Wetenschap Kunst Politiek

Belonen beter dan straffen

9 comments

Hoogleraar psychologie Van der Pligt verklaart vandaag in de Volkskrant, dat belonen beter helpt dan straffen.
De Leidse hoogleraar rechtsfilosofie Paul Cliteur daarentegen gelooft heilig in strenger straffen. Dwang en straf zijn volgens Cliteur onmisbare middelen bij het leren (Guido Derksen, Hutspot Holland, p. 181, 185) .
Volledig absurd is het dat Cliteur stelt, dat zonder dwang studenten de relativiteitstheorie niet zouden willen leren. Hij kent blijkbaar niet de resultaten van meer dan 100 jaar gedragsonderzoek, waaruit altijd weer blijkt dat leren beter positief dan negatief kan worden aangemoedigd, en dat straffen beperkt moeten worden, omdat straf de menselijke verhoudingen op de langere termijn zwaar belast en liegen en bedriegen aanleert. Kort samengevat komt het resultaat van gedragsonderzoek hierop neer, dat straffen alleen op korte termijn werkt. Beter is het om te belonen, het liefst niet-contingent (dus onregelmatig) . Het meest effectief is het structureren van omgevingsfactoren, dus vooruit plannen in plaats van achteraf straffen of belonen. Op politiek vlak houdt dit een “linkse” politiek in, omdat omgevingsfactoren, zoals huisvesting, opleiding, enz. door de samenleving gestuurd kunnen worden.
Cliteurs voorkeur voor dwang en straf lijkt sterk op de fatalistische en apathische instelling die bij kansloze (overwegend allochtone) jongeren wordt aangetroffen. In zo ver deze jongeren überhaupt nog een mening blijken te hebben is het dat “alleen dwang werkt” (Pieter Hilhorst, De nieuwe tweedeling, de Volkskrant, 21-3-2006)
Pieter Hilhorst interpreteert deze houding als zelfdestructief. Het is volgens hem een collectieve motie van wantrouwen tegen henzelf. “Wij deugen niet! Weg met ons!” Dat perspectiefloze jongeren zo over zichzelf denken is triest, maar zeer begrijpelijk. Dat hoogopgeleide en goed betaalde professoren een hele samenleving op dit denken willen baseren is alleen maar triest, en niet in het minste verlicht. Wederom laat de Plato-fan Cliteur kennen waarvoor hij staat: voor Plato’s staat ( zie hier meer over Cliteur en Plato )

Cyrill Offermans: ”Al bij Plato [.] kunnen we lezen dat opvoeden ‘temmen’ is. En niet anders dan temmen kan zijn, want kinderen zijn wilde dieren, één en al begeerte en opwinding, voor geen rede vatbaar.”( NRC 14-1-2006)

Michael Ignatieff over dwang en democratie: “ It is a condition of our freedom that we cannot compel anyone to believe in the premises of a liberal democracy. Either these premises freely convince others or they are useless. They cannot be imposed, and we violate everything we stand for if we coerce those who do not believe what we do. In any event, we cannot pre-emptively detain all the discontent in our midst.
So we are stuck, as we should be, with persuasion” (The lesser evil, p. 169).

Maria Trepp

Doodstraf voor’oncorrigeerbare figuren’

no comment

Doodstraf voor Saddam. Finland protesteert namens de EU, Balkenende is tevreden.

De Leidse rechtsfilosoof Paul Cliteur heeft eerder de mening verdedigd, dat “oncorrigeerbare figuren” de doodstraf verdienen: “En als Hitler de doodstraf zou hebben gekregen, of Bin Laden in de VS, dan heb ik daar geen problemen mee. Voor bepaalde niet-corrigeerbare figuren blijft maar één ding over: kill, kill, kill zoals Shaw zei. Die mensen kunnen zich niet op hun intrinsieke waarde als mens beroepen.” ( ‘Meer rechten voor dieren dan voor mensen’, vraaggesprek met rechtsfilosoof Paul Cliteur, in: maandblad Milieudefensie, februari 2002, geciteerd na Dries Veldman , http://www.heemland.nl/hl25-Doodstraf_ter_discussie.htm )

De wens om te straffen overweldigt Cliteur dermate, dat hij in een onvrijwillige groteske valt. Zo roept Paul Cliteur : “Kill, kill, kill them!” om de doodstraf te rechtvaardigen. Hij citeert daarbij George Bernard Shaw, en heeft het niet door dat Shaws essay Capital Punishment een bijtende satire is tegen de doodstraf , in de traditie van Swift, en dat deze essay zeker niet, zoals Cliteur meent, een aansporing is om degenen te doden die zich volgens Cliteur “niet op hun intrinsieke waarde als mens [kunnen] beroepen.”

