Wetenschap Kunst Politiek

Maania en Pat Andrea

4 comments



Ik heb in een bundel van het koppel Herman Pieter de Boer/Pat Andrea, “Verhalen van lust en liefde” een vrolijker verhaal gevonden, dat ik bovendien zeer goed kan combineren met de foto’s van mijn april-volle-maan achter de magnolia.

——————————————————————————————

 

 


1937, liefde en magnolia bloeien

In het stadspark

Tussen de bloeiende magnolia’s door scheen een weke bundel maanlicht precies op het bankje, waardoor het leek of de dames een raar toneelstukje opvoerden. Ze zaten elkaar te kussen, innig als gelieven. Hun zomermantels waren opengeknoopt, hun witte dameshandjes schemerden dan hier, dan daar. De surveillerende agent was al driemaal langsgelopen. Het leer van zijn nieuwe dienstschoenen knerpte en piepte opvallend, maar de dames lieten zich niet afleiden en bleven elkaar omhelzen, zuch­tend en zoenend, woordjes lispelend. Hij nam zijn besluit, schraapte zijn keel en posteerde zich met de armen op zijn rug voor het tweetal.
‘Dames, wat moet dat?’
Nu keken ze op .
‘Kent u ons niet?’ vroeg de blondine verwonderd. Ze had haar nopjesvoile omhooggeslagen over haar hoedje om niet gehinderd te worden bij het kussen.
‘Ik zou het niet weten,’ zei de agent met zijn plattelandsaccent. Ze keken elkaar aan en proestten.

‘Waar komt u in hemelsnaam vandaan?’ vroeg de andere dame, een donker, haast Italiaans type met een gezichtje vol lippenstift.
‘Dat heeft er weinig meer te maken,’ zei hij, terwijl hij op zijn schoenzolen naar voren wipte, zoals politiemannen dat wel doen, ‘maar als u het beslist wilt weten … ‘ Met enig ontzag in zijn stem sprak hij de naam uit van zijn geboortestreek, waar de beroemde schapenkaas gemaakt werd, waar lepelaars klapwiekten en de kerk op zondag jubelde van gezang, hij was trots op dat land, dat mocht men weten.
De vraagstelster giechelde tot zijn teleurstelling, met haar neusje gedrukt in de zachte mouw van de ander. Toen keek ze hem weer aan. ‘Ik dacht al,’ zei ze.
De blonde zei: ‘U bent hier nieuw in de stad.’

‘Dat klopt,’ zei de agent, ‘maar…’
‘Nou ja, dan kon u het ook niet weten,’ zei ze. Ze schonk hem een vergevend glimlachje en voegde er met een wegwuifgebaartje aan toe: ‘Sans rancune, agent.’
De dames vlijden zich weer met een zucht in elkaars armen, ter­stond verloren voor de buitenwereld, Het leek of er geen pauze ge­weest was, of ze hem nooit gezien hadden, zo volkomen gingen ze op in elkaar, wild en teder tegelijk.
De agent fronste zijn wenkbrauwen voor meer gezag, opende zijn mond, maar wist geen tekst. Hij schuifelde wat heen en weer, en bleef nog kijken. Maar zijn oren begonnen te gloeien, zijn hoofd werd licht en hij kreeg last van gevoelens.

Hij rukte zijn blik los en liep weg.

Achter zijn rug hoorde hij geluidjes, geritsel van japonstof. Bin­nensmonds herhaalde hij langzaam één-twee-links-rechts, om zich te dwingen tot de politiemannentred. Het gekraak van zijn schoe­nen leek hem nu hoorbaar in het hele park.
Verderop zag hij een naakte man uit de vijver klimmen, hij had een eend bij de strot.
De agent stond een paar seconden stil, met stijf toegeknepen ogen. Hij haalde diep adem, toen hernam hij zijn bedaarde dienst­pas en probeerde te kijken als een echte stadsagent, met een uit­drukking van och ja, nou ja, dat kennen we wel. Zoiets, zo’n gezicht ongeveer.

4 Responses to “Maania en Pat Andrea”

  1. Jezzebel schreef:

    Avatar van JezzebelIk heb geen woorden, maria.
    Wel aanbevolen.
    Wat mooi dat jullie zo naar elkaar aan het linken zijn.
    Jullie zijn een kunstwerk aan het maken.
    Dat kan ik zien.

  2. Bart schreef:

    Avatar van BartJa, dat is waar, Maria, het titelverhaal van De vrouw in het maanlicht loopt niet goed af…zo gaat dat helaas, in sommige sprookjes… 😉
    Mooi en passend, dit zoete verhaal met bloeiende magnolia’s in het maanlicht…

  3. JdK schreef:

    Avatar van JdKDe agent kwam van Texel. Zou toch ervaring gehad moeten hebben met toeristen.
    Gaat die man de eend nog neuken of heeft hij dat net gedaan? Zie zijn piemel.

  4. maria schreef:

    Avatar van mariaJa JdK de piemels figurenen veelal bij Pat Andrea, en in zijn laatse werk (schilderijen, collages) in een toestand die minder vragen open laat dan deze oude illustratie.

Leave a Reply



Recente berichten

Categorieën

Tags

Archief