Wetenschap Kunst Politiek

Muggedicht (nu met Nietzsche..)

42 comments

Muggen…

Ik vond een leuke illustratie van Pat Andrea bij Lewis Carolls “Alice in Spiegelland”, hoofdstuk “Spiegelinsecten”, waar Alice een mug tegenkomt
(in het Engels op internet te lezen, zoek op “insects” of “Gnat”)

Pat Andrea, Alice en de mug

En in mij “Grote Dieren Gedichten Boek”(samengesteld door Guus Luijters) vond ik drie zeer leuke muggengedichten:

Hieronijmus van Alphen


De onbedachtzaamheid

Zie Keesje! deze dode mug

vloog nog zo-even blij en vlug,

maar ’t is door onbedachtzaamheid

dat hij nu dood op tafel leit.

Hij had in ’t kaarslicht zulk een zin,

en vloog er onvoorzichtig in.

Nu ligt hij daar; maar’t is te laat;

er is voor ’t mugje nu geen raad.

Hij werd bedrogen door de schijn.

O! laat ons dit tot lering zijn,

dat, eer men iets gewichtigs doet,

men zich wat lang bedenken moet.

Eén uur van onbedachtzaamheid

kan maken dat men weken schreit.

A.D. Keet


Muskiete-jag

Jou vabond, wag, ek sal jou kry,

Van jou sal net ’n bloed kol bly

Hier op my kamermure

Deur jou vervloekte gonsery,

Deur jou gebyt en plagery Kon ek nie slaap vir ure.

Mag ek my voorstel, eer ons skei,

Eer jy d ie doodslag van my kry-

My naam is van der Merwe.

Muskiet, wees maar nie treurig nie,

Wees ook nie so kieskeurig nie,

Jy moet tog één dag sterwe.

Verwekker van malaria,

Sing maar jou laaste aria­-

Nog een minuut vir grasie.

AI soebatjy nou nóg sa lang,

AI sé jy ook: ek is nie bang,

Nooit sien jy weer jou nasie …

Hoe sedig sit hy, 0, die kreng!

Sy kinders kan maar kranse breng,

Nóu gaan die vabond sterwe …

Pardoef! Dis mis! Daar gaan hy weer!

Maar dóód sal hy, sowaar, ek sweer­

My naam is van der Merwe!

Meleagros


Aan een mug als postilIon d’amour

Vlieg voort, o mug, mijn snelle bode en fluister

Aan de ooren van Zenophila héél zacht,

‘Gij slaapt, vergetend lief, hij waakt en wacht.’

Vlieg voort, vlieg voort, mijn zangster zoet, maar luister:

Spreek zacht en wil haar slaapgenoot niet wekken,

Dat gij niet wekt mijn ijverzucht’ge trots.

Als gij haar hier brengt, mug, geef’k u een knots,

En ‘k zal u met een leeuwehuid bedekken.

—————————————————————————————————-

Friedrich Nietzsche gebruikt de mug als metafoor voor de mens in zijn belangrijke essay ”Over waarheid en leugen in buitenmorele zin”:

“Er was eens, in een afgelegen hoek van het met talloze zonnestelsels flonkerend volgegoten heelal, een hemellichaam waarop slimme dieren het kennen uitvonden. Dat was de hoogmoedigste en leugenachtigste minuut van de ‘wereldgeschiedenis’: maar toch was het maar een minuut. Na enkele ademtochten van de natuur verstarde het hemellichaam, en de slimme dieren moesten sterven.— Zo’n fabel zou iemand kunnen bedenken en nog zou hij niet afdoende hebben geïllustreerd, hoe jammerlijk, hoe schaduwachtig en vluchtig, hoe doelloos en willekeurig het menselijk intellect eruit ziet in de natuur; er waren eeuwigheden waarin het er niet was; wanneer het ermee voorbij is zal er niets gebeurd zijn. Want er is voor dat intellect geen verdere missie, die boven het mensenleven uitstijgt. Integendeel: het is menselijk en alleen zijn bezitter en verwekker vat het zo pathetisch op, alsof de hele wereld erin rondwentelde. Konden we echter de mug verstaan, dan zouden we vernemen dat ook zij met dit pathos door de lucht vliegt en het vliegende middelpunt van de aarde in zich voelt. Er is niets zo verwerpelijk en onaanzienlijk in de natuur of het wordt door de eerste de beste zucht van deze kracht van het kennen opgeblazen als een ballon; en zoals iedere kruier zijn bewonderaar wil hebben, zo meent zelfs de trotste mens, de filosoof, van alle kanten de ogen van het heelal telescopisch gericht te zien op zijn doen en zijn denken. “