Volgens de mijns inziens voorbeeldige Duitse grondwet is de menselijke waardigheid niet iets dat men kan verliezen, ook ‘bepaalde niet-corrigeerbare figuren’ niet. En, afgezien van de Duitse grondwet: ”We care about rights because we believe that each human life is intrinsically worth protecting and preserving.”( M. Ignatieff)

Het is ongelofelijk dat Cliteur George Bernard Shaws satirisch artikel tegen de doodstraf Capital Punishment als argument voor de doodstraf citeert.( ook in Moderne Papoea’s p.117) Shaws artikel is een hoogironisch artikel tegen de doodstraf, in de vorm van een cynische en onnozele verdediging van de doodstraf. Het ironische van dit artikel blijkt onder meer ook uit het citaat dat Cliteur instemmend heeft overgenomen (“kill,kill,kill, kill!”) : in een artikel met de titel Capital Punishment zegt Shaw: “Do not punish them. Kill, kill, kill, kill, kill them”. En over hoe de doodstraf moet worden toegediend schrijft hij, en die ironie druipt ervan af: “The real problem is the criminal you cannot reform: the human mad dog or cobra. The answer is, kill him kindly and apologetically, if possible without consciousness on his part. Let him go comfortably to bed expecting to wake up in the morning as usual, and not wake up. His general consciousness that this may happen to him should be shared by every citizen as part of his moral civic responsibility.”
Cliteur neemt dit serieus. Maar hoe kan hij als jurist überhaupt een dergelijke redenering verantwoorden, en bloedserieus en instemmend citeren?

Satire en ironie werken met dubbele bodems. Het fundamentalisme, ook het verlichtingsfundamentalisme, is eendimensionaal rationalistisch. Zo moet de verlichtingsfundamentalist Cliteur de satiricus Shaw fundamenteel verkeerd begrijpen.

Sadik Al-Azm en de islam

26 comments

Vandaag staat een interview met de Syrische filosoof Sadik Al-Azm in de NRC.
Al-Azm is in dit interview zeer kritisch over de islam, met name over de ontwikkeling van de islam in de Arabische wereld.
Dit interview geeft een enigszins verkeerd beeld van de schriften en de leer van Sadik Al-Azm, die geenszins in het kamp van de Huntington –adepten en ongedifferencieerde anti-islamisten thuis hoort.

In een Volkskrant-interview met Al-Azm op 7 oktober stond bijvoorbeeld het volgende:
“[Al -Azm:] ‘In de moslimwereld leeft een sterk onderhuids gevoel dat de islam erodeert. Als de islamisten erop hameren dat de sharia weer moet worden ingevoerd, betekent dat dat de sharia nu niet wordt toegepast. Als ze zeggen: we willen die samenlevingen re-islamiseren, betekent dat dat religie aan invloed heeft verloren. En daarin hebben ze gelijk. Kijk naar wat er op de universiteiten wordt onderwezen, kijk naar de rechtssystemen waarin de sharia hooguit bij familierecht nog een rol speelt. Zelfs in Iran is de republiek ingevoerd, niet het kalifaat. De islamisten leven in diepe angst ‘het zal met de islam net zo gaan als met de christenen in Europa, religie wordt marginaal, een persoonlijke keus, als we niet gauw iets doen’. Daarom zijn ze zo fanatiek.’
Al-Azm ziet die secularisatie van de islamitische samenlevingen als een goede ontwikkeling. Hij denkt dat die ook niet te stuiten is.”

De Erasmus-laureaat Sadik Al-Azm keert zich – in tegenstelling tot b.v. Ellian – sterk tegen het idee dat ’islam gewoon islam is’ ongeacht en ondanks politieke klassenstrijd, olie en economie.”( De tragedie van de duivel, p. 35) Hij keert zich tegen een denken dat de islam voorsteld “als een monolithische unieke oosterse totaliteit die in haar wezen volkomen verschilt van Europa, het Westen en de rest van de mensheid”. ( p. 36) .
Al-Azm gelooft niet aan een botsing van de beschavingen- integendeel, hij ziet dat de islamitische wereld moderniseert en seculariseert, dus Westerse waarden absorbeert. De islam is volgens hem geen hardomlijnde statische cultuur, maar een “levend, zich dynamisch ontwikkelend geloof, dat zich aan zeer verschillende omgevingen en veranderende historische omstandigheden kan aanpassen. [De islam] heeft onweerlegbaar bewezen dat hij zeer goed te verenigen is met de belangrijkste bestuursvormen en met een scala van sociale en economische organisaties van allerlei volken en maatschappijen in de geschiedenis van de mensheid: van koninkrijk tot republiek, van slavernij tot vrijheid, van stam tot keizerrijk, van oude stadstaat tot moderne natie-staat.” (p. 40).

Huntington en zijn opvolgers gaan ervan uit dat de islam niet in staat is tot secularisatie, een conclusie, die volgens Al-Azm “op zijn minst bevooroordeeld en voorbarig” is.” Want het is duidelijk dat de islam zeer rekbaar, soepel, buigzaam, en oneindig vaak te herinterpreteren moet zijn geweest om onder bovengenoemde tegenstrijdige omstandigheden te kunnen overleven en floreren.( p. 40f.) . “De ‘elementaire waarden’ in het Westen hebben niet altijd ingehouden wat ze vandaag de dag inhouden en de zogenaamde ‘authentieke waarden’ van de moslims hoeven niet altijd datgene blijven inhouden waarvan nu wordt gezegd dat ze dat altijd hebben ingehouden.” (p. 143) .

Recente berichten

Categorieën

Tags

Archief