklijk Besluit.’ Maar een civielrechtelijke zaak tegen de staat of tegen Bolkestein leek rechtsgeleerden in 2007 wel een serieuze optie.
Daarna werd het stil. En nu dringt Bolkestein deze week aan op het aftreden van Balkenende, omdat die had moeten weten dat Irak niet langer over chemische wapens beschikte, en dus ‘een scheve schaats’ heeft gereden inzake de aanval op Irak. Tja, het is, vind ik, hoe zullen we dat nou eens zeggen, brutaal.
Natuurlijk is brutaliteit niet verboden. Natuurlijk mag Frits Bolkestein zeggen wat hij wil, natuurlijk mag hij in elk interview de vloer aanvegen met politici die zoveel minder intelligent en geïnformeerd en weldenkend en erudiet en voortreffelijk zijn dan hijzelf. Maar het is een volstrekt raadsel waarom journalisten steeds weer zo gretig naar Bolkestein stappen om hem, als een orakel van Delphi, morele en politieke oordelen te ontlokken over anderen. En waarom geen journalist, buiten de VPRO en De Groene, hem ooit aanspreekt op zijn eigen gedrag. Mij lijkt het slecht nieuws. Althans, het lijkt mij geen goed nieuws.
[..] Waarom spreekt bijna niemand dat orakel van Delphi aan op zijn eigen gedrag?”

Vertalen Duits Vertaalbureau Duits

.


Sieraden van ijs en vogelwinterverdriet

35 comments

Vanmiddag kon ik bijzondere foto’s maken van ijsformaties langs de Kagerzoom.

winter ijs bloemen foto: Maria Trepp

winter ijs bloemen foto: Maria Trepp

IJsformatie Kagerzoom

winter ijs bloemen foto: Maria Trepp

winter ijs bloemen foto: Maria Trepp

IJsformatie Kagerzoom2

winter ijs bloemen foto: Maria Trepp

winter ijs bloemen foto: Maria Trepp

IJsformatie Kagerzoom 3

winter ijs bloemen foto: Maria Trepp

winter ijs bloemen foto: Maria Trepp

IJsformatie Kagerzoom 4

winter ijs roerdomp foto: Maria Trepp

winter ijs roerdomp foto: Maria Trepp

Toch eindigde de middag nog met een bittere smaak: mijn hond vond een mooie vogel die vastzat aan een touw in het ijs.

Mijn pogingen de vogel los te maken eindigden alleen met zeer natte en koude voeten. Wel kon ik anderen roepen en ervan overtuigen bij zich thuis een schaar te halen en te proberen de vogel te redden. Zelf woon ik te ver vandaan en het was al aan het donker worden, plus dat ik koud en nat was.
Ik hoop dat het hen gelukt is de vogel nog op tijd te bevrijden.
Imiddels weten wij dank Edu Ina etc dat het een roerdomp is…

en naar aanleiding van de opmering van An
hier nog een benauwde zwaan

winter ijs zwaan foto: Maria Trepp

winter ijs zwaan foto: Maria Trepp

Zwaan Leiden Cronesteyn 12-2-2010

Carl Schmitt antisemitisme

18 comments

 

Vandaag 12-2-1010 staat een recensie in de krant over een nieuw boek over Carl Schmitt. Hans Driessen: “Carl Schmitt (1888-1985), een van Duitslands (zowel voor als na de Tweede Wereldoorlog) meest gelezen en felst omstreden politieke denkers. Hij was een genie in het haten: hij haatte het politieke en wetenschappelijke establishment, de sociale democratie zoals die gestalte kreeg in de republiek van Weimar; hij haatte communisten en socialisten, protestanten en joden. Hij was een van de scherpzinnigste critici van de liberale rechtstaat en verwelkomde, na een wel zeer korte aarzeling, Hitler en het Derde Rijk. Hij leverde er de juridische legitimatie en grondslag voor, nadat hij al vroeg in 1933 tot de NSDAP was toegetreden. Hij liet zich het eerbetoon van de nazi’s maar al te graag gevallen en aanvaardde zonder bedenking de hoogste ambten.”(de Volkskrant, 12-2-2010)

In mijn documentatie over de Edmund Burke Stichting en in een aantal blogs heb ik zeer uitvoerig aandacht besteed aan de Carl-Schmitt-receptie. De huidige recensie voegt aan mijn documentatie van Carl-Schmitt-tegenstanders nog Golo Mann toe (een overigens zeer conservatieve historicus), die over Carl Schmitt zei: “'( ) hij was een van degenen die hun intelligentie en ontwikkeling niet gebruiken om het nut te vergroten maar om schade aan te richten, een ten diepste rancuneus mens ( ), enkel belust op persoonlijk voordeel, titels en ambten.'”

