Wetenschap Kunst Politiek

De dokters van Vincent van Gogh

no comment

Vincent van Gogh heeft twee van zijn artsen geportretteerd: 

Vincent_van_Gogh_-_Portrait_of_Doctor_Felix_Rey portret doctor

Vincent_van_Gogh_-_Portrait_of_Doctor_Felix_Rey

Vincent van Gogh Portrait_of_Dr._Gachet

Vincent van Gogh         Portrait_of_Dr._Gachet

 

Portrait_of_Dr._Gachet

De Olympische fakkel-estaffetteloop als een nazi-traditie

36 comments

Weinigen weten dat de eerste Olympische fakkelestafetteloop plaats vond in 1936 als onderdeel van de uitgebreide Olympia-nazi-propaganda.

Het “Derde Rijk” begreep zichzelf als een reïncarnatie van de Griekse antieke. De perfecte antieke lichamen werden gebruikt als voorbeelden in het streven naar deugd, tucht en bereidheid tot opoffering. Het gezonde lichaam was het ideaal op zowel individueel alsook op nationaal niveau: het nationale gezonde volkslichaam. Ziekte en zwakheid werden tot taboe verklaard en later tot uitroeiing veroordeeld.

De fakkelestafetteloop was een belangrijk onderdeel van de nazi-propaganda. Net als de Olympische spelen zelf was het de bedoeling van de fakkelestafette om de verbondenheid van alle volkeren met de nazi-staat te demonstreren, en andere landen van de vredevolle bedoelingen van de nationaal-socialisten te overtuigen.

De fakkelhouders werden gemaakt en gratis verstrekt door de wapenproducent Krupp….

De aankomst van de fakkel werd in verschillende Europese hoofdsteden gevierd met een breed scala aan propaganda-activiteiten, met religieus geïnspireerde “Weihestunden”. Op sommige plaatsen, in het bijzonder Tjechoslowakije, kwam het tot protesten.


Op 1 augustus 1936 kam het Olymisch vuur aan in Berlijn. Voordat de loper na het Olympiastadion liep, bediende hij eerst de “Weihestunde” in de “Lustgarten”.

20.000 Hitlerjungens en 40.000 SA-mannen namen samen met leden van het IOC deel aan een bijzondere “Weihestunde” met toespraken van o.a. Goebbels. 

De procedure van het aansteken van het vuur in het Olympiastadion tenslotte was ook helemaal vormgegeven door de versmelting van de symboliek van sport, oorlog en offer.

De vlam brandde voor het ‘Marathontor’, dat op de zege bij Marathon en de historische, zelfopofferende Marathonloop wees. (De geschiedenis vermeldt dat eerste marathon een dodelijke afloop had: na het uitbrengen van de woorden “Verheug u, wij hebben gewonnen!” viel de boodschapper dood neer.) Door het Marathontor kon men toen – en ook nu nog- de kloktoren zien, een monument voor de soldaten van de Eerste Wereldoorlog,  die in België bij Langemarck waren gevallen. In Duitsland ontstond een ware mythe rond het woord Langemar(c)k ; Hilter noemde zichzelf een “Langemarck-strijder.

Al hebben velen het toen niet willen zien: het ging niet om vrede en volkerenvriendschap bij deze Olympische spelen, het ging om propaganda, sport en militarisme, en wie toen vanuit het stadion naar de vlam van het Olympisch vuur keek, keek ook door het Marathontor naar het Langemarck monument met duidelijke symboliek.

(De foto heb ik gemaakt deze week, met de doorkijk: vlammenaltar, Marathontor, Langemarckmonument)
Literatuur: Carola Jüllig , Der Fackel-Staffel-Lauf Olympia-Berlin 1936
F. Mayr, Die Olympischen Spiele des Jahres 1936 in Berlin, Forum Archaeologiae 42/III/2007

Christoph Heins toneelstuk Passage en de Academische Vrijheid aan de Universiteit Leiden

no comment

 

 

Untitled

 

 

 

Preliminair verweer niet-ontvankelijkheid OM Passagenproces

no comment


Untitled


Pleitnota Passagenproces Universiteit Leiden

no comment


Untitled


Passagenproject: Burgerlijke ongehoorzaamheid

no comment


Untitled


De controversiele filosofe Judith Butler

11 comments

 

Judith Butler heeft in Nederland bekendheid gekregen door haar onderzoek over gender en man/vrouw rollen, en ten tweede door haar genuanceerd standpunt in de discussie over individuele autonomie en ten derde door haar boek Excitable Speech: A Politics of the Performative (1997)/ Nederlands:  Opgefokte taal (2007) , waar zij ook een voorwoord schreef over de Nederlandse situatie.

Judith Butler keert zich fel tegen de poging van rechts om traditioneel linkse thema’s zoals homorechten en feminisme voor zich uit te buiten.

* Aangaande gender zegt Butler dat culturele ideeën over mannen en vrouwen ook het denken over de seksen bepalen, dat mannelijk en vrouwelijk meer een culturele constructie dan een biologisch bepaald feit is.