Dus we mensen zijn toch maar muggen die zichzelf en hun kennis overschatten, volgens Nietzsche….

Een nieuwe Duitse roman,  “Mal Aria” van Carmen Stephan is geschreven uit het perspectief van een mug.

Onwijs leuke beelden van Henk Visch

16 comments

Hier en daar kom ik de speelse beelden van Henk Visch tegen, zo ook vandaag in het Museum Schiedam:

Henk Visch, For all that is forgotten,1984

(kijk goed… er staat een vrouw op haar kop…)

En voor de Rotterdamse Kunsthal:




In het Museum Beelden aan Zee (gezien augustus 2008)


Henk Visch, Geheel de uwe, 1988



Geheel de uwe, detail


En hier de draadloper bij het Haagse Shell-hoofdgebouw, die, aangedreven door zonne-energie, heen en weer loopt over de straat.



Bollenvelden: een tweede ronde

12 comments


 
Dahlia’s
 

 
Sierlook
 

 
 
volgens Antoinette en Ina (dank!) : Vuurpijl, Kniphofia. 
 

 
De auto rijdt! Langzaam…
In de auto: volgens mij gladiolen.

Boeiende borduur-schilderkunst van Michael Raedecker

11 comments

In de Volkskrant van 11 juli was een interview te lezen met de gevierde schilder/borduurkunstenaar Michael Raedecker.

In het Haagse GEM is tot 1 november een overzichtstentoonstelling te zien van zijn werk. Intrigerende borduurschilderijen (hij borduurt geduldig zelf van hand!), sommige zeer groot, minimalistisch en bijna zonder kleur, maar ook kleine en grote, min of meer decadente bloemstukken.

Wat opvalt: de abstracte of provocerende titels die tot nadenken aanzetten (overigens valt mij sterk op dat bijna alle titels de harde klinkers ‘p’ en ‘t’ bevatten die ik goed ken van mijn eigen naam. Een doek heet zelfs “Trip” . Ik weet niet of Raedecker bewust naar de ‘p’s en ‘t’s zoekt).

Hier: “Penetration”



Michael Raedecker, Penetration, 2005



Michael Raedecker, Penetration, 2005 Detail


Waarbij de assiociatie niet alleen de gedachte aan sex oproept maar ook het penetreren van de stof door de naald, of van de materie door de kunstenaar, of …

Hier het vrij kleine doek “Therapy”, een stilleven van een gedekte tafel, met schaduw en reflexen geborduurd.



Michael Raedecker, Therapy, 2005



Michael Raedecker, Therapy, 2005, detail

En hier een bloemstilleven, bijna zonder kleur, een geheel recent werk uit de decadente traditie, “Corrupt”.



Michael Raedecker, Corrupt, 2009




Michael Raedecker, Corrupt, 2009, detail

Vertalen Duits Vertaalbureau Duits

.

Duinen in de kunst: Toorop, Mondriaan, Van Gogh

34 comments

Twee mooie moderne schilderijen van de duinen waren te zien in het Haagse Gemeentemuseum ( ‘De XXste eeuw’)



Jan Toorop, Duinen en zee in Zoutelande, 1907

Piet Mondriaan, Duin II, 1909

Toorop en Mondriaan waren van af 1908 beviend met elkaar. Toorop was bekend met het pointillisme van Seurat, en dat is hier op deze schilderijen ook terug te zien.