Ook Reinhard Mehring, Carl Schmitt-criticus, kende ik nog niet, wiens boek
Carl Schmitt. Aufstieg und Fall“ Driessen recenseert.  “De lezer krijgt een ontluisterend beeld voorgeschoteld van de mens Schmitt. Mehring spaart zijn hoofdpersoon niet. Hij meet alle kwalijke kanten van Schmitt breed uit: zijn maniakale ressentiment, zijn bijna pathologische antisemitisme, zijn disloyaliteit, zijn meedogenloze ambitie, zijn volstrekte onvermogen tot enige zelfkritiek, laat staan tot berouw.”

Kandinsky, Klee, Mondriaan: kleurrijke flexibele schaakborden

22 comments

De schilders van Der blaue Reiter zoals Wassily Kandinsky en Paul Klee losten de strakke zwart-witte schaakborden op tot organische, flexibele, kleurrijke en niet-meer-vierkante vlakken.

Een mooie aanval op het verkort rationalisme.

Ook Piet Mondriaan ging deze weg, al blijven bij hem de vlakken meestal nog vierkant en dus strakker en minder vrolijk.

Wassiliy Kandinsky Kariertes 1925


Paul Klee, Colourful life outside (Draussen buntes Leben)1931

Paul Kee, Bluehendes, 1934

Mondriaan Kleurenschaakbord 1919

In een van mijn reacties hieronder schreef ik:
“En er zijn heel veel overeenkomsten tussen Mondriaan en Kandinsky: het tijdsperk, het spirituele, de combinatie met muziek, de omslag naar het abstracte, de verbintenis met de dada, de stigmatisering als “ontaard”door de nazi’s.
Toch zijn beiden een zeer eigen weg gegaan (ik weet trouwens niet of er persoonlijk contact is geweest). Voor mij is Mondriaan het meest interessant in zijn overgang naar abstractie, de abstract wordende bomen, dat is waanzin in zijn schoonheid.

Ik houd het meest van abstractie als er nog iets van de konkrete wereld in verschijnt.
Zoals hierboven de konkrete schaakborden.

In de recensie van het NRC handelsblad over de Kandinsky-tentoonstelling staat vandaag 9 februari het volgende over het verschil Kandinsky-Mondriaan:

“Van geometrie hield Kandinsky niet. Hij onderscheidde geometrische vormen die op zichzelf staan (zoals een driehoek, een cirkel of een vierkant) van vormen die iets voorstellen en die refereren aan iets buiten het schilderen (een huis, een boom of een zon). Hij wilde zich noch tot het ene, noch tot het andere uiterste beperken en vond zijn inspiratie in het gebied daartussen, waar hij een grenzeloze vrijheid zag.
Daarmee onderscheidde Kandinsky zich van zijn tijdgenoot Piet Mondriaan, die juist de grenzen van de geometrie opzocht, wat door sommige tijdgenoten als een doodlopende weg werd beschouwd. Hoe het ook zij, de weg van Kandinsky, die van de ‘lyrische abstractie’, heeft in ieder geval geleid tot het Abstract Expressionisme.”
 

De vrolijke cirkels van Wassily Kandinsky

15 comments

De geometrische figuren van Kandinsky vind ik heel veel vrolijker dan die van Mondriaan. Bij Mondriaan komt de vrolijkheid eigenlijk pas weer echt terug in zijn laatste werk, Victory Boogie Woogie.

Wassily Kandinsky Kreise in Schwarz, 1924



Wassily Kandinsky, Ausweichend 1929


Wassily_Kandinsky, Heiss, 1931

Wassily Kandinsky Kreise


Van 6 februari tom 24 mei 2010: Kandinsky en Der Blaue Reiter in het Gemeentemuseum Den Haag

Recente berichten

Categorieën

Tags

Archief