Wetenschap Kunst Politiek

Meerkoeten tussen de gele lis/ bloemen

9 comments

Na de witte en  de zwarte zwanen hier de meerkoeten, tussen de gele Iris in de Leidse park Cronesteyn.

Vertalen Duits Vertaalbureau Duits

.

 

Klaprozen in de kunst/ Van Gogh/Nolde etc

18 comments

Klaprozen, ze zijn er weer.

Ik heb foto’s gemaakt naast de rails aan de spoorweg Leiden-Utrecht.

Klaprozen, thema in veel schilderijen en gedichten.

Klaprozen dragen ook in zich de verdrietige herinnering, aan bloed en oorlog..

 

In Vlaamse velden (Tom Lanoye, 2000)

In Vlaamse velden klappen rozen open
Tussen witte kruisjes, rij op rij,
Die onze plaats hier merken, wijl in ’t zwerk
De leeuweriken fluitend werken, onverhoord
Verstomd door het gebulder op de grond.
Wij zijn de doden. Zo-even leefden wij.
Wij dronken dauw.
De zon zagen wij zakken.

Wij kusten en werden gekust. Nu rusten wij
In Vlaamse velden voor de Vlaamse kust.
Toe: trekt gij ons krakeel aan met de vijand.
Aan u passeren wij, met zwakke hand, de fakkel.
Houd hem hoog. Weest gij de helden. Laat de doden
Die wij zijn niet stikken of wij vinden slaap noch
Vrede – ook al klappen zoveel rozen open
In zovele Vlaamse velden.

 

en:



Floris Verster, Papavers/Klaprozen 1888


vincent van gogh, vaas met klaprozen, 1886

Vincent van Gogh, Klaprozen/ Butterflies and poppies, 1890

En hier Emil Nolde:

Emil Nolde, Grote klaprozen, 1908
 

Zie ook
Klaprozen in de kunst: Van Gogh, Monet en anderen

 

 

Zwarte zwanen

22 comments

Na het witte zwanengezin hier een zwart zwanengezin, vandaag gefotografeerd bij de Leidse kinderboerderij Merenwijk


En hier een heel mooi Leids muurgedicht van Paul Marijnis, “Zwarte zwanen”

En illustraties bij dit gedicht……

en nu de clou: de echte zwarte zwaan die gretig toehapte toen hij mijn witte lingerie zag….

Karel de Neree tot Babberich, Zwarte zwanen, 1901

(Tot september 2009 te zien in het gemeentemuseum Den Haag)

Ten slotte:

Om de zaak ook nog in het politiek-filosofische te trekken, lees de uitstekende Vk-column van Pieter Hilhorst Zwarte zwanen….

Aandacht

34 comments

Hans Alma, rector en hoogleraar Psychologie en Zingeving aan de Universiteit voor Humanistiek, onderzoekt in haar oratie ‘De parabel van de blinden. Psychologie en het verlangen naar zin’ het opkomen van de vraag en het verlangen naar zin. Zij laat zien hoe deze voortkomen uit een fundamentele spanning in het menselijk bestaan tussen enerzijds zoeken naar geborgenheid in het vertrouwde en anderzijds nieuwsgierigheid naar wat onbekend is.

Een hoofdstuk in dit mooie boekje gaat over aandacht,  opgevat als een rechtvaardige en liefdevolle waarne­ming van iets in de werkelijkheid.

Alma schrijft ( p 23 ff) : “Aandacht is een moreel begrip, ster­ker nog, voor Iris Murdoch vormt aandacht de kern van moraliteit […] . Tegenover de menselijke neiging om overtuigend cohe­rente, maar valse beelden van de wereld te vormen, staat aandacht als poging om zulke illusies tegen te gaan. Dat wat ons omringt verdient aandacht omdat het er is, omdat het interessant, mooi en vreemd is en omdat het onze aandacht nódig heeft. We zouden in ieder geval moe­ten proberen aandachtig waar te nemen, in plaats van in een nevel­sluier van privé angst en fantasie te leven […] . Aandacht is gericht op de grote, verrassende variëteit van de wereld. “

“Aandacht [impliceert]  altijd het aangaan van een relatie, waarin de gehele persoon betrokken is. Aandacht staat niet voor een receptie van stimuli door de afzonderlijke zintui­gen, maar voor een totale respons van de persoon op zijn omgeving ­zintuiglijk, motorisch, affectief en verstandelijk.”