Hier nog een vrij onbekend schilderij van Vincent van Gogh met duinen:

Vincent van Gogh, Duinen, 1882

In de tentonstelling “Voorbij de horizon” (tot 7 februari 2010) in het Gemeentemuseum Den Haag hangen meerdere schitterende duin-schilderijen van Mondriaan.

Felgekleurd, stemmig, woest, vriendelijk, vlak, glooiend, figuratief, abstract twee- én driedimensionaal: het landschap doet zich in de moderne kunst op vele manieren voor. Van landschappen vol dramatiek en emotie in de romantiek tot volledig abstracte werken in de jaren zestig van de twintigste eeuw, waarbij de land art kunstenaars het fysieke landschap gebruiken als drager voor een kunstwerk. De tentoonstelling Voorbij de horizon toont hoe de verbeelding van het landschap de laatste twee eeuwen is veranderd en hoe de manier waarop het landschap werd weergegeven exemplarisch was voor de gedachten over kunst en de verbeelding van de realiteit in een bepaalde tijdgeest.
Mondriaan vervaardigde aan het begin van de twintigste eeuw enkele zonovergoten luministische duinlandschappen. In deze werken experimenteerde hij met de weergave van licht, zowel boven de horizon als gereflecteerd in zee.”


“Duin I”, “DuinII”en “Duin III” hangen hier naast elkaar:


Piet Mondriaan, Duin I



Piet Mondriaan, Duin II


Piet Mondriaan,  Duin III

In de tentoonstelling “Cézanne Picasso Mondriaan in nieuw perspectief”,  ook in het Haagse Gemeentemuseum, zijn twee schitternde duinlandschappen van Mondriaan  in zeer groot formaat te zien:



Piet Mondriaan, Duinen bij domburg, 1910



Piet Mondriaan, Duinlandschap, 1911

Uit de Catalogus bij de tentoonstelling:

“[..] Duinlandschap is een [..] voorbeeld van wat Modriaan begreep als ‘kubisme’.
Zoals in het luminisme de schildertoets, de kleur, uit elkaar genomen en ‘gedivisioneerd’ werd (zoals dat heette), zo ‘divisioneerde’ Mondriaan de vorm van het uitge­strekte en kale duingebied bij Vrouwenpolder, met uitzicht over het Veerse gat op de kust van Noord-­Beveland. De opbouw van deze voorstelling is een combinatie van schichtige hardgroene en fel blauwe driehoeken, doorschoten met zacht violette banen,in de lucht voor de wolken en in het landschap voor de duinen.
Opvallend zijn de vinnige, korte, evenwijdig lopende verfstreken waaruit alle facetten zijn opge­bouwd. Met name de harde combinatie van het blauw en het groen bracht hem in de buurt van de door hem bewonderde Van Dongen en van Sluijters. Ook zij maakten in hun recente werk gebruik van die harde, vlakke kleurencombinatie. Maar juist de ontstane afwijking van de natuurlijke vorm bracht Mondriaan in Duinlandschap ook dicht in de buurt van een streven naar abstractheid, van meer en meer vergeestelijking. Want het moderne, het vergeestelijkte, moet zich niet alleen in symbolen, maar ook in lijnen openbaren.” ( p 64)

en hier nog een duinlandschap van Paul Klee:



Paul Klee duinlandschap

———————————————————–

Schone slaapsters/ Edward Burne-Jones/Leighton

21 comments

Frederic Leighton, Schone slaapster

Frederic Leighton schilderde zijn meesterlijke Flaming June rond 1895.

Een slapende vrouw met een sterke erotische lading… een soort doornroosje in oranje.
In dezelfde tentoonstelling in het Gemeentemuseum worden dan ook nog drie doornroosje-schilderijen getoond, gemaakt door Edward Burne-Jones.

Edward Burne-Jones, Doornroosje

Edward_Burne-Jones_-_Study_for_The_Sleeping_Knights_-_Google_Art_Project

Edward_Burne-Jones Doornroosje


Waarschuwing: deze tentoonstelling met een tiental Prerafaëlieten is alleen geschikt voor romantische zielen….

Recente berichten

Categorieën

Tags

Archief