  • * Aangaande autonomie keert zich Butler tegen een simpel rationaal-liberaal autonomie-model en zoekt zij in haar boek ‘Precarious Life’ na nauwere verbindingen tussen autonomie en betrokkenheid op het lot van anderen. ” In plaats van het autonome subject en diens keuzevrijheid en verantwoordelijkheid, komen nu de relaties tussen en de onderlinge verwikkeling van individuen centraal te staan”, zo schrijft de kritische humanist Harry Kunneman over Butler in zijn artikel ‘Dikke autonomie en diepe autonomie’ in de bundel ‘De autonome mens’, uitgegeven door het Humanistisch Verbond.

 

  • * Over de kunst, racisme en de vrijheid van meningsuiting schrijft Judith Butler zelf in het voorwoord van ‘Opgefokte taal”:

“[…] En waarom zijn er mensen die racistische kunstvormen als hoogtepunt van onze individuele vrijheid waarderen, zoals bijvoorbeeld gebeurd is in het pijnlijke geval van Theo van Gogh? Het is triest dat hij vermoord is, en zijn rechten moeten verdedigd worden, maar moet hij daarom tot ‘symbool’ worden van een onzinnige culturele oorlog tussen de voorstanders van ‘vrijheid’ en de voorstanders van ‘religie’? Deze culturele oorlog verwordt al te makkelijk tot een oorlog tussen degenen die vinden dat anderen zich moeten aanpassen (en die de culturele norm al kennen waaraan iedereen zou moeten gehoorzamen) en de­genen die gericht blijven op een etnisch en cultureel veelzijdig Europa, als grote belofte die de dekolonisatie voor het heden inhoudt. Manieren om zich in een engere zin op ‘vrijheid’ te beroepen, blijven afhankelijk van staatsdwang, ook al beweren ze ertegen te zijn; elke werkelijke (en niet-cynische) interpre­tatie van vrijheid zou zich er rekenschap van moeten geven dat de vrijheid om zich te uiten niet slechts een recht van indivi­duen of groepen is, maar iets waarop aanspraak wordt ge­maakt door democratisch verzet tegen de dwingende beper­kingen die de overheid aan de culturele en religieuze verschei­denheid van de bevolking oplegt. Als vrijheid een middel wordt om een minderheid te onderdrukken, komt vrijheid in dienst te staan van onvrijheid. Het is duidelijk dat er dan een nieuw vrijheidsbegrip nodig is om op een inzichtelijke manier uitdrukking te geven aan het verzet tegen de dwingende prak­tijken van een overheid die tijdelijk en onterecht op ‘seksuele vrijheid’ bouwt om zijn racistische agenda door te voeren.
Mijn opvatting is niet dat men voor of tegen regulering van haatdragende taal moet zijn, omdat ik niet denk dat zulke kwesties in abstracto kunnen worden opgelost. Ze moeten ge­contextualiseerd worden om te bekijken hoe de reguleringen zelf worden ingezet om verdergaande politieke doelen te be­reiken of te verijdelen. De conclusies die Opgefokte taal over de Verenigde Staten trekt, kunnen bijgevolg niet ongewijzigd naar de huidige toestand in Nederland worden overgezet. Terwijl de weigering om racistische dreigementen te erkennen in de Verenigde Staten gekoppeld werd aan een overtrokken idee van de gevaren van homoseksuele uitspraken, leek het uitdrukken van homoseksualiteit in Nederland een hulpmid­del te worden voor onderwerping aan racisme door de over­heid [ Butler mikt hier op Verdonk, M.T.] .

Het is zeker niet mijn bedoeling om seksuele vrijheden op te geven voor religieuze vrijheden. Maar ik vraag me af hoe een politiek eruit zou kunnen zien die zich op beide punten tegen overheidsdwang keert, en die zich uitspreekt voor een verbinding van seksuele minderheden met de strijd tegen nieuwe vormen van Europees racisme.[…]”

 

Toegevoegd op 29-8-2012:

 

In Duitsland is er een hoog oplopende controverse over de Adorno-prijs die op 11 september aan Judith Butler zal worden verleend. De Zentralrat der Juden in Deutschland verzet zich hiertegen, omdat de (overigens Joodse) filosofe Butler Israël bekritiseert.

Judith Butler wordt antisemitisme  verweten, iets waartegen de filosofe zich terecht verweert.

De stad Frankfurt staat achter de beslissing om de Adorno-prijs aan Judith Butler te verlenen.

Een groep linkse wetenschappers heeft een solidariteitsverklaring met Judith Butler ondertekend.

Over de controverse rond de Adorno-prijs

Franz Marc: Vossen

no comment
Franz Marc Vossen Fuechse

Franz Marc Vossen Fuechse

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Franz Marc Vossen Fuechse

Franz Marc Vossen Fuechse

 

Franz Marc Vossen Fuechse

Franz Marc Vossen Fuechse
Franz Marc Vos Fuchs

Franz Marc Vos Fuchs

Het racisme en seksisme van Burke-voorzitter prof.dr. Andreas Kinneging

78 comments

Racisme en seksisme gaan graag hand in hand.