“[Aandacht impliceert altijd] een geraakt-zijn, een zekere ontroering, een lichte hui­vering. Het kan ons overkomen bij de confrontatie met een kunst­werk, bij het luisteren naar muziek, in een liturgische viering en in feite in iedere situatie waarin iets ons verrast.”

“Het vermogen geraakt te worden door en aandacht te besteden aan onze omgeving, beschouw ik als de basis van ervaringen van zin of zin­loosheid.”

“Wie er vooral op gericht is de wereld te begrijpen, verklaren en controleren, dreigt de ruimte om zich te laten raken door een ander te verliezen. Vanuit deze optiek is het ook van belang levensbeschouwing niet te reduce­ren tot een betekeniskader, dat vooral antwoorden geeft in plaats van vragen levend te houden. Wie sluitende antwoorden zoekt, miskent de waarde van de twijfel en verwondering die door een al dan niet religieuze levensbeschouwing gewekt kunnen worden.”

Vorig jaar heb ik over Marcel Proust en de meidoorn geschreven, en hoe Proust de meidoornhaag als een kerk aanvoelt:
“De haag leek op een lange rij kapellen die onder een dikke laag op het altaar gestrooide bloemen verdwenen; daaronder tekende de zon op de grond en scherp traliewerk, alsof haar licht door een kerkram viel.” [zie ook Proust en de roze meidoorn]

Dit jaar zie ik de kaarsen van de paardekastanje op de begraafplaats Groenesteeg, en inderdaad, zo’n boom heeft iets van een kerk.

en hier bloeiende kastanjetakken van Vincent van Gogh, 1890, aandachtig bestudeerd:

Vincent van Gogh, Bloeiende kastanjetakken, 1890

en

Vincent van Gogh, Laan met bloeiende kastanjebomen, 1889

Maria Trepp

Zwanengezin

33 comments

Aan de Leidse Waardgracht heb ik vandaag een zwanengezin gezien!

En voor de zwanen en mensen fluit ik graag, tussen het fluitenkruid, Le Cygne van Saint-Saëns

De Akelei (Dürer/Gerhardt)

5 comments

Er staan schitterend tengere akeleia’s tussen de graven op de Leidse begraafplaats Groenesteeg. Hier een foto over de stand van de akeleia’s vandaag en daarnaast een vlinder op een zerk.
















Hier een gedicht dat Ida Gerhardt had gemaakt over Albrechts Dürers aquarel “Akelei”


De Akelei (Dürer)

Toen hij het kleine plantje vond,
boog hij aandachtig naar de grond
en dan, om wortels en om mos
groef hij de fijne aarde los,
voorzichtig – dat zijn hand niets schond.

Behoedzaam rondom aangevat
droeg hij het langs het slingerpad
van bos en akker voor zich uit,
en schoof het thuis in ’t licht der ruit
zoals hij het gevonden had.

Dan, fluitende en welgezind
mengde hij zoekend eerst de tint;
diepblauw en zwart ineengevloeid,
met enk’le druppels rood doorgloeid,
dat het tot purper samenbindt.

En uur aan uur trok stil voorbij;
zó diep verzonken werkte hij,
dat het hem soms was of zijn hand
de vezels tastte van de plant-
zo glanzend kwam de omtrek vrij.

Totdat het gaaf te prijken stond:
de wortels scheem’rend afgerond,
het uitgesprongen groene blad
scherp in zijn karteling gevat
tegen de lichte achtergrond;

de bloemkroon purper violet,
de hokjes om het hart gebed
en boven de geknikte steel
de honingsporen, het juweel
vijfvlakkig: kantig neergezet.

In ’t vallend donker toefde hij
nog dralend bij zijn akelei;
dan, in het laatste licht van ’t raam
schreef hij de letters van zijn naam
en ’t jaartal glimlachend erbij.

Ida Gerhardt


[Albrecht Dürer is vermoedelijk overleden aan een malaria die hij in Nederland had opgelopen. 1520 reisde hij begin december 10 dagen over de Zeeuwse eilanden. In april kreeg hij hoge koorts en hoofdpijn: “Und do ich vormals in Seeland war, do überkam ich eine wunderliche krankheit, von derer ich nie von keinem man gehört…”]

Akelei Aquileia

 

maria trepp

Recente berichten

Categorieën

Tags

Archief