Het nieuwste Opinio- artikel van Burke-voorzitter prof.dr. Andreas Kinneging “De vloek van het feminisme” laat mijn bloeddruk in ongekende hoogten stijgen.

Kinneging:
“Behalve het argument van de vergrijzing is er nog een ander, minstens even belangrijk argument om meer kinderen te krijgen. Want met dit soort cijfers zal de Europese bevolking langzaam maar zeker verdwijnen, en met haar de Europese cultuur. Europa zal dan geleidelijk aan arabiseren en islamiseren. Geen aantrekkelijk perspectief voor nakomelingen en voor de wereld als geheel, die aan de Europese cultuur zo ontzaglijk veel goeds te danken heeft.
Hoe komt het eigenlijk dat het geboortecijfer zo laag is, lager zelfs dan ooit in de wereldgeschiedenis? Het antwoord is niet ingewikkeld. Het is een rechtstreeks gevolg van het feminisme [..]
[…] hoewel er uitzonderingen zijn, geldt toch dat in het algemeen de vrouw beter is met de kinderen dan de man, zeker als ze klein zijn. Vrouwen zijn zorgzamer, letten beter op details, kunnen tien dingen tegelijk, zijn gezelliger, socialer en zachtaardiger dan de man. Bovendien weten ze tien keer zo goed als hij hoe je een kind aan moet pakken, moet troosten, moet straffen, moet corrigeren, et cetera. Vrouwen zijn geboren opvoeders en verzorgers. Een evolutie van vier miljoen jaar heeft hen zo gevormd. Het ligt dan ook voor de hand dat zij en niet hij (geheel of ten dele) haar baan opzegt als er kinderen komen en het grootste deel van de zorg en opvoeding op zich neemt. Daar worden zowel de kinderen, als de moeders zelf het gelukkigst van. Wat is er dan in ’s hemelsnaam tegen op een dergelijke arbeidsverdeling? Helemaal niets toch? Er is juist alles voor te zeggen.
[..] Het hele verhaal over carrière maken en aan de top komen is sowieso hartstikke elitair. De top is per definitie piepklein. Er is maar plaats voor een handjevol mensen.”

Hahaha- zoals voor prof. dr . Kinneging!

Een paar opmerkingen:

  1. * Niet het feminisme, maar rijkdom, betere informatie en verkrijgbaarheid van voorbehoedsmiddelen zorgen voor lagere geboortecijfers.
  2. * Er is niets op tegen om veel tijd aan de kinderen besteden. Daar heb ik zelf ook voor gekozen. Leuk voor de kinderen als er een volwassene voor hen thuis is, en leuk voor veel volwassenen om thuis te mogen zijn, en niet naar saai of (te) vermoeiend werk te moeten. De volwassene thuis  kan moeder, vader, grootouder, of gastouder zijn. Veel kinderen gaan graag een paar dagen naar de crèche. Vrouwen zijn niet beter geschikt om met kinderen om te gaan dan mannen. Juist wat het vaderen aanbelangd hebben de mannen grote stappen vooruit gemaakt en veel kinderen vinden het erg leuk als papa thuis is.
  3. * Voorbeeldig is het Zweedse, redelijk feministische model ( ken ik uit eigen ervaring),  waar vader of moeder  thuis mogen zijn tijdens het eerste jaar van het leven van het kind, en waar de crèches geen opbergingplaatsen zijn, maar met een pedagogisch programma werken. In Zweden worden meer kinderen geboren dan in Nederland.
  4. * Kinneging pleit voor meer kinderen om arabisering en islamisering tegen te gaan. Eerder heeft hij het nog scherper gezegd:

“Als de Europeanen zich niet voortplanten – wat ze niet doen – hebben we niet genoeg kinderen om ons te vervangen. Uiteindelijk zal Europa dan Afrikaniseren en Azianiseren. Is dat slecht? Ik vind van wel, omdat ik de Europese cultuur hoger acht dan die van Afrika en Azië. Het zou echt de ondergang van het avondland zijn. En dat moeten we, denk ik, zien te voorkomen.”[1]

Het koppelen van de wens naar culturele suprematie aan het baren van kinderen is niets anders dan onvervalst racisme.


[1] Trouw, 25-1-2006, religie&filosofie.

Meer blogs over Andreas Kinneging, voorzitter van de Leidse Edmund Burke Stichting

http://passagenproject.com/blog/2011/04/27/10976/

http://passagenproject.com/blog/2008/03/07/het-racisme-en-seksisme-van-burke-voorzitter-prof-dr-kinneging/

http://passagenproject.com/blog/2007/11/17/leidse-hoogleraren-over-het-marteldilemma-kinneging-mertens-van-gunsteren/

http://passagenproject.com/blog/2007/11/05/atheistisch-bijgeloof-carotta-en-zijn-volgelingen/

http://passagenproject.com/blog/2009/02/17/economie-moraal-neocons/

http://passagenproject.com/blog/2009/06/19/polarisatie/

 


Walter Benjamins Passagen-Werk

no comment

 

 

 

 

Recente berichten

Categorieën

Tags

Archief